zaman tüneli

allahın belası olaydır. diş dökülmesine kadar gider. çene ağrısı da yanında hediye.

sıra bende

hoş bir sohbet

kuzey italyada, emilia-romagna bölgesinde piacenza şehri var. piacenza'nın bobbio köyünü bulacaksınız. ekimin ilk haftası çıkan ilk dolunayda üzüm hasadı yapılır orada, o hasatta toplanan üzümlerden alacaksınız. bu sene 9 ekimde toplandı mesela. o üzümden, üzüm sirkesi kuracaksınız. bir sonraki dolunaya kadar. hemen toplar toplamaz sirkeyi kuracaksınız ki, iki dolunay döngüsü arası 14-15 gün zaten, sirke ancak mayalanır. gecikirseniz sonraki dolunaya kadar pek vakit kalmadığından sirkeniz sonraki dolunay çıktığında tam fermente olmaz. tılsım bozulur, at o sirkeyi. neyse, özetle ilk dolunayda topladığımız üzümlerle toplar toplamaz sirke kurup, sonraki dolunaya kadar fermente olmasını bekliyoruz. bu arada sirke kesinlikle cam şişeye kurulacak. başka türlü olmaz. ikinci dolunayı gördük diyelim. sirkemizi açıyoruz, hafif bir kokusuna tadına bakın. sirke tutmuşsa tılsım tamam demektir. tutmadıysa bir sene daha bekleyip , bir sene sonra yeniden deneyeceksiniz. ama seneye sakın aynı asmadan almayın üzümü, başka bir kökteki asmadan alın. allah korusun adını söylemek istemiyorum tılsım terse döner, kötü metafizik şeylerin etkisine girersiniz.

neyse diyelim ki her şey güzel gitti, sirekiniz oldu, tılsımınız tuttu. sonrasında tanımak istediğiniz insana bir şekilde içirmeniz lazım bunu. miktarı önemli değil bir damlası da olur, isterse şişeyle içsin. ama tabi reel olarak kimse şişeyle sirke içmediğinden absürt olur tabi. azı daha makbul. makbul demeyelim de daha olası. şimdi diyeceksiniz ki zaten tanımadığım birini tanımaya çalışıyorum. tanımadığım insana nasıl içireceğim. ona ben karışmam orası hayal gücünüze kalmış. ne bileyim işte bir yemek yapın yanına salata filan, salataya dökün biraz, çaktırmadan suyuna damlatın neyse artık.

karşınızdaki kişi bunu içtikten sonra... hiçbir şey olmayacak. niye olsun oğlum manyak mısınız? ne alakası var italyayla, üzümle sirkeyle, hogwards mı burası... ama şöyle düşün en azından kuzey italya'da emilia romagna diye bir bölge olduğunu, bu bölgede, piacenza diye bir şehir olduğunu, bu şehrinin bobbio diye bir köyü olduğunu, burada üzüm yetiştiğini ve üzüm hasadı festivali yapıldığını, iki dolunay arasında 14 ya da 15 gün olduğunu öğrendin. çok meraklıysan belki google'da arattın ve üzüm sirkesinin nasıl yapıldığını öğrendin. hayat işte hangi bilginin nerede lazım olacağı belli olmaz.

bir insana bir his beslediyseniz göstermiş olduğunuz eylemlere değmiştir demektir. aslında bir ölçüde kendi duygularınıza verdiğiniz değeri de gösterir. her eylem istediğimiz gibi sonuçlanmasa da dengeden çok uzaklaşılmadığı sürece bir problem yoktur. siz yine içinizdekini yaşamayı ertelemeyin. hiç yaşamayıp, eyleme geçmeyip bir şey yapmadan beklemenin pişmanlığını yaşamaktansa deneyip sonucun olumsuzluğunu görmek daha iyidir. içinizde ukde kalacağına bir süre üzülüp seçimizinizin yanlış olduğunu kavramayı tecrübe etmeniz de yerinde olacaktır.

