banucabirhayat yazar profili

sezen aksu - gidemem eşliğinde yazılmış bir yol arkadaşına ithaf edilmiştir..

acıdan geçmeyen her şey biraz eksiktir..

eğrisi doğrusu tartışılır. bugün böyle düşünüyorum ve bazı hislerimde bu durumu destekliyor.

bu yol çiçeklerle kelebeklerle döşenmiş olarak açılmadı bana. belki başka yollarda mümkündü. bilemiyorum.. benim realiteme böyle yansıdı. he bu demek değil hiç çiçek koklamadık, hiç kelebek seyretmedik.. çok şükür o da nasip oldu.
lakin acı, karanlık, gölge.. dediklerimiz de hiç eksik olmadı. hatta baskılayıp görmezden geldikçe üstüne çiçekler boca etmeye renklerle kamufle etmeye çalıştıkça çok daha belirgin oldu.. sıktı, içine çekti ve burnumun ucuna kadar karanlıktayken 'ama gözlerim ışığı görüyor hala' dıyerek kendimi oyunlarla oyaladığım anlar yaşandı.. normaldi..

gel gelelim bugün, şimdi, şuan.. acılara, karanlıklara, kayıplara seyre daldım..
kendime acımadan, kendime yüklenmeden ya da bir başkasını suçlamadan..

dönem dönem dramatikleştiğim ve acıların içinde kaybolduğumu sanarken egolarımla o acıları kontrolde tutmaya çalıştığımda gösterildi bana. ama evet o da normaldi..
bazen mesele sadece acı olmuyor çünkü.. o acıyı yaşayan benliği oradan kurtarmak, o benliği bu acıyla görünür kılmak, o acıdan beni çıkartacak bir kurtarıcı beklentisine girmek, acı yaşıyorum sanıp acıtmak.. hepsi normal..

kendime yakınlaştıkça kendimden uzaklaştığım bu süreçte.. 'en çok kayıplarım canımı yaktı' dedim. biraz daha dikkatli bakınca aslında asıl onlara kalbimi mühürlediğim, onlardan korktuğum, onlardan kaçtığım, onları ve dahi kendi kayıp parçalarımı görmezden geldiğim fark ettirildi.. hatta kaybetmekten korktuğum için kaybı yaşamadan o hisse o insana kalbimi mühürlediğim.. normaldi bu da normaldi.. bu yolda her şey normaldi..

bu kavramların bir çoğunun anlamı köksel bir değişimin arifesinde.. bana göre her şey anlamdı ve bu yol bana anlamları da anlamsızlaştırdı.. nötrleştirdi yani. hiçbir şeyin anlamı yok demeye çalışmıyorum. her şey hatta çok daha anlamlı ama benim algıladığım, filitrelediğim, kodladığım gibi değil.. buralara sonra girelim..

anlaşılmak uğruna anlayamadığım sevilmek uğruna sevemediğim ve dahi görülmek uğruna göremediğim çok kıymetli yol arkadaşım.. seni tanımak güzel, keyifli ve anlamlıydı..
yollarımız ayrıldı mı bilemem, ayrılık nedir onu dahi bilemem.. buraya sende bulduğum parçam için bir acı bırakıyorum. biraz sevinç, seni tanımanın ya da karşılaşmanın vermiş olduğu umudu ve azıcık hüzün.. ve sende beni ilk vuran anlaşılmış olmanın verdiği tamlığı, aynı dili konuşuyoruzun şaşkınlığını ve yanında hissettiğim dinginliği kendi içimde bulmaya niyet ediyorum. mutlu ve umutlu ol.. seni seviyorum..

sevgi ve farkındalıkla..

not: bazen gidiyor gibi davranıp kendi etrafımda dönerim. bu da çok normal.. *

nil karaibrahimgil - hikayenin peşini bırakma şarkısı eşliğinde..


