yeşil

insana doğayı hatırlatıp huzur veren ve iç açan renk.

kıyafetlerde kombinlemek için ayrı bi özen göstermeniz gereken renk.

(bkz: mahmut yıldırım)

bursa merkez'de yıldırım ilçesine bağlı bir mahalle adı. mahalle adını yeşil camii ve türbeden alır. evliya çelebi'ye göre yapılar isimlerini yeşil ve turkuaz çinilerinden almıştır. bursalılar tarafından kısaltmalı olarak: yeşile gidiyorum/gider mi, yeşilden dönüyorum/geçer mi şeklinde kullanılır.

görünce huzurlu hissettiğiniz renktir. araştırmalara göre insanlara güven veriyormuş.

bursada en güzel pideli köfteyi yiyebileceğiniz yerlerden biridir. ayrıca cuma günleri yanında bedava süt helvası da ikram edilir.

not: hayır arkadaşlar yeşil bu entrye sponsor olmadı.

mavi ve sarı renklerinin karışımıyla oluşur.

sarı ve mavi renginin karışımı olan, bitkilerin ve doğanın rengi diyebiliriz. *nuryeşili)
arkadaşlarım arasında bana yeşil deniyor bunun sebebi yeşil rengine olan sevgim olabilir. hatta duyduğum en güzel iltifat şu olabilir ;
-nur nasıl biri ?
-yeşil gibidir nur.
bir de yeşilin nur tonu diye bir renk var aramızda.
hep içimden gözlerim yeşil olsaydı diyorum maalesef ama gözlerim yeşil değil.
yeşil renginin sadece bana degil genele huzuru ifade ettiğini düşünüyorum.

bir devlet ajanının kod adı.

sarılmak istediğim renktir, insana huzur verir, doğada olduğunu hissettirir. her tonu ayrı ayrı çok güzeldir. mutluyken ilkbaharı anımsatır, hüzünlüyken sonbaharı, canım yeşil <3

pala'nın yanında bulunan tayfa ile az çok tarzını görebiliriz.

(bkz: kral faruk)

(bkz: bedir)

beni özüme, doğaya götürür her tonunda.

doğanın kıymetini bilmeyen insanoğlunun ruhsal sıkıntılarına deva olduğunu söyledikleri renk.

karşıt rengi sarı olan bir ara renktir. mavi ve sarı renkleri karıştırılarak da elde edilir. veganlarımız pek sever kendilerini.

bursada bir mahalle adı. yeşil camii ve türbesinin içinde barındırmaktadır.

bir renk.

jitemin efsanevi ismi

ağacın dalında, rüzgarda;
yeşili duydu mu uyurdu
rüyasında… (can yücel).

mavi ile sarı renginin karışımı olan, müthiş bir renktir.

masalın bir sonu olmalıydı, göz önüne serilen bir mutluluğu, bir rengi, bir mutluluk ebedi nişangahı, bir sahibi ve bir sahibesi, bir ardı, bir önü, böyle sahipsiz masal olmazdı. uzaktan gelen ses kadını düşüncelerinden ve olmayası olası masalından uyandırdı, adam ona sesleniyordu, adam onu onun adı ile çağırıyordu. tamam da benim adım bu değil ki diye düşündü bir an kadın, ellerine baktı, ellerinde yüzünden bin kat fazla olan çizgilere baktı, ellerinin o daha önceden hiç olmayan titremesine bir etiket bulmaya çalıştı, beceremedi. lütfen dedi içinden, lütfen şimdi değil, daha masalın renginin adını koyamadım, şimdi değil, sussun lütfen, herkes ve her şey sussun. uzaktan ve daha da uzağından gelmeye başladı adamın sesi, kadının duası tutmuş gibiydi, yer ve gök masalın rengini belli etmişti, arkasında bir hareket sezdi, ister istemez oraya döndü, bir tablo vardı duvarda daha önce hiç farkına varmadığı, onu gördü, gördüğü hoşuna gitti ve gülümsedi.