yokluğun öğretici yüzü

bir şeyin yokluğu nispetinde değerine kavuşması veya gerçek değerinin anlaşılması meselesidir. kendi kapsamı içinde bir çeşit bilgelik veya bilgelik arayışına da hizmet edebilir.
çağımız insanının maalesef biraz uzak olduğu bir mevzudur.

bu konuya bir mini şiirimle katkı sunmak isterim azizim..

"varken ne bilsin
yokluğunda hep özlesin
özledikçe de sevsin (yaşasın)
olmayan sevgiliyi"

evet efenim burada
varlık sıradanken, yokluk müstesna oluyor.
insan, bir şeyi kaybettiğinde ya da hiç sahip olmamışsa bile, yoksun kaldığında onun anlamını daha derin duyumsar.
burada bahsedilen yokluk, aşkın öğretmenidir.
bir kadının yokluğu, onun içte köklü bir varlık hâline gelmesine sebep olabilir.
bu yüzden,

"kadını içinde yaşatan ve özleyen insan, ona ne denli mecbur yaratıldığını da hissetmiş, anlamış olur.”

ulan edebiyat, felsefe, mistisizm parçalıyoruz şurada. millet bi de bizim yazarlığımızı eleştiriyor. bakın ben çalışıyorum. kafa patlatıyorum. takdir edin biraz da.