ben dünden gelmiyorum..
bugünüm, şimdiyim, şuanım.. an'ım..
...
bazen bunu unutuyoruz.. kabul..
olanlar, olmayanlar, olmuyor gibi olanlar, tam olacak gibi olup son anda olmayanlar..
..ya da aslında olmuş ama olduğunu çeşitli kaygılarla fark edemediklerimiz.. filtreler, kodlar, korkular, şartlanmışlıklar, karmalar..
'ben'i yine düne bir şekilde bağlıyor.. (ben her ben deyişte.. )
lakin bununda bir sebebi var.. (hatırla!)

bazı roller bazı haller bazı bir şeyler..
hop bugünde yeniden sahne alıyor..
roller dağılıyor. yeni oyuncularda gelmiş aman hoş gelmiş. eski oyuncular yeni sahnelere güncellemeler sebebiyle yetişememiş falan filan..

eski yeni kadro bir araya gelip son durum kontrolleri yapılıyor. bakalım bu döngüde ne kadar yol alınmış ne kadarı içselleştirilmiş ne kadarı dışarıda bırakılmış..
kabul edilmeyen haller, anlaşılmayan roller, dışlanan benlikler tespit edilip en yeniden şahane bir drama ortaya çıkarılıyor... (hehe en sevdiğim)

işte döngülerin içleri boşalıyor, oralara yüklenen anlamlar anlamsızlaştırılıyor, aşırılıklar ve azlıklar dengeleniyor, yok sayılanlar oyuna dahil ediliyor falanlar..

efendim dışarıda hiçbir şey bırakılmıyor, arkada kimse unutulmuyor. sahneler oynanıyor. gölgeler çarpışıyor. aynılıklar seviştiriliyor, aynalıklar savaştırılıyor.. farklar farksızlaştırılıyor..
sahneler bitiyor. kuliste tüm oyuncular öpüşüp koklaşıp kendi odalarına dağılıyor.

derken queen sesleniyor..
ah o nasıl hoş bir sedadır. yüreğim pırpır..
fark ettin mi?
herkes haklı, her şey normal ve mümkün..
sen bilmiyorsun. hatırla, idrak et..
sev ve devam et..

not: tüm kraliçe ve krallara ithafen yazılmıştır. kendi penceremden kollektife..

sevgi ve farkındalıkla..

bu kedi için en güzel olarak kendi içimde düzenledikten sonra ; karanfil *

not: dil çıkarır. *

ersin gürler akan - arka bahçe eşliğinde yazılmıştır..


arka bahçelere açılıyor mu hayallerin?
dünyanın neresinde olursan ol bir arka bahçen var mı gönlünün kıyısında?
....
kıyılar diyorum sever misin?
hani nehirlerin kıyıları gibi..
oralara ne güzel arka bahçeler kurulur?
şen şarkılar, renkli tuvaller, nehire karşı anlatılan uzun uzun hikayeler..
....
en yeniden tanışılıp unutulmuş bir ruhun gölgesi düşer mi arka bahçelerine?
korksa ve koşsa kapını açar mısın dinlensin diye?
yoksa kıyılara mı düşer yine yolları hatta belki akar gider bir başka bahçede belki daha emin sohbetlerle buluşmak için sözleşerek..
belki de bir selamlık bir kahveliktir bir araya gelişleri..
kim bilir..
.....
büyümüş çocukların da bahçeleri olur mu?
orada oyunlar oynayıp, şarkılar söylerler mi?
çiçekler toplayıp kendilerine hediye ederler mi?
birbirlerine benzeyen hikayelerini anlatıp tebessümle hüzün arası gelip giderler mi?
....
hayallerimin arka bahçesine gidelim hadi?
bu dünya çok renksiz ve anlaşılmaz..
bu dünyada insanlar birbirini anlayamaz..
bu dünyada insan kendini bile anlayamaz..
bir dünya kuralım ve hayal diye anlatalım ama tam da içinde yaşayalım..
....
ayaklarım yere bassın tamam ama sen de havalan biraz.. bu dünyadan başka türlü çıkılmaz.. bu dünya başka türlü anlaşılmaz.. diğer dünya yoksa sadece hayal, rüya, pembe bir hikaye kalır o zaman.. lütfen az biraz pembeye bulan ve sonra mavide uyan..
....
gizemli bir hikayenin başlangıcı olmaz zaten çoktan başlamıştır bazen hemen anlaşılmaz..
bir kaç oyun arkadaşı gelir bir kaçı gider.. bir oyun arkadaşı bu oyunu oyundur yapan. yoksa evine girer kapılarını kapar arka bahçeni unutur nehri anımsamazsın hiçbir zaman..
....
arka bahçemde beklerim.. gelmezsen bahçene gelir en derun hikayelerimle orayı biraz da ben süslerim.. belki bir gün bir nefeslikte olsa yine oraya uğrar hikayelerden hikaye arar benimkilere de denk gelir bazılarını okur, düşünür, hatırlar.... ve dünyanın dışına çıkacak bir hikaye yazarsın, kim bilir..
....

