zaman tüneli

başkanlığına adayım.
şöyle bir logo tasarlayacagim vakıf için

ve bu şeylerin üstünden bayağı zaman geçmesi gerçeği..

başkanı hazır. anladınız siz onu.

olan var olmayan var edebiyatı yapmayın kalbinizi kırarım. internet faturasını bile ödeyemeyecek insan zaten bunu göremez.

sayıları her geçen gün azalan bu türün acilen koruma altına alınaması gerek.
avlanma yasağı mı getirsem ne yapsam.

sözlük kızlarının sayılarını arttırmak için her yazar edebiyat konulu, bilim veya magazin konulu entryler girsin.
futbol entryleri azaltılsın
hiç bişi yapamıyosabız kedi fotosu atın.

yabana atarlar beni
eğri olsam yay gibi
elde tutarlar beni
ne doğruyu aç gördüm
ne eğriyi tok

eğri yay elde kalır
menzil alır doğru ok

kahve fincanı ile kombin yapmak için uyumlu oje sürüyorlardır.

nitelikli olanın yoruculuğundan kaçıp, bilerek ve isteyerek niteliksiz olana sığınma hali. insanın zihinsel konfor arayışı.

sağlık bakanlığının tamamını adalet ve içişlerinin bir kısmını peşkeş çektikleri cemaat olduğu için bu haberi göremeyeceğizdir

.

o cemaate operasyon yapacaklarını zannetmiyorum çünkü malum partiden yandaşları var.
yandaşa karındaş lazım.

heçbek seven kızlar bana yazabilir arkadaşlar.
ufak mufak ama çok kaçarım.

ben kimseyle tartışmıyorum arkadaşlar artık.
ermiş biriyim.
evet.

2 gram beynim olsa düşüp, nefes alırken içim acıyacak hale gelmezdim diye bunu yaptım.

gün boyu linç yesem de gün sonunda hep benim dediğime geldiler.
belki de derdimi anlatma biçimim yanlıştı.
netice olarak artık insanlarla tartismiyorum.

kuryenin zorba olduğunu düşünüyorum.

ben söylemiştim demeyi sevmem ya.

sürekli haklı çıkmak bir zafer değil, trajedidir. psikolojideki kassandra kompleksi gibi, felaketi önceden görüp engel olamamanın getirdiği çaresizliktir.
​bu insan tipi için ben söylemiştim cümlesi bir gurur ifadesi değil, ötelenmiş bir yalnızlığın ve yorgunluğun itirafıdır. çünkü öngörü yeteneği arttıkça çevrenin cehaletine katlanmak zorlaşır. haklı çıkmanın bedeli sürekli teyit edilen olumsuzluklar, bilişsel yalnızlık ve etrafındakilerin göz göre göre yaptığı hataları izleme mecburiyetidir.
​kısacası zeka ve keskin öngörü, cehaletin sunduğu o huzurlu konforu elinizden alır.

zannedersem fransa'da sinema seyircisini duygusal açıdan istismar eden filmlerin şahıbu. bu yönüyle '' babam ve oğlum'' yahut ''7.koğuştaki mucize'ye'' benziyor. yine de babam ve oğlum kadar nefret ettiğim bir çalışma değil. olay örgüsündeki mantık hep aynı : '' bakın şimdi size normal hayatta pek gerçekleşmeyecek küçük iyilik öyküsü anlatacağız ve filmde öyle bir iki sahne olacak ki ne güzel ağladık diyeceksiniz. '' spielberg maalesef bunu 80 ve 90'lar boyunca hep yaptı. tabi bir de hikayede ciddi manada mantıki boşluklar var.

clement mathieu'nun yönlendirmesiyle konservatuara giden morhange'ın ünlü bir orkestra şefi olması. ancak biyografisinde bu adamın adeta hiç katkısı olmamışçasına, öldüğünü evine gelen pepinot'dan duyması. ''zavallı adam'' diye tepki göstermesi. hele pepinot'ya ne demeli ? adam onu alıp yanında götürüyor. hayır bir de morhange neden her şeyi günlükte okuyor. pepinot anlatabilir ya. bu arada şarkılar tabi ki güzel. film iyi bir piyasa işi. 8 milyon fransız yanılmış olamaz sloganı bence filmin kendisinden daha iyi. bu arada çok sevdiğim bir sahne hatta bir lahza, müdürün o katı kalpliliğine rağmen kısacık cerf volant sarkısı çalarken yaptığı çocuksu hareket. sanki içinde çoktan kaybetmiş olduğu iyilik ve çocukluğu hatırlatan bir refleks. top oynayan çocukların topuna kafa vurması. şarkının kısalığı ve sözlerinin güzelliği kadar az bir süre mutlu olduğumuzu bize hatırlatıyor gibi.

cemaat temizliği ve açılım büyük bir gösterge.
siyasette de natocu temizliği devam edecek anlaşılan