1.
kazandığı anda zaferin sarhoşluğuna kapılmadığı için kafasında bilançoyu hesaplayabilenleri vuran hüzün. hiçbir şey hiçbir şeye değmez. kaybettiklerinin hiçbiri geri gelmez. ödediğin hiçbir bedele değmez.
bazıları o savaşın son olduğu ve her şeyin düzeleceği inancına sahip. tuhaf. kalıcı bir barış sağlanacakmış. hayaller... hayat sürekli olarak savaşmaktan ibaret bir çılgınlık. her yer savaş alanı. savaş sadece ölüler için bitti. ya da bitti mi? belli değil. kime sorabiliriz ki?
kimse ilelebet zafer kazanma işini sürdüremez. şu midenin besinlerle savaşına bak mesela. birgün bütün organlar iflas edene kadar devam. sindirim savaşı. toprağın altında da solucanlar o organlarla o savaşı devam ettirecek üstelik.
ölenlerin durumu kalanlardan fena değil gibi duruyor. işte hüzünlenmek için bir sebep daha. onlar orada öylece ve görece bir huzur içinde yatarken, sen devam etmelisin, başka savaşlara doğru seyirtmelisin.
bütün yıkıntıların arasında kalan tek yıkıntı artık sensin. yıkılmak için ayaktasın ama ki o bile... içine içine çökmüş her şey zaten. savaşa girdiğin kişi sen değilsin, çıktığın bambaşka birisi. o öleli çok olmuş. daha kaç kere kendini öldürmen gerektiği de belli değil.
anlama savaşına da girebilirsin içten içe. anlaşılacak bir şey olmadığı halde. ama olsun, ıskalamamak lazım hiçbir savaşı. nerede hıyar var, eline tuz alıp, koşmalı.
sonra insanların içten içe yürüttükleri o tırt vicdan savaşları var. herkes hayatta kalmak için ne gerekiyorsa onu yaptı. tamam mı? bu kadar basit. ben iyi bir insanımın tırt silahına ihtiyaç duymasak bari. benim için gereksiz en azından.
tanrıyla şeytanın savaşı var bir de, şeytan baştan kaybedeceğini biliyor zaten. ben de öyle. hangi zafere sevinebilir ki insan bu haliyle?
za zdrovye!
bazıları o savaşın son olduğu ve her şeyin düzeleceği inancına sahip. tuhaf. kalıcı bir barış sağlanacakmış. hayaller... hayat sürekli olarak savaşmaktan ibaret bir çılgınlık. her yer savaş alanı. savaş sadece ölüler için bitti. ya da bitti mi? belli değil. kime sorabiliriz ki?
kimse ilelebet zafer kazanma işini sürdüremez. şu midenin besinlerle savaşına bak mesela. birgün bütün organlar iflas edene kadar devam. sindirim savaşı. toprağın altında da solucanlar o organlarla o savaşı devam ettirecek üstelik.
ölenlerin durumu kalanlardan fena değil gibi duruyor. işte hüzünlenmek için bir sebep daha. onlar orada öylece ve görece bir huzur içinde yatarken, sen devam etmelisin, başka savaşlara doğru seyirtmelisin.
bütün yıkıntıların arasında kalan tek yıkıntı artık sensin. yıkılmak için ayaktasın ama ki o bile... içine içine çökmüş her şey zaten. savaşa girdiğin kişi sen değilsin, çıktığın bambaşka birisi. o öleli çok olmuş. daha kaç kere kendini öldürmen gerektiği de belli değil.
anlama savaşına da girebilirsin içten içe. anlaşılacak bir şey olmadığı halde. ama olsun, ıskalamamak lazım hiçbir savaşı. nerede hıyar var, eline tuz alıp, koşmalı.
sonra insanların içten içe yürüttükleri o tırt vicdan savaşları var. herkes hayatta kalmak için ne gerekiyorsa onu yaptı. tamam mı? bu kadar basit. ben iyi bir insanımın tırt silahına ihtiyaç duymasak bari. benim için gereksiz en azından.
tanrıyla şeytanın savaşı var bir de, şeytan baştan kaybedeceğini biliyor zaten. ben de öyle. hangi zafere sevinebilir ki insan bu haliyle?
za zdrovye!
devamını gör...