kendimden kendime hikayeler..

sevgi ve farkındalıkla...

anlaşılmak için mi anlatıyor insan?
görülmek, onay almak ya da sevilmek için mi?
....
......
her 'ben' deyişin de kaç görülmemiş parçası gizli?
hikâyelerinde hangi beni daha çok seviyor, hangi beni görmezden geliyor?
sahi düşünsene benlerin içinden bir ben seçiyor ve onun üzerine hikayeler görüyor, duyuyor ve anlatıyor...
....
......
kendinden kendine yollar gidiyor, kendinden kendine umutlar biriktiriyor, kendinden kendine hayal kırıklıkları topluyor..
....
.....
kendini anlamak, kendini görmek, kendi onayını almak ve kendini sevebilmek için mi hikayeler yazıyor?
sonra yazdığı hikayeleri oynuyor, oynadığı hikayeyi rolü sanıyor.. aksine bir de kendi yazdığını unutuyor..
...
.....
insan unutuyor..
unuttuğunu hatırlamak için tekrar ve tekrar kendisiyle karşılaşıyor.. kendisiyle savaşıyor.. kendisiyle sevişiyor..
....
......
yaşadığım sanrılı dünyanın hayalini kurmuşluğum var bir yerlerde.. kurmuşluğumu izlemişliğim.. izlemişliğimi unutmuşluğum var.. uyumuşluğum var.. uyuyup uyuyup uyanmışlığım bazen uyanamamışlığım var.. bazen de uyanıp gözlerimi yine de kapamışlığım..
...
.....
hayret nasılda gerçek geliyor alem!
nasılda seni benden ayırıyor zihnim, beni nasılda senle parçalara ayırıyor?
hayret nasılda yanılıyor gözlerim her beni sende seyrediyor, her sana benim dışımda bir kılıf giydiriyor?
hayret nasıl sığıyor şu koca alem içime, içimi içimden çıkarıyor ve orada beni benlerle kırıyor?
....
......
.........
hikayeler dinlemeyi seviyorsun ama an'latanı hiç dinlemiyorsun farkında mısın?
hikayeler yazmayı seviyor ama yazılanla arana mesafe koyuyorsun?
hepsi sensin hiçbiri sen..
....
.....
sevgi ve farkındalıkla..

bazı kırmızı butonlara basılmış.

cık cık cık...

bülent ortaçgil - benimle oynar mısın? şarkısı eşliğinde yazılmıştır..

hikayeni bilmiyorum, hikayemi bilmiyorsun..
yine de oynar mısın benimle?
.....
banu biraz dili döndüğü şekliyle anlatsın..

bir satürn döngüsüyle beraber olaylar iyice içinden çıkılmayacak bir hale doğru ilerliyordu. baştan beri kendini yaşamın bir çok alanında ortaya koyan jüpiter desteği, neşesi ve kıvraklığı artık satürn'ün sınırlarına çarpıyor, plütonun ağır ve ezici dünyasına onu itikliyordu..

buralarda bir yerlerde banu kayboldu..

zaman zaman yıktı zaman zaman yıkıldı, zaman zaman ağladı zaman zaman ağlattı, yalnız kaldı, yalnız bıraktı, yalnız kalmamak için çok fazla kendinden ödün verdi, çok fazla alan ihlali yaptı..

ay, yükselen, kad balıktı..

sistemli ve saman altından su yürüttü (sandı)..

