rbf yazar profili

kasları kediye sordum. miyav dedi.

türkiye cumhuriyeti anayasası ve türk ceza kanununa uygun davranıldığı sürece herkes istediğini yapmakta özgürdür. benzer bir başlık çarşaf ve laiklik ile ilgili de açılmıştı. ramazan münasebeti ile aynı durum oruç tutmak yada tutmamak ile de ilgili.

kişinin özgür hür iradesi toplumu ve ülkenin kurallarını etkilemediği sürece her birey bireysel olarak özgür olmalıdır.

laiklik sadece din ve devlet işlerini ayırmak değil aynı zamanda din ve vicdan hürriyetini de korumaktır. cüppeli, sarıklı yada çarşaflı insanlara karşı değiliz. ülkenin temellerine düşman tarikat, cemaat ve bütün terör yapılarına karşıyız.

hiç sevmiyorum bu başlığı.

büyüğe saygımız buradan gelir.

rbf in bsi sevgidir yerine göre. yerine göre olduğu için hepinizi sevmiyorum. ben ismayil değilim kusura bakma sözlük.

tam olarak nasıl bir saygı. iftarda lahmacun mu söyleyelim. suyunuzu biz mi içirelim. pide yemeyin demeyin onu yapamıyoruz. çok güzel oluyor ramazan pideleri.

hey garson bütün hesaplar benden
sen de iç sen de iç

hepimiz hastalarıyız. *
ben ne ilgilencem o benle ilgilensin*
neden iğne bir anlatsaaaaaaaaaahh*

benim ilgi en fazla pardon buna başhekim onayı gerekiyormuş oluyor. işlerini yapsın insanlar. saygısızlığa gerek yok.

sürekli denizlerde seferi yani. tutmamıştır ismayil.

flavius "the bellerö" belisarius

elimde gizli fotoğrafların var. 24 saat içinde dönmezsen dm yolu ile tüm sözlüğe yayacağım.
ne kadar ciddi olduğumu anlaman için bir tane buraya bırakıyorum.

nefes almak ve kan dolaşımı gibi konularda benim pek bir çabam olmadı. kendiliğinden oluyor onlar. genel sistemlerin vücut içerisindeki durumlarına pek karıştığım söylenemez. yani endokrindir, epifizdir, hipotalamus, on iki parmak bağırsağı falan hiç bana sormazlar abi bugün ne yapalım diye. yemek yemesini öğrenmişim zamanında. bazen keyfini çıkartsam da bazen sırf doymak ihtiyacını gideriyorum. meme ve mamadan bin türlü bitki ve hayvanata ulaşmak da ayrı bir takdiri hakediyor elbette yemek konusunda. mesela tam şu anda sabahın köründe çekirdek çitliyorum. daha bebekken yapılan ve o yaşa göre de çok sevilen boğuşma aktivitesini benim de yapmış olabileceğimi düşünüyorum ama bebektim pek o yaşları hatırladığımı söyleyemem. sonrasında o boğuşma aktivitesi hiç yakamı bırakmadı. yürümek için boğuşmaca, okumak için boğuşmaca, iş bul ayrı boğuşmaca, aşık ol hem boğul hem boğuş, yatakta boğuşmacalar*yani o boğuşma aktivitesinin sürekli farklı şekilleriyle içindesin. bunun yanında okunan kitaplar, tartışılan sohbetler, alınan eğitimler, kafayı bol bol bir yerlere çarpma, birşeylerin bol bol kafana dank etmesi, kendini düşünmeler, başkalarını düşünmeler, aileni düşünmeler, kendinden çok aileni düşünmeler, onu düşün, bunu düşün, düşün, düşün, düşün. kendini düşünemez hale geliyor insan sonunda. kendini unutuyor yada kendinden kaçmaya başlıyorsun.

sonuç. vücut zaten çoğu şeyi otomatik yapıyorken sadece yemek yenilerek de bu yaşa kadar gelinir mi. bence evet. ye, iç, sıç. olabilirliği yüksek.

farkımız ne peki. anadolunun ücra bir köyündeki yaşlı insandan. yada new yorkdaki bir plaza çalışanından. çindeki işçiden, norveçteki köylüden, hayvanat bahçesinde kafesteki maymundan, hapisteki katilden, papa on ikinci koduğumdan, edip canseverden yada çehovdan, armstrongdan yada trumpdan, savaşta kurşun atandan yada o kurşunu yiyenden farkımız ne. italyan hakemden farkımız ne. einstein, platon ve karim abdul cabbardan farkımız ne. bütün oscarları toplayan oyuncuyla porno film oyuncusunun farkı ne yada bizim farkımız.
bilmiyorum.
bu yaşa kadar nasıl geldim. ben de bilmiyorum. sadece yiyip, içip, sıçıp yaşardım ben ve kalan milyarlar. neyin çabası, neyin uğraşı, neyin boğuşması. bilmiyorum. bir tane hayatımız var. on tane olsa ne bok değişecek. yedi, içti, sıçtı arada da bir şeylerle boğuştu çarpı on olur sadece.

bu yaşa kadar nasıl geldim. inanın hiç bilmiyorum. sanırım çok şanslıyım.

bense hep kendimle dertleşiyorum. hesabı bana iteliyor genelde bir yerde beraber otururken. o yönüne gıcık olmuyor değilim.

hala kullanmadım ve kullanmamaya devam edeceğim gittiği yere kadar. sadece seninle değil sorunum çetcıpıtı. senin tüm versiyonlarına karşıyım. bir tane beynim var ve onu zorlamayı seviyorum. sana ihtiyacım yok. zaten mekanik biriyim aşırı derece. tek başıma da kalsam savaşacağım seninle. gideyim ağaç ev yapma videosu izleyim. sana sinirim anca geçer.

en azından su şişem var yazmışım buraya birkaç yıl önce. şimdi komposto kavanozuna su koydum içiyorum. kalırsın işte komposto kavanozuna. geri zekalı neden bırakırsın şişeyi. sonra kendime geri zekalı deyince kızıyorum. bir tek o tablo kaldı. nereye gittiği belli olmayan resimdeki çizilenin. yerini de biliyorum ama alsam bir dert, almasam dünyanın sonu.

suyunu iç yat zıbar. komposto kavanozundan. müstehak sana.

ben sisli bir insnım daha çok, hisli bir insan olsam da. ondan belki göremiyorum burnumun ucunu.

kaçak kat çıktım kendime. belediye yıktı. yine kaldım kendi gecekondumda.

türk yıldızları da zaten planör uçuruyor*

beni eleştir hatta yerden yere vur ama insan bi çay demler. eleştiri çaysız olmaz.

keşke hiç büyümeseydimden keşke hiç yaşlanmasaydıma geçiş sürecindeyim. keşke hiç ölmeseydime kadar aynı şekilde devam edecek yolculuğum. geçmişte olduğu gibi gelecekte de. yakın mı uzak mı bilinmez. yoo ölüm üzerine değil söylediklerim. içimde yarım kalanlar var sadece ama diğer yarılarını da düşünüyorum. onlarda içimde. yarım yamalak bir ömür yani anlayacağınız. yarım yamalak ama dopdolu. yarım kalmasaydı x2 olurdu en fazla. yanisi fazla da bir kaybımız yok gibi. kazancımızın da çok olmadığı aşikar.
yine de, belki, hatta ve neyse.

nefesine sağlık pata