yemeğe misafir çağırmak

evdekilere için iyi ve çeşitli yemek yaparım. garanti tariflerim vardır, hızlı da hazırlarım ama ne zaman yemeğe misafir çağırsam tüm aksilikler beni bulur.

tüp biter, borcam kırılır, çorba kesilir, et pişmek bilmez, dolma sersemleşene kadar pişer daha bir sürü aksilik beni bulur.

hayatta en korktuğum şey neredeyse yemeğe misafir çağırmak. bir tür sahne heyecanı olsa gerek. habersizce gelene süper sofra kurarım ama önceden davet ettiysem yiyip de gelin.

eski geleneklerdendir. şimdi arkadaşlar çağırılır, beraber yemek yapılır ve yenir.

severim ama gelene kadar hazırlık yaparken aşırı gerilirim.

her misafirler gittiğinde bunu daha sık yapmalıyım dediğim eylem. bir gün önce evi temizledim, gün içinde yemek planını yaptım ve sırasıyla yemekleri yaptım. eskiden hemen her hafta kurduğum şu ara kırk yılda bir kurduğum salondaki masamı kurdum.
sonrası misafirler geldi, şahane yemekler, kaçak çay, tatlı sohbetler.

yaptığım yemekler ve misafirin de getirdikleri ile bugünkü yemek de hazır olmuş oldu. bugün rahat rahat diğer işlerimi yapabilirim.

misafir seven yurdum insanı (bkz: misafir on rızıkla gelir, birini yer, dokuzunu bırakır) derler ya valla öyle oldu. içimde hem arkadaşıma izzet-i ikram etme hem yeni tanıştığım (bkz: ugandalı) arkadaş ile ingilizce sohbet etmiş olmanın keyfi var.

baya mutlu ve huzurluyum. dip bucak temizlik yapıncada aynı hissi yaşıyorum. içimde domestic bir kadın var ama bir türlü içimdeki diğer kadınlar kadar baskın olamıyor.