mars akrepti ve neyse ki plütosu da akrepti. onu kalbinden uzaklaştıran, hırsları, egosu, ve şartlanmışlıklarıyla hareket ettiren o marsının blokajlarına, plütosu defalarca ve defalarca çelme taktı.

hop..

en yeniden yıkıldı.

ve en yeniden ayağa kalktı...

bazen kalkamadı..
bazen yerlerde uzun uzun debelendi..
karanlıkla, karanlığıyla cebelleşti..

derken ara ara hanesine çiçekler kondu, ışıltılar, ışık hüzmeleri evine misafir oldu..

aydınlıkla karanlığın içiçe geçmiş olduğu ve hepsinin çok normal olduğu hatırlatıldı..

arada unuttu..

sonra yine hatırlatıldı.

sonra bir daha unutturuldu.

her karanlığa gark edildiğinde her unutturulduğunda daha büyük bir aydınlık ve hatırlayışla yeniden en yeniden ona yolu ışıklandırıldı..

her şeyin kendinden kendine karşılık bulduğu..

banuyu ona dışarıda sandığı banularla içeriden anlatıldığı fark ettirildi..

kendini kendine kendiyle anlatıldığı bir hikayenin içinde olduğu..

ve eklendi.. 'karar kararabildiğin kadar çünkü kararmanın son noktası aydınlığa açılmanın başlangıcıdır' #sühreverdi

banu hep karartıldı..

banu hep aydınlatıldı..

bir tohumun toprak aktında beklemesi ve ilk kıvılcım gibi..

ve evet...

banu oynamaya hep devam ettirildi.

oyun arkadaşları ve araçları şeklen değişse de, oyunu kuran banu'yu yarı yolda hiç bırakmadı.

ona oyunu yeniden ve yeniden hatırlattı.

farklı sanılanın birliğiyle hikâyesi ona anlatıldı.

ve anlatılmaya devam ettiriliyor..

yani bir gün ipin ucu karardığında ne yapacaksın?

oynayacaksın...

şimdi en yeniden,
sevgi ve farkındalıkla;

"benimle oynar mısın?"

her gün ve en yeniden kendini seçmek..
ya da seçememek..
hepsi normal..
.........
bir şeyler olmak ya da yapmak zorunda değiliz.
bazen sadece dinlenir ya da karanlığımızla kucaklaşırız..
bazen kucaklaşamaz savaşırız..
bu da normal..
....
performansa dayalı, hep üreten ve kazanan (neye göre kime göre) olmak zorunda değiliz. bazen sadece bekleriz. dışarıda hiçbir şey olmuyorken içeride dağlar devriliyor, okyanuslar taşıyor, alevler tüm bir semti içine alıyordur kim bilir?
....
taşan okyanus alevleri söndürüyor, hiç fark edilmeden tane tane inşa edilmiş gemi seni alıyor dağların dağılan heybetinde hemhal olmuş bir ovaya rota oluşturuyor, sana çok daha uygun bir yaşam alanı kurulmuş ve bu zaman zaman dingin zaman zaman dalgalı ruh haliyle oraya taşınıyorsundur kim bilir?
.....
hikayenin tamamını bazen olduğun yerden göremezsin. sebepleri ve sonuçları ayırt edemez. hatta bazen bir sebebe haddinden fazla takıldığını hisseder, bu konuyla ilgili sen kendine yüklenirken dışarıda bir şeylerin geciktiğini sanarken içerideki dünyada bir şeylerin güzelleştiğini ve sana en uygun frekansa getirildiğini seçemezsin.. lakin bu da normal..
.......
hayır iyimser değilim.
sadece okyanusumla, alevlerimle, dağımın esrarengiz halleriyle çoktan tanıştım. gemim bana görünür oldu. davete icabet ettirildim. içimi dışıma çıkaran o yolculuğa katıldım. sisler gözümü kör gemideki diğerlerinin feryatları kulaklarımı sağır etti. gemiden atlatılıp dalgalarla defalarca boğuşturuldum. esrarengiz bir ışık hüzmesi tekrar ve tekrar bana elini uzatıp gemiye dahil olmamda bana yardım etti. kuduruktum yine durmadım. geminin kaptanlığına soyundum. çeşit çeşit varlıkların olduğu gemiyi bir buzul dağında paramparça ettim. bir çoğu yiyip gitti. dağıldım en yeniden kayboldum. ve evet bu da normaldi.
....
bir ses duyar gibi oldum sessizliğin içinden. yüzyıllardır boğuştuğumu sandığım okyanus duruldu. sisler tatlı bir esintiyle görünenin çok ötesine dağıldı. içimde ayaklarına bak sesi duyuldu. ayaklarım yere basıyordu. suyun tatlı telaşı beni kıyıya öteledi. dağılan sisin manzarasında evim belirdi.
......
tüm bu hikayedeki renklerin, gelenlerin ve gidenlerin, beni boğanların ve kurtaranların, seslerin ve sessizliğin, bekleyişlerin, belirsizliğin, savaştıklarımın ve seviştiklerimin ben olduğu bildirildi. hem ben hem değil. hem var hem yok. hem bir hem bütün. yaratımın farklı kıvılcımlarının aynı alevi oluşturduğu anlatıldı. farklı damlaların aynı okyanusu.. farklı zerrelerin aynı dağı.. o geminin o okyanusla hiç boğuşmadığı, o alevlerin söndürülmeye hiç ihtiyaç duyulmadığı, o dağların hiç yıkılmadığı.. bir yaprağın bile kıpırdamadığı.. tüm alemin rüyasını zaten evimin içinde gördüğüm sadece unuttuğum bildirildi..
sevgi ve farkındalıkla..

