bi derdim var yazar profili

tek kelimeyle çocuk.

goralı olmak isterdim.

bıktım dünyanın zırıltısından kavga dövüşünden.

komensalizm
süper dişi (tripleix - bir tür genetik bozukluk)
aldehitler-ketonlar.
cinaslı kafiye.
deplasmanlarına hakim olmak (mimarlık - statik/mukavemet dersi).
gerber kirişleri.

gitmek isteyenlerin genel durumuna bakıyorum;
%60'ı yabancı bir ülkede yaşamanın ne demek olduğunu bilseydi ve ellerindeki donanımın/gösterdikleri emeğin çöpten farkı olmadığını idrak etseydi burada dizlerini kırıp çalışırlardı..

herkes memuriyet istiyor çünkü bunun "yatmak" anlamına geldiğini düşünüyor ama memurları da yatmakla suçluyorsa dürüstlük bunun neresinde? her konuda suistimal yapanlardan tek farklarının, henüz bunu yapacak güçlerinin olmaması onları dürüst ve mağdur mu yapar?

yarısı da zaten internet fenomeni olmak, kripto zengini olmak, profesyonel kumar sitesini üç maç bilerek "yolmak" derdinde..

%8'lik kısım var ki, onların gerekçelerine saygı duyuyorum ama şöyle de bir şey var; gitmek istemeyen %32'lik bir kısım var ki, bunların da tamamı torpilli, şu bu olamaz.. bunlar da herkesle benzer sıkıntıları çeken ama yaşadığı hayatı avantaja çevirmek için gece gündüz çalışan tipler..

bici bici, çocukluğum son ve gençliğimin ilk zamanları, muğdat camii, şimdilerde isim değiştirmiş olan türkmen koleji’nin ilk yılında henüz mutfak yapılmamışken her gün şehrin ünlü lokantası gö.tü’den genel dürüm kebaplar ve içlerinden düzenli olarak çıkan pişmiş hamam böcekleri nedeniyle her öğlen 3-4 çocuğun çığlık atması, 91 yılında şehrin aldığı anormal göç ve bir yıl önce limon bahçesi olan yerde bir yıl sonra evimizde oturuyor olmamız.

bazı şeyler vardır, o kadar klasik ve hatta kült olmuştur ki, açıklamak gereksiz değil, fazladır.

konu eşkıya ise repliğine gerek yok, başrol oyuncusuna, ikinci başrolüne, en önemli 10 oyuncusunun adına, repliklerine, filmin yönetmenine, yapım yılına, hiçbir şeye gerek..

dürbünle istanbul’u seyreden adam desen, “rahmetli özkan uğur da ölmeyi hak etmişti” desen de yeterlidir.

bugün başka bir nedenle hesap yaptık. balık, yengeç ve bazı türevleri hariç yıllık kişisel tüketimim 65 kilo kadar.

saydıklarımız yalnızca midye, karides, kalamar, ahtapot.

bence esas neden böyle bir kültürün olmaması.. çoğu insan “hamsi seviyorum”dan ileri gidemiyor. ben senede 100 kiloya yakın deniz mamulü yiyorum, yenilebilir yosuna kadar her nevi şeyi yemek aklıma geliyor ama hamsi yemeyeli belki 10 seneye yakın olmuştur.

bu işin sonunda türkiye grönland’a asker çıkarır, ciddi konuşuyorum.

benim düşünceme göre trump “nato grönland’a girsin” önerisinin üzerine atlasınlar ve grönland’ın üstünde nice incirlik’ler boyutunda üsler kapabilsin diye bunları baştan, adamakıllı korkutuyor.

o görev gücüne de ne yapar eder, türkiye’yi monte eder. neden?

rusya’ya karşı türkiye’yi getirip, iki devletin arasına bir gıcık daha sokmak ister, karşılığında da türkiye’nin güvenlik çemberini batıya taşıyabilmesine açık bir izin verir.

zaten nato’da bu kapasitede bir yardım verebilecek başka 10 tane ordu yok.

ben internet sitesi açacak olsaydın sözlük açmazdım, itiraf.com’u diriltirdim.

o site, sözlüklerin tamamını sallardı.

