zaman tüneli

bu grubu erken keşfettiğim için acaip bir sevinç var içimde ya.

ah yazık, yok yok, ve onu gördüğümden beri şarkısını çok sevdim. hele hele onu gördüğümden beri. seks şarkısı gibi ama aşk şarkısı gibi de. bu bende yarattığı belirsizlik hoşuma gitti. * *

biz sevgilimle paris te 22 yasında sevgili olduk. 25 yasında ben turkiye ye kesin donus yaptım. ayrıldık mesafeden dolayı. 28 yasında telefonum caldı. o:

-turkiye ye kesin donus yaptım. bi kahveye ne dersin?
.
bulustuk;) o anlattı. ben anlattım. sonra bana direk dedi ki:
-bu sefer ilişkimizin ciddi olacagının farkındayım. sen de istiyprsan sevgilim olur musun?
;)
sevgili olduk. gercekten 2 sene sonra bana evlenme teklif etti. evlendik.

erkekler her seyi kafasında planlıyor.
tarih boyunca bu boyle olmus.
bir erkek size gelirken uc gunluk mu, uc aylık mı, on yıllık mı geliyor, coktan kararını vermiş oluyor;)

günbatımı bitti şimdi bu isteniyor vallaha aranıyo hahahahhahahahahahahahahahahah. ama hatırlıyorum ben böyle bişeyi sarı elbiseli sarı saçlı kız sabah 06-07 sularında çıkıyordu reklam jeneriğiydi sonra gazi peynir markası çıkıyordu bu da yalan değil

bütün gece yanlış masada oturdum. tanımadığım insanlarla fotoğraf çektirdim. hesabımı ödediler. 45+ ablalar halayda en öne geçirdi. her tarafımda çok acayip memeler vardı. çıkarken biri elime bebek verdi, “iki dakika tut” dedi. tuttum. annesi gelmedi. işte o bebek cherry on top.

cözülemeyen sudoku ukdesi.

cok kasmayın yaa.
hayatta biraz sonsuzca sacmalayacagın insanlar lazım, biraz derinlik lazım.
ortaya karısık.
kendinizi cok ciddiye almayın;)
ben hep aynı filmi ornek veriyorum ama cok guzel anlatıyor.
takva filminde adam örnek musluman olucam diye yola cıkıyor, kasılmaktan sonu hastanede bitiyor.
cok asırı kasmak bana iyi gelmiyor.
tabi ki hayatı ciddiye almayın demiyorum, hayat ciddi bir meseledir, ama sorumlulok duygusu agırdır, yorucudur. zaten istemesek de bi dolu sorumlulugumuz var hayatta. bunları sıkıcı mecburiyetler olarak degil keyifli varoluslar olarak gormekten bahsediyorum.
hayatın neşesi giderse tatsız tuzsuz olur. uzun soluklu da olmaz.

uçurulmuş bir yazarın ukdesine bile saygı duyup girisine nick ekleyen yazardır.
kimsenin ukdesini doldurmayan birisiyim ama ukdemi kendisi doldurduğu için minnettarım.

arada geliyor, 2 kez falan banladığı karakterleri açıyor, nabzı ölçüyor, sonra "ben zaten kafamın estiğini yaparım... sözlük benim değil mi lan?" diyerek kendi kendine bi moda girip gidiyor.

sonra tektar bi dönüyor, bakıyor ki birkaç kez silik yedirip tekrar "kıyamayıp..." açtığı karakterler yine sorun çıkarmış, yalandan göz boyamak için cezalı duruma düşürüp yine gözden kayboluyor.

buna yoldaş döngüsü diyelim bundan sonra.

bugün çok verimli bir gündü ya. tüm kitaplarımın tozunu aldım. *
çocuklarımla boyama yaptık. bu aralar parayı nasıl yöneteceklerini de öğretiyorum. dehşet iyi gidiyoruz bu konuda…evimi içime sinecek kadar temizledim. heroes’un ilk sezonunu bitirdim. harikaydı ya. gerizekalı adamla da buluşsam cherry on top olcakmış. aman! pastamı da kirazsız yerim, gerizekalılarla uğraşamayacağım artık.

çabaladığının şeyin ulaşılamaz olduğunu anladığın an yorulursun, pes edip geri dönersin...

bozulmuş herhalde 10 günde 1 puan bile artmadı. eskiden farenin imleciyle başka yazarların profil fotoğrafını tokatlayınca bile artıyordu.

baya beğendim.
son dönemde izlediğim en iyi yapımdı.
maul'un bacağına darbe alınca ulti atmaya çalışmasını yuri boyka ozentiligine bağlıyorum.

merak ettim ve sordum verdiği cevap aynen bu şekilde.
çünkü youtube'un umurunda olan şey "emek" ya da "adalet" değil, tamamen izlenme süresi ve reklam geliri.

sistem matematik üzerine kurulu ve arkasındaki mantık çok net:

para dönüyor mu?: birileri izlenme satın aldığında, bot bastığında ya da yapay yollarla o saatleri doldurduğunda platform yine reklam gösteriyor, yine para kazanıyor. onlar için parayı kimin getirdiği değil, paranın dönüp dönmediği önemli.

emek değil, veri değerli: youtube bir teknoloji şirketi, bir sanat veya adalet platformu değil. onlar için küçük bir kanalın günlerce uğraşarak çektiği özgün bir video ile botların döndürdüğü saatler arasında analitik olarak bir fark yok; ikisi de ekranda tuttuğu sürece işlev görüyor.

sistem zaten büyükleri besliyor: algoritma zaten halihazırda izlenen, tekel olmuş kanalları öne çıkarmak üzere tasarlanmış durumda. yeni başlayanların çektiği zorluklar veya sistemin haksızlığı onların umurunda olsaydı, o 4000 saat gibi imkansız eşikleri esnetirlerdi ya da botlara karşı gerçekten caydırıcı önlemler alırlardı. ama işlerine gelmiyor.

özetle, sistemin bizzat kendisi bu adaletsizlik üzerine kurulu. adalet arayacak ya da hak hak gözetecek bir merci yok ortada; sadece kuralları koyan ve kendi çarkının dönmesine bakan bir dev var

dostlarım ben hayatım boyunca maddi zorluk çekmedim. terkedilmedim, aldatılmadım, dışlanmadım, unutulmadım, acı çekmedim, dişim bile ağrımadı.

sadece güne başlıyor olmamın ederi 10. bugün beni kaçırıp işkence etseler, şarampole yuvarlansam, yolda kafama balkon düşse güne puanım 17 falan olur.

ancak bu kadar fakir ve derbeder olabiliyorum. sizin gibi hissetmek için ne yapmalıyım bilmiyorum. küçükken futbol topu istemiştim babam da beni adana demirspor’a kongre üyesi yapmıştı. yokluk nedir o an biraz anlar gibi oldum sonrası yok.

bir yoldaş gelir bir yoldaş gider, hepimiz yoldaşız. önemli olan gittiğin yol yol mudur ? sen ona bak...

yazar olma sorumluluğu biraz da okur olma sorumluluğudur. "okur olmazsak nasıl karanlıklar çıkar aydınlığa."

sonu çok anlamlı oldu umarım anlayan birileri çıkar...

ters kelepçe ile başıma gelen durumdur.

zor günler sonsuza dek sürmeyecek. bu söz kadar palavra bir söz görmedim bitmez lan bu ülkede bu sıkıntılar.

ne için çabaladığına bağlı. bir insan uğrunaysa değmez. hayatın, hayallerin ve hedeflerin içinse okaydir.