ilk yaran neydi? o yarayı almadan önce kimdin?
nerede var olamadın? nerede var olabilmek için kendinden vaz geçtin? ben olmakla biz olmak arasında kaldığında kim oldun? biz olabilmek için ben olmaktan vazgeçmen gerektiğini ilk nerede öğrendin? nerede yapıştın o role?

ben olamayan, öz olamayan, özden uzaklaşan... biz olabilmek için beni baskılayan... biz olmak için hep vermek zorunda kalan..
ya da ben olabilmek için dünyayla savaşan?
benliğini korumak için özden çıkan.. hep tetikte hep atakta.. hep almak hep büyümek arzusuyla yanan... ben olabilmen ben kalabilmen için savaşman gerektiğini ilk nerede öğrendin? varlığını devam ettirmen için bu role nerelerde tutunuyorsun?

ben olmaya cesaret etmek ne demek bunu bir düşün? ben olmanın neşesini kucaklayabilmek ya da? çabalamadan var olmak.. var olmak için bir şeyler yapmak ancak o zaman değerli olacağına inanmak. hiç değilse onay aramak... biz olabilmek için bir kalıba girmek. biz olamazsam eksik olurum eksik görünürüm korkusuyla ben olamadığın ilişkilere tutunmak. biz olmak için çabalamak gerektiğini sanan banu ilk nerede çıktı ortaya? ya da ben kalabilmek için hep savunmada kalmak ya da feth etmek, almak, yıkmak,dağıtmak.. gerektiğini ilk nerede kattın bilincine?

çok derin ve içsel konular.

bugün bunların herhangi birinin içinden geçiyorsanız öze çağrılıyorsunuz demektir. artık miş gibi yapamıyor ve yapamayacaksınız demektir. bu bir devrimin başlangıcı.. içsel bir devrim..
hoş geldin..
sevgi ve farkındalıkla..

.... soylu niketas, benim hayatımın sorunu, gördüğüm şey ile görmek istediğim şeyi karıştırmış olmam... #umbertoeco #baudolino

ezberde bir insanın genel sorunu mudur sence bu?
sorun? (tartışılır)
lakin şudur ki bir çok insan gerçekten görmüyor, duymuyor ve konuşmuyor dur.. kendi içsel filitrelerinin yansımalarına karşılık veriyor. tek başına squash oynuyor ve doğru yere atamadığı için duvarı suçluyordur. ya da doğru vuramadığı doğru hamle yapamadığı.. için kendini..
kendinden kendine yaptığı bu maçı içsel tutunmuşluklarla yorumluyor ve tekrar ve tekrar anlamlaştırıyordur. (anlam?)

