les choristes

2004 fransa yapımı olup christophe barratier imzasını taşıyan müzikal-drama filmidir. koro anlamına gelen bu film, fransa'da yatılı bir erkek okuluna atanmış idealist bir müzik öğretmeninin, yozlaşmış bir okul müdürü ile eğitimi sert tutumlarla sürdüren diğer öğretmenlerden gizli olarak, ders verdiği sınıfa koro çalışmaları yaptırmasını ve o yaştaki erkek çocuklarının hayal dünyası eşliğinde müzik öğretmenimizi bekleyen duygu dolu yaşam olaylarını anlatır. tahmin ettiğiniz üzere film gerçek bir hayat hikayesine dayanmakta; zaten müzik öğretmeni olan clemént mathieu'nün anlatısı eşliğinde olaylar tek tek yaşanmaktadır. burada genç yetenek pierre morhange, sesiyle bizi büyülemekte ve farklı bir evrenin anahtarını, erken gençliğin o sabırsız umuduyla elimize tutuşturmaktadır.

tavsiyem, filmi orjinal dili olan fransızca'dan türkçe altyazı eşliğinde izlemenizdir. böylece mösyö mathieu'nün pépinot deyişini yıllar geçse de tıpkı az önce söylenmişçesine işitmeye devam edersiniz ki tonlaması ve duygusu hala sıcacık durur üzerinde.

bir film bu denli etkileyici olabilir midir? ve filmin müziklerini besteleyen bruno coulais acaba ölümsüz eserler yarattığının farkında mıydı?
bunlar da evrende cevapları olmayan sorulardan sadece ikisi sanırım. sanat tanrı'nın sırlarından bir sır olsa gerek. şahsen benim başka açıklamam yok,bu sebeple de bu muhteşem eserin önünde saygıyla eğilmekteyim.

filmin hayran olduğum müziklerini* ise şöyle sıralayım;
caresse sur l'océan:


la nuit:


vois sur ton chemin:


cerf volant:


pépinot ise 0.15 dk'daki minik çocuk* oluyor:


bu da final sahnesi, aman dikkat !spoiler! :


*sanat insan hayatı için çok önemlidir. sanatla güler;sanatla hüzünlenir; yaşadığımız olayların tesellisini yine sanatta buluruz.sanat sanat için midir yoksa toplum için midir bilinmez ama eğer kendime ifade etmeyi beceremediğim duygularımı bana anlatabiliyorsa o hâlde sanat benim için vardır.

hem şöyle değil midir;
"sanatsız kalmış bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir."
mustafa kemal atatürk

orijinal adı 'les choristes' olan 2004 tarihli fransız yapımı bir müzikal drama filmidir.

genellikle eğitim sınıflarında izletilir ve bize de müzik hocamız izletmişti. gelişim çağındaki çocuklara yanlış ve katı yaklaşım modeline eleştiriler barındırır.

hikayenin geçtiği hapishaneye benzeyen soğuk, korkutucu ve izbe okul sizi tam anlamıyla çevrenizden soyutlar ve oradaymışsınız gibi hissetmenizi sağlar.

saf ve muhteşem ezgilerle dolu müzikleri ise sizi bambaşka diyarlara götürür. müzikal filmlere ilgili olmasanız bile bunu seveceğenizden çok eminim.

zannedersem fransa'da sinema seyircisini duygusal açıdan istismar eden filmlerin şahıbu. bu yönüyle '' babam ve oğlum'' yahut ''7.koğuştaki mucize'ye'' benziyor. yine de babam ve oğlum kadar nefret ettiğim bir çalışma değil. olay örgüsündeki mantık hep aynı : '' bakın şimdi size normal hayatta pek gerçekleşmeyecek küçük iyilik öyküsü anlatacağız ve filmde öyle bir iki sahne olacak ki ne güzel ağladık diyeceksiniz. '' spielberg maalesef bunu 80 ve 90'lar boyunca hep yaptı. tabi bir de hikayede ciddi manada mantıki boşluklar var.

clement mathieu'nun yönlendirmesiyle konservatuara giden morhange'ın ünlü bir orkestra şefi olması. ancak biyografisinde bu adamın adeta hiç katkısı olmamışçasına, öldüğünü evine gelen pepinot'dan duyması. ''zavallı adam'' diye tepki göstermesi. hele pepinot'ya ne demeli ? adam onu alıp yanında götürüyor. hayır bir de morhange neden her şeyi günlükte okuyor. pepinot anlatabilir ya. bu arada şarkılar tabi ki güzel. film iyi bir piyasa işi. 8 milyon fransız yanılmış olamaz sloganı bence filmin kendisinden daha iyi. bu arada çok sevdiğim bir sahne hatta bir lahza, müdürün o katı kalpliliğine rağmen kısacık cerf volant sarkısı çalarken yaptığı çocuksu hareket. sanki içinde çoktan kaybetmiş olduğu iyilik ve çocukluğu hatırlatan bir refleks. top oynayan çocukların topuna kafa vurması. şarkının kısalığı ve sözlerinin güzelliği kadar az bir süre mutlu olduğumuzu bize hatırlatıyor gibi.