zaman tüneli

tamam da, kahvaltı yapmadan mı?

kar yağdığı zaman fikrin değişir :)

bir tür şeyh edebali.

bunu 10.000 yıl boyunca 1 km kalınlığındaki buzun ortasında yaşayan atalarımıza da haber verebilseymişiz keşke..

evrime gelene kadar, esnekliğin dahi dönüşüm, uyarlanabilirlik, modülerite, mobilite ve kapsayıcılıktan oluştuğunu düşünürsek; evrim öyle basit bir kavram değildir, diye düşünüyorum.

yaşamak

müzik teorisi öğrenmek.

o ilişkiye başlamamaktır.

herif neo'ya bütün bir film boyu "sen o kişisin." diye diye neo'yu da inandırdı o kişi olduğuna.

insan hiçbir şeye aşılmaz la sadece vazgeçer, unutur, kabullenir ama alışmaz.

gelme kardeşim gelme. ne güzel rahattık. 18'inde ders seçim ekranında sinir krizi geçirmek istemiyorum be birader. gelme. ne güzel sıcacık havamız vardı, onu da alacaksın elimden. sonra bir tarafımıza şubat-mart gibi ayaz sokacaksın. gelme, istemez.

. . .
yok bir şey sadece şu üç nokta nasıl yapılıyo diye alıştırma yapıyordum. hiç denememiştim devam edin yazmaya

çoğu zaman insanın kendi kazdığı kuyuya düşmesi, tesadüf ve zamanın acımasız matematiğidir. yani tamamen organik bok yeme operasyonu.

polat alemlar elif eylül'ü bu kadar beklemedi azizim.

hirsizlar sever. hirslilar da.

bu hep çok yakışıyor gibi maalesef

artık üretime gecmeli. daha ne bekliyoruz bilmiyorum. hayır tirnaga ojeyi bilyorsun ama o memeler hep bangil bangil sallaniyor. hayret bi şey.

biri bugün çok yorgunum hiçbir şey yapamayacağım modunda, öbürü tamam canım ben hallederim diyebiliyorsa ve bunu sonra ben her şeyi yapıyorum sen bi bok yapmıyorsun diye suratına çarpmıyorsa o ilişki epey yol almıştır. çoğu kişi o benim canım, ruh eşim diyor ama ilk tartışmasında sen artık eskisi gibi değilsin diye ortalığı yakıyor. halbuki kimse eskisi gibi kalmıyor ki. belki sır biraz da haklısın, ikimiz de değişiyoruz, bu işi beraber nasıl daha az boktan hale getiririz diyebilmekte. sikimsonik egoyu bi kenara bırakıp sürekli ben haklıyım yarışına girmeden. basit duruyor ama çoğumuz için dağları delmekten zor.

bi de mizahı kaybetmemek lazım. sinirin zirve yaptığı bi anda biz neyin kavgasını yapıyoruz ya salak mıyız diye birbirinize bakıp gülebilmek mesela. ha ben bunları ciddi ciddi yazarken kendi halime bakıyorum da içimden ulan yavuşak bu kadarını biliyordun da niye o kadar dağıttın diye bir ses geliyor. onu da susturmak lazım bazen. teoride her şey güzel, pratikte ikimiz de hep acemiyiz işte. *

duyguların evrimi, düşüncelerin evrimi ve daha nicesi…
insan alışmaya mahkumdur. yoksa yaşayamaz. kayıplara alışmak, ölümlere. acılara alışmak mesela. ya da kırgınlıklara alışmak.
düşünsenize göğsünüze saplanan bir acının aynı şekilde kaldığını. nefes bile alamazdık.
hafifliyor her yük, her acı, her duygu ve her düşünce. yeter ki kendinizi bırakmayın.