kış hüznü

kış saatine geçildiğinde pek çoğumuz için ruh halinin ya da konsantrasyon becerisinin üzerine bir perde çekilir gibi olur. bu duruma kış hüznü ya da mevsimsel afektif bozukluk denir. moby dick' te şöyle bir cümle geçer." baktım ki ağzımın tadı kaçmış, buruklaşmışım; baktım ki içime o soğuk kasım yağmurları çiseliyor." sonrasında roman kahramanı sıcak rotalara yelken açar ama bizim ya da çoğumuzun böyle bir şansı olmadığından kışla barışık olmanın yolunu bulmamız gerekiyor.

kapkaranlık bir havada uyanıyorsun. ne sabahı belli ne akşamı.
sabah kalkamıyorsun. daha mini minnacık bir kızken okula giderken sabahçı olduğum zamanlarda yataktan ağlayarak kaldırıyorlardı. bu sabahta öyle oldu bu sefer kendim kalktım ve aynaya bakıp yaşımı kontrol ettim. aynı hisleri yaşıyorum çünkü.
kış hüzünden çok depresyondur benim için. tarifini yapamadığım bir memnuniyetsizlik, kasvetli bir ruh, her an ağlayabilirim pozu kış aylarında belirir.
çok yemeye kış aylarında düşerim sanki iyi hissetmek için tek çare yemek yemekmiş gibi.
bir de üşümemek için üst üste giydiklerimin göz kanatıcı uyumsuzluğu var..
hüzün değil bu, elime bir sopa verseler kırıp dökeceğim bir şeyleri..

keyif ile arasında kapı eşiği bulunan hüzün. eşikten içerisi sımsıcak bir keyif iken dışarısı, hemen kapı ağzı hüzün, birkaç adım ilerisi öfke ve depresyon. kış mevsimi evde yaşama mevsimi olmalı.

bu sabah buz tutmuş araç camını temizlerken tüm hüzün, yerini derin düşüncelere bıraktı.