bazı gerçeklerin sadece kendi gerçeğimiz, kendi evrenimizin filitresel kuralları olduğunu kabul ettiğimiz noktada belki başka evrenlerin varlığını ve mükemmelliğini görebiliriz..

bütünsel bir görüş, duyuş ve konuşma belki o zaman daha mümkün olur..

ve bir konuya daha değinilmesi gerekirse. bau bu söyleminde ve karışıklığında; görülme, duyulma, kabul görme ve onay alma arzusu barındırıyordu. günün sonunda bunların hepsi olmuştu. fakat o tüm bu elde ettiklerinin içinde kaybolmuştu. artık ne kendinin ne de gerçekten isteklerinin ruhunun yansıması olduğundan emin değildi. ruhunun sesi diğerlerinin sesinin yanında cılız kalmıştı. ve elde ettiklerinin elinden gitmemesi için o cılız sesi tamamen kısmaya ve hikayelerinde kaybolmaya mahkumdu..
kaybolmuştu..

..........

herkes haklı..
her şey normal ve mümkün..
ben bilmiyorum. lütfen bana öğret.. hatırlat..
beni, realitemi değiştir..
içsel filitrelerimi (egolarımı) çöz..
bir'i bana hatırlat..

dualiteden birliğe..

sevgi ve farkındalıkla..

bir süredir bir kalemle yazıyorum yazılarımı o anki şartlar öyleydi ve ulaşabildiğim ihtiyacımı giderecek o kalem vardı ve onu seçtim. dün kalem yazmayı bıraktı (bana vaktinden çok erken gibi geldi fakat uyum sağladım) ve ben de yeni bir tane aldım elime. onu seçtim evet evet (uzandım ve aldım) biraz yazdıktan sonra şaşkınlıkla kafamı kaldırıp ne kadar yumuşak, akışkan, rahat diyi verdim.

o an bir sürü cümle geçti aklımdan. yahu ben bilmem kaç haftadır niye diğerine katlandım. ikisini kıyasladım, karşılaştırdım. yani bir sürü cümle.. seçimlerimi sorguladım falan filan... yazsam roman olur. (olmadı)

sonra biraz düşündüm ikisini de seçerken (!) çokta benim bir dahlim yoktu gibi bir ihtiyaç vardı ve o ihtiyaca karşılık bir şekilde hayatıma girdiler. o neden oldu bu neden oldu ondan aldığım verim bana hissettirdiği yumuşaklık bilmem neler hiç birinde ne benim ne de onların iradeleri yoktu.. bir şekilde hayatıma dahil oldu devam edecekleri yere kadar devam ettiler ve ayrıldılar.. süreçte yaşadığım duygular, gelenler gidenler, uyum sağlama tarafı, hayal kırıklığı, evet şimdi doğrusunu buldum hissi, hakettiğim buydu algısı falan filan doldur işte.. hepsi benim bir şekilde sürece dahil ettiklerim. hah sana bir sır vereyim onları bile ben dahil etmedim onlarda kendiliğinden geldi. ımm, hmm ,tüh be, vayy, yok artık nidalarıyla sezinledim sadece.. onu da benim yaptığım tartışılır. (sezinlemek)

evet konu şuan kalem fakat bazen de başka bir şeyler..
sevgi ve farkındalıkla..

yüzyıllardır devam eden bir düğüme yeni bir açıdan baktım bugün. içinde, içimde ne çok duygu birikmiş. ne çok baskılanmış ne çok baskılamışım..

bazen yaşamamışta bir film izlemiş ve o filmin hatırda bıraktığı izleri anımsıyor gibi hissediyorum.

bir gün sanki bin yıllık bir hayat yaşamış kadar yorgunum demiştim bir eğitim grubunda. şimdi bakınca da yaşayan ben değilde izleyen benmişim gibi geliyor.

