zaman tüneli

dans et ve yol gözümü dağlıyor.
dans et, hikayesini duyduğum andan itibaren benim için apayrı bi yerde. ölü bi bebek olarak gelmişim dünyaya. yapılan müdahaleler ile gördüğünüz gibi dönmüşüm geri. ve doğumum esnasında bir kolumda brakial pleksus yaralanması meydana gelmiş. yani felç. kolum bez parçası gibi hareketsizmiş. o dönem seracılık yapan ebeveynlerime gittikleri ilk hekim bu artık böyle, ileride yayılır felci ve yatalak olur bakarsınız demiş. güç bela gittikleri ikinci hekim aralıksız yapmaları gereken ve beni şu an daha sağlıklı bir birey haline getiren fizik tedavi hareketlerini göstermiş aileme. 4.ayda parmaklarım hareketlenmiş yavaş yavaş da tüm kolum. nöbet tutarak 7 24 mesaili bakmışlar sıpalarına yani hahxha. o dönem yaşadıkları ve hissettikleri her ikisinde de derin bi yara. ancak onların yarası bana şifa. bilinçli hareket etmeselerdi kısmı beni ürpertiyor. bu yüzden canım annem
hep yanımda ol o bile şans
yalnız kalmam çok zor
belki tükettim gençliğini
çok özür dilerim, pardon.

mübarek zat makamı gibi dolanıyorum sözlükte. iki güne çaput bağlarlar nicke amk.

saçma mı?
ele bir şey yok. doğukanı çağırayım görün gününüzü. *

burası da özel klinik.
tamamen şansa internete götümüz düşmüyor.

soyunma kabinleri, umumî tuvaletler hatta banyonda gizli kamera olabilir.

bari yüzümüzü buzlayıp atın ipneler

ölüm gibi bir şey bu.
toplu taşıma kullanmak zorunda kalınca resmen ölüyorum.
insanların parfüm denen şeyin icadından haberi olmaması çok üzücü

bu tarz işlemleri "güzellik merkezi" adı altında, ne üdüğü belirsiz yerlerde yaptırmayın kardeşim.

ortalık güzellik merkezinden geçilmiyor.
hastanelerde, doktorların açtığı özel kliniklerde yaptırın ne yaptırıyorsanız.
bu tarz işletmeler kapatılsa keşke.

güzellik uzmanı diye s.k.ndirik bir ünvanla önüne gelen güzellik merkezi açıyor.
insanlar farklı farklı konularda bu güzellik merkezlerinin mağduru oluyor.

isim soy isim uyumu....
turan iti

olm soğutuyo ya. hiçbir şey beni ter kokusu kadar iğrendirmiyor gerçekten.

eğer çalışmaları bilimsel olarak değerlendirilip, devlet kaba güç ve işkenceden vazgeçerdi. en azında belli etnik ve azınlık mezhebe mensup kişilerden örgütlerin militan devşirilmelerinin önüne geçilebilirdi. f tipi cezaevi bir 10 sene öncesinde faaliyete girebilirdi. keşke yaşasaydı etnik açıdan saf kürtlerin beyin salgısı ve yapıları üzerinden bilimsel açıdan yol gösterici çalışmalar yapsaydı.

yargısız infaz ....

var mıydı arkadaşlar oraya giden. üzücü bir röntgencilik olayı

kazandığı anda zaferin sarhoşluğuna kapılmadığı için kafasında bilançoyu hesaplayabilenleri vuran hüzün. hiçbir şey hiçbir şeye değmez. kaybettiklerinin hiçbiri geri gelmez. ödediğin hiçbir bedele değmez.

bazıları o savaşın son olduğu ve her şeyin düzeleceği inancına sahip. tuhaf. kalıcı bir barış sağlanacakmış. hayaller... hayat sürekli olarak savaşmaktan ibaret bir çılgınlık. her yer savaş alanı. savaş sadece ölüler için bitti. ya da bitti mi? belli değil. kime sorabiliriz ki?

kimse ilelebet zafer kazanma işini sürdüremez. şu midenin besinlerle savaşına bak mesela. birgün bütün organlar iflas edene kadar devam. sindirim savaşı. toprağın altında da solucanlar o organlarla o savaşı devam ettirecek üstelik.

ölenlerin durumu kalanlardan fena değil gibi duruyor. işte hüzünlenmek için bir sebep daha. onlar orada öylece ve görece bir huzur içinde yatarken, sen devam etmelisin, başka savaşlara doğru seyirtmelisin.

bütün yıkıntıların arasında kalan tek yıkıntı artık sensin. yıkılmak için ayaktasın ama ki o bile... içine içine çökmüş her şey zaten. savaşa girdiğin kişi sen değilsin, çıktığın bambaşka birisi. o öleli çok olmuş. daha kaç kere kendini öldürmen gerektiği de belli değil.

anlama savaşına da girebilirsin içten içe. anlaşılacak bir şey olmadığı halde. ama olsun, ıskalamamak lazım hiçbir savaşı. nerede hıyar var, eline tuz alıp, koşmalı.

sonra insanların içten içe yürüttükleri o tırt vicdan savaşları var. herkes hayatta kalmak için ne gerekiyorsa onu yaptı. tamam mı? bu kadar basit. ben iyi bir insanımın tırt silahına ihtiyaç duymasak bari. benim için gereksiz en azından.

tanrıyla şeytanın savaşı var bir de, şeytan baştan kaybedeceğini biliyor zaten. ben de öyle. hangi zafere sevinebilir ki insan bu haliyle?

za zdrovye!

içeri girdiğimde kendilerini layklatıyorlardı, ewed.

heee öyledir, dün istiklal'de eski yazarları dövüyorlardı.

idk
yavuz çetin çakması bir yazar var ya heh onu yeşilliğinden tanıyorum nicki bir garip. işe yarıyo yani.

tunalıda bi sonbahar gününün öğlen saatlerinde sıcak kahvemi içerken aklıma gelen nick.

trt’de çıktığı bir programda dolaylı yoldan orhan gencebay’a fena laf çakmıştı. güzel eserleri var.

bilmediğimiz bişi çıkmaz abv

bir sözlükte bu başlığın açılmamış olması nereden baksan saçmalık.

bir nazar boncuğu göğsüme, bir tane de popomun üstüne asıp geziyorum.