beni hatırladın mı?
yüzümdeki çizgilerimin ressamı
hatırladın mı?
bu benzersiz eserini
beni hatırladın mı?
kalbimdeki harabelerin mimarı
hatırladın mı?
nasıl yıkıp döktüğünü


cem adrian

uzun zaman sonra sözlüğe girip biraz içimi döktükten sonra yavaştan gitme vakti geldi. bakalım bir sonraki gelişim ne zaman olur. belki yarın belki yarından da yakın.

pandemü öncesi bir rutine bağlayıp bir yıl süreyle devam ettiğim eylem. güne çok iyi başlamanı sağlayan bir durum. şu an işe gitmek için yataktan zamanında kalkabiliyorsam o gün mutlu olabilmem için yeterli geliyor. bir ara yine başlasam iyi olacak gibi.

rengine göre değişir

etek giyince alttan sarkıyor ondandır

sabahın 6'sında karlı bir günde denemiştim hayatı çok pis sorgulatıyor. ama pozisitif oluyorsunuz

herkesin sorunlardan şikayet edip aynı ölçüde de sorunun bir parçası olması.

"kötü şansınızın sizi ne kadar kötü şanstan kurtardığını asla bilemezsiniz."

bu acılar, sorunlar birikir birikir sonra öyle bir patlar ki, keşke zamanında acımı yaşasaydım dedirtir. yapmayın.

ayırmakta sorun yaşayanlar ferdi tayfur'un
"ben de özledim ben de
resmin var şu an elimde
sana koşmak isterim
derman yok dizlerimde"

şarkısını dinleyerek bu sorunu çözebilir.

iki sebebi var. birincisi sıcakta terliyoruz ve olması gerekenden daha leş gibi hissediyoruz. bu çok rahatsız edici bir şey. ikincisi ise bizim de herkes gibi işimiz gücümüz olduğundan ancak sabahın köründe kalkıp sabah sporumuzu, yürüyüşümüzü yapabiliyoruz. ayrıca şahsi fikrim, (doğrudur veya yanlıştır) sabahleyin hava kalitesinin maksimum olduğunu düşünüyorum. havadaki oksijen miktarı daha fazla ve kaliteliymiş gibi hissediyorum.

sıla'nın da dediği gibi "acısa da öldürmez
cehenneme döndürmez
hayatını söndürmez"...

insan yaşadıklarının toplamıdır. bunun içerisinde her duygu bulunur. bize ait olanı yaşamak süreci biraz daha kolay atlatmamıza yol açar. beden taşıyabileceğinden fazlasını taşımaya başladı mı alarm verir. her zaman güçlü olmak güçlü davranmak zorunda değiliz. acıyı da hüznü de üzüntüyü de yaşayalım. bu yaşantılarımızı da değerli kılar.

birini tanıyabilir miyiz çoğu zaman üzerinde düşündüğümüz konulardan. sanırım cevabı muallak olan bir soru. tanıma eylemi çoğu zaman muhatabımızın bize kendisini yansıttığı kadarıyla olur. her ne kadar aktarım, gözlem, ortak yaşantı gibi konular büyük ölçüde kişi hakkında bilgi sahibi olmamızı sağlasa da ne yazık ki kişiyi tam anlamıyla tanıyamıyoruz. her insan bir dünya gibi. biz sadece ülkeleri keşfederiz an gelir şehirlere ineriz. kalır geride ilçeler, beldeler kasabalar, köyler... kendimizin bile karanlık yönlerini sadece belirli anlarda görebiliyorken ve kendimizi bile yeterli düzeyde tanıyamıyorken bir başkasını tanımak daha da karmaşık olabiliyor.

ey insanlar ne yapıyorsunuz? simülasyon ışıklarını siz mi açıyorsunuz?

ömür tükeniyor kalem ne fayda