zaman tüneli

yaklasık 23 yasındaydım. bi sozlukte yazıyordum.
bi cocukla arkadas olduk. mesajlasmaya basladık. kanka.
ben paris te yasıyordum o donem.
paskalya tatilinde bir haftalıgına istanbul a gelmistim.
telefonum caldı:
-sana supriz yaptım. ankara dan istanbul a geldim. nereye geleyim?

halkalı da bi cafede bulustuk. centilmenin elinde sarı gullerle gelmis.
ona dedim ki:
-cok cicisin. ama sen benim sadece arkadasımsın.
o da dedi ki:
-seni gormemistim daha evvel. ben senin ruhuna asık oldum. bu kadar guzel oldugunu bilmiyordum. evlen benimle.

yani bu cocuk gercekten ruhuma asık oldu mesela.

fark yaratıyor.

guzelligime asık olan cok adam oldu.
ama sadece bir iki adam zekama asık oldu.
en ozel hikayelerim zekama asık olanlarla.

son sevgilim de oyle demisti:
-cok zekisin. cok bilgilisin. cok donanımlısın.

beni en mutlu eden iltifattır.

nedense benim zekamı herkes goremiyor.
daha saf yaklasıyorum hayata.
salak insanlar zannediyor ki zeka kurnazlık.
oyle degil aslında.

erkekler daha action odaklı yaklasıyorlar ozel hayata.
halbuki ona dair en cok sevdigim sey dehset guzel sarılıp yatmasıydı.
boyle popiskodan tam kavrayıp. sımsıkı.
en huzurlu uykuları uyudum kollarında.

iyi sarılan erkek diye bi sey var.
gercekten.
kalp,.