zaman tüneli

işsizlik, kira, trafik, aile baskısı, gelecek kaygısı falan gibi ufak tefek dertleri olmayan insanların hayatın anlamsızlığı üzerine iki buçuk saat film çekmesiyle ortaya çıkan sinema türü... bu film türünün kurallarından bahsetmek istiyorum biraz.

öncelikle karakterin hayatında mümkün olduğunca az gerçek problem olacak. kira derdi yok, sağlık sistemiyle kavgası yok, ailesi nispeten normal, cebinde para var, şehir yaşanabilir. yani bizim ülkede şükür sebebi diye anlatılabilecek ne varsa karakterde mevcut.

sonra bütün bunlara rağmen karakter mutsuz olacak.

ama öyle normal mutsuzluk değil. param yok değil, ilişkim kötü değil, yarın ne yiyeceğim gibi kolay şeyler değil..hayatımda bir şey eksik ama ne olduğunu bilmiyorum seviyesinde, son derece steril bir mutsuzluk.

filmin ortasında mutlaka bir parti sahnesi gelir. herkes güzel, herkes eğitimli, herkes şık. insanlar şarap içerken karakter bir köşede boş boş bakar. biri yanına gelip iyi misin? der. karakter iyiyim der. işte filmin asıl olayı burada başlar... karakter iyi değildir ve inanın ne izleyici ne de karakter sorunu anlayabilir, anlatabilir...

joachim trier bu türün önemli isimlerinden biri mesela. adamın sinemasında karakterlerin hayatına dışarıdan baktığında ya bunun ne derdi var diye sorduruyor, film ilerledikçe karakter sana bunun aslında çok daha sofistike bir dert olduğu ortaya çıkıyor... burjuva draması.

bizim ülkede de bu sinemanın acayip sevilmesi komik geliyor bana... çünkü türk izleyicisi iki saat boyunca norveçli birinin hayatında hiçbir sorun bulamayıp sonunda adamla empati yapabilmesi çok enteresan.

dağılmış
şehrin
her yanına
yine bu
hüzün

ben eylülğ zaten maaşım için bekledim. yoldaşlık bonus.

şu hikayeye inanacak olan zaten beni engellesin ya. sıısıs

o hikayede, karıyı ben s. ediyorum. haberiniz yok.

yoldaş'ın aktardığı ifade.

"kalıbının adamı olmak" önemsiz mi yani?

içimde kötü bir his var, kötü bir şeyler olacak sözlükte. bence çıkın hemen, gece çok tehlikeli oluyor buralar..

#4051828

lucifer'e mi gıparşıyon, çalıya çırpıya mı gıpraşıyon, benden uzak dur da ne yapıyorsan yap solcu bacım. benim derdim kendini solcu, hakkın ve adaletin yanında zanneden sahte okeylerle. yoksa seninle ne işim olur.

midesi olmayan insanların yapabilecekleri iğrençliklerdendir. onurlu insanlara göre değildir.

erkeği kadını kalmamış. yükselmek için her iğrençliği kabul edebilecek insanlar var.

hem pahalısın hem çekmiyorsun sen nasıl bir illetsin ya

“bakın şu adamın kaç tarlası var?”

girdik galiba ya. hadi olaysız dağılalım

(bkz: burçak tarlası)

ben yatıyorum, ekim 1 gibi kaldırın beni dostlarım!

sonunda. gerçekten. sokucam yaz sevenlere. meymenetsizler. s

insan olan sonbahardan başlar. sonbaharla insan gelir gözüme. bir yudum, tahammül edebilecek olanım, sonbaharda falan gelsin.

yazı, yazın bitmesini bekleyerek yaşıyorum.

1+1 çatı katı evimde. 1 sanayi tipi large klima, tavan duyularında pervaneler, 2 adet hareketli pırpırım var.

sıcağı ve terlemeyi hiç sevmiyorum.

umut fakirin ekmeği,

ye sözlük ye!

yengeç sezonu var mı peki hiç

yardırın başaklar. başarılı olmayan birinizi görürsem çok fena eleştiririm. bunu kaldıramadığınızı bilirim. ona göre azim edin, bi şeyleri başarın artık. depresyon ağustosla birlikte bitti. hath’ kaaaaaalk, dobarlan. yap planlarını.

bitti oh be.