zaman tüneli

bazı garaj arabalarına da deniyor. sedan diye kısaltmışlar. götü büyük demek.

arada bir ata toprağında bulunmak.

şu şekil;

dünyaya geldim gitmeye demiş üstad.

eğdim başımı usul usul yürüyorum.

sürekli güneşin battı yöne gidenlere "neandertal" dediler. kızlar vermediler.

müslümana gavur eziyeti yapıyorlar ahaliiiiiii.

yatak bazası gibi bi şey.

marifet "parçalanmadan kırılabilmekte". kapiş?

orta asyada yoktu böyle şeyler.

pazartesi iblis işi.

pazartesi gavur dölü.

pazartesi zombi günü.

"farkındalık" sen ne güzel şeysin.

"memento mori" boş bir laf değil elbet.

"gidene kadar gelmiş bulundum"

"yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim"

bir güzel mevsim daha başlıyor: nowhere moon!
herkesin bildiğini tekrar etmek görevdir: duygular değişir!

günaydın sözlük!

emeğin karşılığına erdiği iç ferahlatan bir hafta dilerim. kutlu mutlu umutlu olsun! aferin.

avare gibi üsküdar sahilinde dolaştığım o günleri çok özlüyorum. kız kulesine nazır, kulağımda kulaklık, uzun uzun iç geçirdiğim geceler. gençliğin bitmeyen enerjisini özlüyorum. düştüğünde hemen kalkabildiğin, birilerine dayanmak zorunda hissetmediğin o günleri. en çok da hayallerimi özlüyorum.

uzun zamandır dünün aynısı günlere uyanıyordum. daha doğrusu uyanamıyor, öğlen güne başlıyordum. bugün bir değişiklik yapıp geceyi ayakta geçirdim. ne kadar verimli bir gün olur bilmiyorum ama yine de içimde güzel hisler var.

sanki o gün, bugün.

herkese iyi bir hafta dileğiyle, günaydın.

günü aymış olan varsa geri uyusun. bugün aymadi çünkü. dünün devamı olarak 25,26,27,28. saat şeklinde devam ediyor.

birkaç saat sonra kimin, neyin kime gireceğinin belli olmadığı bir sınavım var. ben ise cook uzun zaman önce bana yazılmış bir cümlenin esiri oldum (galiba hep öyleydim).

neyse, dinlemekten korktuğum sarkilarimla hazırlanmaya gideyim. anca yetisirim.

bakalım bu hafta bizi hangi skandallar bekliyor olacak.. günaydın.

kırılan her şey aslını yitirir..
insan da öyle..
ve insan, kırılan bir eşya gibi parçalarını etrafa saçmadan yaşamayı öğrenir..

epiktetos'un düşüncesini hatırlatan bir söz var: "tanrılar sana verirken sevinmediğin bir şeyi geri aldıklarında neden üzülüyorsun?"

doğmadan önce milyarlarca yıl boyunca yoktuk ve bundan hiç rahatsız olmadık. ölümden sonra yeniden aynı yokluğa dönecek olmak korkutuyor bizi.

sanırım insan ölümden değil, yaşamaya alışmış olmaktan korkuyor. bir zamanlar hiç tanımadığı insanları aile bilip sonra kaybetmekten, hiç sahip olmadığı şeyleri geride bırakmaktan, kendisine ait olmayan bir dünyadan ayrılmaktan. sabah 8’de başlayacak mesai saati için saat 6’ya alarm kuramayacak olmak, kredi kartına bir ay daha takla attıramayacak olmak kötü sonuçta.

oysa hayat, bize verilmiş bir lüks değil, deadline günü söylenmemiş bir emanettir. ölüm de bu emanetini geri isteyen mobbing uzmanı patron.

insan öleceğini bile bile yaşar çünkü aklıyla bildiği ölümü, kalbiyle bir türlü kabullenemez. sağlıklıyken ölümü düşününce, gelsin der. sadece ölümcül bir hastalığa yakalananlar ekseriyetle ölüm korkusu yaşarlar. canı tatlı olan küçük bir azınlığı saymazsak, kalanların korkmaya vakitleri olmaz. spontane gelişen bir olayda anlık ölürler. ki bunlar bir yandan en şanslı, bir yandan en şanssız olan gruptur.

sonsuz olmadığımızı bilirken sonsuza dek sürecekmiş gibi sevmek, bağlanmak ve yarına dair planlar yapmak. seni sonsuza kadar seveceğim diye kurulan cümleler, verilen sözler..

aklıma gece yarısı ekspresi adlı şarkıdan bir satır geldi,




nihayetinde insan, bir gün her şeyini kaybedeceğini bile bile, hiçbir şeye sahip değilken geldiği dünyadan eksilmiş hissederek ayrılan tek varlıktır.

nazardan olabilir

telefonu kapatıp sokağa çıktılar zaar. sayıları günden güne çoğalıyor. erkekler alınmasın kirilirim valla, toplumda kadın düşmanı kadın da çok.