çok fazla hikaye var.. hepsine yeni bir bilinçle bakmak kendimle (o an onları yaşamış benle) arama mesafe koyuyor gibi.. belki de daha çok yazmalı, idrak için araya daha derin bir mesafe koymalı..
sevgi ve farkındalıkla..

satürn, uranüs yay kişisi olmanın benzersizliğiyle (dengesizliği, arayışı, tatmin olamayışı oku sen burayı güzel kardeşim.) bir dönem girip baktığım tarikatlar oldu.

itaat çok önemli. ağanın b.ku pardon lafı üzerine laf söylenmiyor.
islami inançların onun çizdiği yaşam şeklinin dışında kendilerine has inançları ve yönlendirmeleri oluyor. ee her yiğidin yoğurt yeme şekli meselesi malumunuz. burayı açma parantez.

neyse yine aynı yay kişiliğinin özgürüm la ben dürtüklemesiyle çok uyum sağlayamadığım ortamlar. zaten istenmedim. bu bize uygun değil demişler. ayıp kardeşim.

uçlarda yaşıyorsun bu hayatı. dengeye mi gelsen artık banucum? *

şuan dinlemiyorum lakin bir süredir kafamda çalıyor.
'cahildim dünyanın rengine kandım.. '
içeride biri sürekli bunu söylüyor. hayrolsun.

işsiz sıfatını aldığım ilk yıllar bulaştığım kervan. bir tanıdık zaten sağa sola fal bakıyordu. sonra uygulamadan bakmaya başladı. çevremde bir iki kişi daha başladı. kimsenin falla fulla işi yok. hep makara kukara. acaba mı dedim?

bir kaç ay oralarda söylendim durdum. zati muhterem uygulama sorumlusu kalemin sağlam bu işi yapabilirsin dedi. ekledi biz zaten kimseye gelecekten konuşmuyoruz. ümit vermiyoruz. falan filan.

hey gidi günler. benimde burnumu sokmadığım iş yokmuş arkadaş. öhüm yüzde 30 indirimim var. *

37 yılım..
bu ara bir kaç gündür yaşamım boşa gitmiş gibi hissediyorum.
....
sakin
....
uzun zamandır bilinç çalışıyorum.
bknz. 'bilinç terapisi'
neyse efem işte o kadar dürtükledik ki oraları dönem dönem varlığını bile bilmediğim duygular hortluyor. dün gece çok yüksek oktavdan aldım. hele hele...
yıllarca duygulardan korkup onlardan kaçan yok sayan ve hatta 'korku krallığına yan çar' olmuş bir insan olarak. korku, öfke, kin, nefret gibim duygular dışında ki duyguları yok saymışım. kardeşim hazır sayabiliyorsun ha bunları yok say. evet evet zaten onlarıda yok sayıyordum. duygulardan köşe bucak kaçarken ismi lazım değil çete yakaladı önce. sonra gösterim devam ede durdu. bazen la böyle bir duygu mu varmış şaşkınlığına soksalarda beni 'girince alışıyorsun'..
neyse konu buraya nereden geldi.
hee 37 yıl, evet evet..

üzerimde yaşamım boşa gitti üzgünlüğü var işte. bir zahmet biri alırsa? *

'bir daha mı geleceğiz dünyaya amannnn' şeklinde nidam.
geliyorsun diyorlar. *

isminde 's' harfi olan tanıdığım yok.
zaten sanırım kompleksli insanım çok yakışıklı gördüğümde göz teması bile kurmuyorum.
bundan sonra isminde 's' harfi olanlarla da göz teması kurmayacağım.
konu benim için kapandı.

sabaha karşı iyi geceler sözlük..
belki de günaydın.
......
artık kim ne istiyorsa onu alsın hanesine.
kiminin uykusu iyi, kiminin uyanıklığı..
benim arada kalışlarım meşhur.

aynı duygu ve düşünceleri bir aralık paylaşmış olduğumuz yazar.

insan bazen duygularda bazen düşüncelerde bazen bir deniz kenarında bazen de sözlükte buluşuyor ne ilginç?

desteğe iadei ziyaret yapmaya gelen sayın ben yine buralarda boş yapıyorum, evet.

neyse efenim sebebi ziyaretimiz malumunuz teşekkür etmeye bir çayınızı içmeye geldik. teşekkürlerimizi sunduk çayımızı hüplettik.
sevgiler..