zaman tüneli

kıbrısi hazretlerini ziyarete gitmek gibi mi, ewd?

çalanların hiçbirinde bir suçluluk psikolojisi , telaşı falan da yok. akıl, sağ duyu zaten kalmamış da en ufak bi tedirginlik bile duymadan çalmak da çok garip bir durum.

akpde en büyük vurgunu kim yapıp ingiltereye hortumlayacak yarışı senelerdir var. yusuf yusuf geri mi kalsın?

mutlulukla dost olduğumuz bir gün olsun dileklerimizle, günaydın herkese.

parayı da fon’da kaybettilerse ne gülerim..

"ve sen bir gökkuşağı kadar güzelsin
rengarenk ve az sonra gidecek; görüyorum

ve ben yağmurlar altında bir yolcu
ıslak, yorgun, tutkulu: yürüyorum!"

hadi hep birlikte

sensiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiizzzz

çok afedersiniz ama sizin gibi dinleyicinin aq günaydın

gün geçmiyor ki akp nin yeni bir yolsuzluğu ile karişılaşmayalım. bu sefer rakam 1 milyarcık. yiye yiye doymadılar.

hayatın iksiri gani dir.

günaydın sözlük!

aşk bir su dur, iç iç kudur.

"tedirginlik seviyesi tavan kız"ın yoldaşı dır.

tencere kapak misali beraber takılırlar. iki mal, tek hayatsızlık. evt

p. çlik olmaz.

meleğim benim.

bir libido yukseltme cabaları goruyorum.
bana o kanaldan girme.
zaten dogru zaman geldiginde o konuda problem yasamazsın benle, merak etme.
daha masum ve romantik ve zamana yaydıgımız bir surec olsun, tamam mı?

ben senle farklı olsun istiyorum.

sene..geçen sene..

evde otururken alelacele çıkıp bir yere gitme isteği hasıl oldu. kadim bir dostumu aradım; kendisi mardin/midyatlı. “seni doğduğun mağaraya götüreceğim..işin aciliyeti var, hemen hazırlan” minvalinde bir arama yaptım, teklifim ona da çok mantıklı geldi. yaklaşık 2 hafta boyunca yemeli-içmeli bir tur yaptık. gitmişken ibrahim tatlısesin doğduğu mağaraya da gittik urfa’da. bir erkek için gittiğim en uzun mesafe git-gel 4000km’den fazladır.

2017.

baban yok, kimsen yok.

ben 10-15 metre kadar ilerleyip apartman girişindeki merdivenlere oturup 3 saat beklemiştim. aynı zamanda 3 saatte 18 aylık vatani görevimi tamamlamıştım. sonra yarime kavuşamadan oyun bitti.

yaş 3-5..görece çocuklardan küçüğüm. oyuna başladık. bana o şıllık gibi olan kızlar dediler ki “sen şimdi askere git, gelince evlendiricez.” diziye(ya çok tuttuğu/ya hiç tutmadığı için) 20nci bölümde dahil olan popi aktör gibi oyuna dahil olmayı bekledim. kendilerincen yeterince uzakta askerlik yaptığımdan emin olmak için (o zamanlar pkk meseleleri var tabi sınır karakolu gibi biyerdeyim) bi 10-15 metre ileriye celp çıktı, oyunu da anlamıyorum, duyamıyorum. terhis olup mahalleye dönünce hangisiyle evleneceğimi bile anlamadan ben askerden dönünce oyun bitiyor ve evlere dağılıyorduk zaten genelde.

bakıyorum şimdi; sakallarım beyazlamaya başladı, bişey de değişmedi pek. bi 10-15 metre ileriden hayatı izliyorum hala..

der ki:
allah tan baska dost yoktur. baska dosta ihtiyacın da yoktur.

bugun duymaya en ihtiyac duydugumdu.
yoksa kendimi intihar edecektim;)

bana sen aktris olsan hep aynı rolu oynardın diyorlar.
belli bir sevme seklin var.
hayal ettigin bir ideal aşk var.
ona ulasmaya calısıyorsun.
o yuzden sen hep aynısın aslında.
her yeni aşk ta kaderim olan adam o mu diye benzer seyleri yasatıyorsun.

oyle degil aslında.
bir insanı mudahalelerle kader yolundan cıkarabilirsiniz.
ama belli bir sure sonra kader yoluna geri girecektir.
hic kimse kaderden guclu degildir.

kısmetinden bir adım ileriye gidemezsin.

acaba 11 yasında tercih yaparken galatasaray lises yerine istanbul erkek lisesi ni secsem farklı bir kaderim olur muydu?
hayır olmazdı.
benzer seyleri yasardım.
işte bu bakıs acısı fatalizmdir.

düştük yine balık peşine