yüksek bir yerden aniden ve sebepsizce atlamaktan korkmak

tehlikenin cazibesine kapılma halidir. edgar allan poe, zıtlık şeytanı adlı eserinde bu durumu çok güzel özetlemiştir.

"bir uçurumun kenarında dururuz. uçuruma bakarız, midemiz bulanır ve başımız döner. mide bulantımız, baş dönmemiz ve korkumuz yavaşça birleşerek isimsiz bir his bulutuna dönüşür. bu bulut daha da yavaş hareketlerle bir şekle bürünür. oysa bu yalnızca bir fikirdir; o yükseklikten düşerken ne hissedeceğimizi merak ederiz ve sadece bu yüzden, onu şiddetle arzulamaya başlarız. mantığımız uçurumun kenarından uzaklaşmamızı şiddetle istediğinden, oraya daha büyük bir hevesle yaklaşırız. bir an için bile durup düşünmeye çalışmak mahvolmamıza yol açar; çünkü mantığımız geri çekilmemizde ısrar eder."

korkuluyorsa istek de vardır.
yüksek bir yerdeyken aniden ve sebepsizce atlamak istiyorsun ki bundan korkuyorsun.
belki merak, belki adrenalin yaşama isteği, belki düşerken ne hissederim düşüncesi- yine merak. aklın yapmaman gerektiğini fısıldadıkça yasak olanın cazibesine kapılan anlık arzular. bir taraftan içten gelen şiddetli dürtüler. bu dürtülerin karşısında ise boş yere ölmeyi şiddetle reddeden mantık.

doğal seçilime destek olan korkudur. atlarsa gen havuzundan bir gerizekalı gider, atlamazsa sonraki nesil de atlamaktan çekinir.

cesaretimi toplasam da yapsam.

bazen oluyor yaparım falanda diyip söylenerek uzaklaşıyorum. insan kendini bilmeli yapar mısın yapmaz mısın ne bu panik yani ben de anlamadım ama oluyor arada.

bende de var korkmayınız! çoğu insanda mevcut olan bir şey. bir anksiyetik obsesyon denebilir, uzmanlar daha net açıklar tabii ki. hepimizde belli miktarda çeşit çeşit obsesyonlar(takıntılar) var. işte önemli olan burada da dozaj, bu obsesyonlar ne kadar fazla ve sık ise işte orada olay normalden anormalliğe, okb gibi hayat kalitesini yerle yeksan eden hastalıklara doğru yelken açıyor.

sadece atlamak değil
'ya telefonumu düşürürsem' gibi çeylerde geliyor insanın aklına :)

yükseklik korkusu olan bendenizi pençesinde kıvrandıran fobi.

artık korkmuyorum. kaybedecek neyim kaldı ki?

ilk tanımda bahsedilen edgar allan poe'nun "düşerken ne hissedeceğimizi merak ettiğimiz için" şeklindeki fikrine katılmıyorum. (dalaşmadığımız bir edgar allan poe kalmıştı) bence, "istesem şu an atlayabilirim, bunu mümkün kılıp kılmama gücü mantığıma rağmen aslında benim elimde ve her an bunu gerçek kılabilirim" düşüncesinden kaynaklanıyor. kendi zararına olan bir şeyi seçebilme özgürlüğüne bile sahip olduğunu hissetmek insanda karmaşa ve arzu yaratıyor.