zaman tüneli

kızak sesiyle hava atılırdı. 2006-2007 yıllarının kral telefonu. bu telefonda wap olurdu. wap dediğimiz şimdiki internet gibi değil, siyah beyaz, resim yok, sadece yazı, bir sayfa açmak için 5 dakika beklemek gerekiyordu.

karıncaların koku izi. bu izi bırakarak birbirlerini yönlendiriyorlar. görsel olmayan ama kimyasal bir navigasyon sistemi

araf 181. bizim yarattıklarımızdan bir topluluk vardır ki, hak ile kılavuzlar ve yalnız onunla adalet sunarlar.

girişteki karanlık boşluk muhtemelen yer altında oldukça geniş bir tünel ağına açılıyor. karıncalar yuvanın çevresine dağılmışlarsa keşifteler, yiyecek kaynağı bulmuşlarsa otoyol hattı çizerler.

kalpler öyle bir atardı ki, kalpler o sırada bilgisayar fanından da fazla çalışırdı.

araf 174. biz, ayetleri işte bu şekilde ayrıntılı kılıyoruz ki, hakka dönebilsinler.

bir karadeniz kıyısı olarak hırçın dalgaları ve sağı solunun belli olmamasıyla bilinen, yüzmenin yürek istediği sahiller..

çay içerken bardak sürekli bu zamazingoya çarpar. çın çın diye durmadan ses gelir. taşıyana da yanındakine de eziyet.

tadelle çikolatayı on saniye kadar elinizde tutun, dışı eriyip yağlanıyor. bir başka çikolatayı da aynı sürede tutun, büyük olasılık taş gibi duracak. tadelle'nin olayı kakao yağında, diğer çikolataların olayı da palm yağı.

marmara'nın sakin sularına alışmış istanbullular için ciddi ve yanlış güvenlik hissine sebep oluyor. düzenli plajı olmayan koylar, akıntılı sular, cankurtaran eksikliği de boğulma vakalarını beraberinde getiriyor.

silahlı ve maskeli soygunlar yüzünden kuyumcular adeta cephe hattı gibi korunma önlemleri alıyorlar. dükkanın kepengini açarken bile " acaba bugün başımıza ne gelecek?" kaygısı ciddi psikolojik yük. çelik yelekle oturan, camekanları kurşun geçirmez camlarla donatan, panik butonu ile yaşayan kuyumcular türedi.

eskiden halojen farlar vardı. sarı sarı anlaşılırdı. şimdi önden ve arkadan gelen o far, sürücünün gözüne ana lazer silahı tutulmuş gibi retinayı anında buharlaştırıyor. o an yoldaki şeritleri değil, beyninizde çakan şimşekleri görüyorsunuz.

borsa salonundaki devasa ışıklı panolardır. bugün akıllı telefon bildirimlerinden daha fazla korku ve heyecan salardı. o panoların altında bekleyen insanların yüz ifadesi adeta maçın son dakikasında penaltı atılmasını bekleyen taraftar tribünü gibiydi. kırmızı yanan rakamlar "battık, dükkanı kapatıyoruz", yeşil yanan rakamlar da
" bugün keyfimiz yerinde, akşama pirzola var" demekti.

inşaat, şantiye, çatı gibi toza maruz kalan meslek sahiplerinin 40 yaşından sonra yılda bir kere akciğer filmi çektirmesi lazım. sigara içenlere de doktor düşük dozlu tomografi öneriyor, 5 dakikalık işlem, hayat kurtarıcı yönü var.

maçtan çok magazini verirdi. futbolcu - manken - şarkıcı üçgeni ve paparazzi kültürü de oradan çıktı.

küçükçekmece - 25 haziran 2026..

gökyüzü mavi olmasa bu sarı renkte olacakmış. öyle olsaydı her gün toz bulutlu bir iklimde yaşıyormuşcasına boğucu bir manzaraya yol açardı. iyiki fizik kuralları o kısa mavi dalga boylarını saçmayı seçmiş. aksi halde yeryüzündeki her fotoğraf 90'lardan kalma sararmış albüm fotoğraflarına dönecekmiş. dünyanın üzerine sürekli nostaljik ve sepya tonlarında bir instagram filtresi çekilmiş gibi olurdu. dışarı çıktığınızda doğa, insan yüzleri ve binalar sarımsı bir ışıkla banyo yapmış gibi görüneceği için renk körlüğü testindeymiş gibi dolaşırdık.

lodoslu gece, insanın camı açıp "ohh, ne güzel hava" diyerek 5 dakika sonra " ulan ev uçacak" diyerek camı kapattığı bir gece. ne soğuk, ne sıcak, kafa bir garip, uyku tutmaz, sinir tavan. evet, bu sinir konusu şaka değil bilimsel. lodoslu havada insanlar daha bir gergin olur, daha çabuk parlar. şantiyede usta ve çırak birbirine girer, karı ve koca evde kavga eder. o yüzden lodoslu geceler evde sesinizi yükseltmeyin, yarına pişman olursunuz.