yeni iş bulmadan işten istifa etmek

iş hayatında duygusallığa yer olmadığını öğrenmeliyiz. hatta duygusal ilişkiler dışında duygusallığa yer yok hayatta. adamı ham yapar bu zilliler. yaylanmadan yürüyelim arkadaşlar. yoksa günah neo liberalizmden gider.

önce başka bir iş buluyoruz, işimizi hazır ettikten sonra aniden şaaaak diye istifayı basıyoruz.

peki yeni işimiz eskiden daha mı iyi? belki evet belki hayır ama bir süre sonra yeni işimizde de benzer sığırlarla çalıştığımızı farkettiğimizde yine ayrı döngüye gireceğiz.

iş cidden yoruyorsa
yeni iş bulmadan da istifa edilmelidir.

anüs deliğine güvenen insan işidir.

barcıyken çok yapardık. beğenmiyor musun? ben iyiyim, beğenene giderim şeklinde.

iş hayatında yapılabilecek hatalar listesinde zirveye oynar. net bir şekilde kendi topuğuna sıkmaktır.

ama bazen öyle bir mengenenin arasında sıkıştırırlar ki sizi buna mecbur kalırsınız. istifaya mecbur bırakmak için her türlü adiliği, her türlü ali-cengiz oyununu denerler.

öylesi toksik bir yerde bulunmamak için de istifa kaçınılmaz olur.

artık çalışmayacak ve hayatını yaşayacaktır.

zaten piyasanız varsa istifa etmeniz bir şeyi değiştirmez anında iş size gelir. siz çalışırken iş size gelmiyorsa zaten istifa etmeyin.

risklidir.

"her istifa eden yiğidin, bir kaç yıl işsiz dolaşması vardır." (anonim)

hayat sürprizlerle dolu.

her zaman yaptığım şeydir. bu nedenle borç yapmam kredi kartı kullanmam. ceketimi alıp çıkanlardan biriyim. hatta bir keresinde öylece işi bırakıp öğlen yürüyerek eve gitmişliğim vardır. istifamı kağıda yazıp foto çekerek falan gönderiyorum. bunun bedelini de mal mülk edinememekle ödedim. ödemekteyim. borç fobisi deniyor buna. patronlar en çok, borcu olan hatta üstüne evli insan severler. böcek gibi ezebilmek isterler. o fırsatı vermektense yok olmayı tercih ederim. haliyle insani ortamı iyi olduğuna inandığım iş yerlerinde çalışabiliyorum. benim gibi tipler zaten doğal seleksiyona uğruyor. yakında sadece yalakalar iş hayatında kalacak. çünkü o hayatta tutuyor. ne yapalım döngüye karşı gelemeyiz. parası az olsun ama ortamı iyi olsun diyen tiplerdenim.

şahsen alabileceğim bir risk değildir, insan sadece kendinden sorumlu olmayınca ağa da sensin paşa da diyerek işine devam ediyor. biz de vefa sadece bir semt ismi değildir.

zamanında çok yaptım bunu, çok işsizde kaldım. hiçbir zaman iş bana gelmedi; zaten muhteşem yeteneklerimde olmadı.. iş benim için hep bir meseleydi, bu yüzden şu şöyledir, bu böyledir diye kesin konuşamam.
sadece şu soruyu sormak gerekir: sorun gerçekten senden mi kaynaklanıyor, yoksa işten mi?
bazen çok hassas bir dönemden geçiyorsun; herkes, her şey üst üste geliyor ve sağlıklı düşünemiyorsun. o durumda istifa kağıdı çare gibi görünüyor kısa vadede bir rahatlama sağlıyor ama uzun vadede başka sorunları beraberinde getiriyor.
yeni iş bulmadan istifa ediyorsan kafanın attığı yerin çok sağlam olması gerekiyor. ortam sağlığını bozuyorsa, sana uymayan uç bir noktaysa yapılacak bir şey yok. dayanamadığın yerde niye duracaksın tabii ki. sadece kısa bir özgürlük için birden kafa atmalarına değmiyor demek istedim.
iş bulamama sürecinde bir sonraki yaşadığın durum ise belirsizlik oluyor, bununla baş etmeye çalışmakta zor.