dış görevlerde bir iki kere giymiştim. akşam lobide, toplantı salonunda falan konuşma ortamı oluyor. “ev ayakkabısı” veya kapalı bir terlik giymek gerekiyor. içine akşam kıyafeti giyilecekse (pijama demiyorum, dikkat edilirse) önden, boydan boya düğmeli olmalı..

viski-puro fantezisi yapmaya gerek yok, kahve içme adetim vardır. serçe parmağa şövalye yüzük takmıyoruz.

fakat ipek bir robe de chambr’ın dikim dahil maliyeti pahalı bir takım elbiseyi geçer, onu da söyleyeyim.

bir de yaş grubunuza göre etek boyu biraz değişir, özenirseniz böyle şeylere dikkat edin.

poetika’nın yazdığını ben de garipsedim. tek bir pozisyon değişikliğiyle çok kolay bir biçimde çözülebilecek bir sorun için o kadar tantanaya ne gerek var.

direksiyonu çok gevşek tutarım.

bununla birlikte, hakimiyet de tabii ki milletindir.

hazret i adem’in elma yemesi gibi bir şeydi bu.. bir yandan, açtığın takdirde başına neler geleceğini az çok bilirsin; diğer yandan, acaba neye bu kadar tantana çıkardı bu, diye için içini kemirir.

sonuç? koparmadım asla, kokladım bir gül. kafir oldum ise, imana geldim.

imana gelirsin gelmeye de iş işten geçmiş olur.

theraflu.

fakat şunu da gördük ki, ülkede mobese kamerasına görüntü vermekten daha meşhur kim varsa bulduğunu çekmiş..

tlc pintileri bir yana.. badem şekerinin bademini sevmediği için şekerini emdikten sonra bademi atmak yerine teker teker hemen önünde araç kullanmakta olan otobüs şoförüne uzatan teyze bence zirvedir.

şoför çok sonraları uyanmış bademlerin ıslak olmasına.

bir de şu vardır ki, bütün pintiler yalnızca karakter açısından değil, hijyen bağlamında da iğrenç insanlardır.

parti veya devlet vesaireye girmeyeceğim ama mansur yavaş’ın ağzında iki laf var: kuraklık oldu, göç oldu.. e tamam da mansur başkan, iki sene önce 15 dakikada gittiğim yolu 75 dakikada gidemiyorum. eve geliyorum, depo boşaldıysa su yok. aski duyurusuna bakıyorum, kesinti hiç yok.

yolu göçlere, suyu allah’a bağladıktan sonra sen ne işe yarıyorsun? koltuğuna bir tane cami hocası oturtalım, yağmur duasına çıksın, barajlar dolsun, çiçekler açsın.. belki ezberinde bir de trafik duası vardır.. seni mi bekleyecek, 6 milyon adam?

en uyuz olduğum açıklaması, “yol yaparsak trafik artar”.. onu imar izni vermeden düşüneceksin. sen herkesin arazisini ranta aç, ceremeni ben çekeyim, iyi be..

her iki problem de yıllar önceden belliydi. ankara’nın artan nüfusu biliniyor, 2 senedir yağmur yağmadığı da ortada.. iki senedir boru mu döşüyorsun, kuyu mu açıyorsun, karadeniz’i mi arıtıyorsun, o benim sorunum değil.

millet fazladan 3 saat motor çalıştırıyor diye ankara’da soluyacak hava kalmadı. ülke yönetmeye soyunacağına elindekini bırak git, iş yapan bir adam gelsin. o parti bu parti de değil, kim beni iş yerime 20 dakikada gönderirse oyum onun.

ispermeçet balinası.

katil balinaymış, beyaz köpek balığıymış; huzuru kimse isterse bulabilirler; ispermeçet balinasında aramasınlar, yeter.

dişli balinaların en büyüğüdür ama kendisine karışmayan kimseye bir zararı yoktur, çoluk çocuk sırtına binip gezer.

canı isterse 1500 metreye iner, canı isterse 10.000 km yüzer. bir de iyi ebeveynlerdir, birlikte hareket ettiklerinde, önce küçükleri korurlar.

bir de işleri güçleri kalamar yemek, aynı ben..

eskiden ne güzel “ramazan’ın ilk dayağı erzurum’dan mı gelir, yoksa kırıkkale bir sürpriz mi yapar” derdik. geldiğimiz konulara bak.

“yeni bir yapılanmaya gidiyoruz”.