yazarların linç edilme korkusuyla söyleyemedikleri

rakının yanında şalgam içmenin saçmalığından bahsetmek istiyorum ama bir yanım da boşver allahından bulsunlar diyorum, vazgeçiyorum.

sözlükte yan çarlarla yazanlar görüyorum. hatta birden fazlasını kullanan var. ben kısa sürede anlayabildiysem herkes biliyordur herhalde. ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar sırıtıyor halleri, üslup ele veriyor çünkü. neyse kendi halimde yazıp çıktığımdan mütevellit, bana ne diyerek gülüp geçiyorum.

erkeklerle arkadaşlık edebilen kızları tebrik ediyorum, ben hiç beceremem mesela sevmem de erkekleri. sadece sevgilimi severim. onun dışında erkek figürleri bana hep empati yoksunu, alaycı ve bencil gelmiştir.

kadınlar sarhoşken onlarla sevişmediğim için, zorlamadığım ve sevmek özgür bırakmaktır diye öğrendiğim için adım geye çıkmış, lezbiyen bir kız söyledi, arkadaşlar bana bunu kim öğretti, biz boşuna yanmışız aşk acısından, paşam rahmetli ah babam babam rahmetli, neyse, seçme seçilme falan vallahi yazık bize, ben, bir de atatürke.

henüz linçlenmedim.
linçlenme korkusu ile inceller konusundaki fikirlerimi paylaşmıyorum mesela. bu gördüğünüz buz dağının görünen kısmı yoksa.

bir kez daha bağırın ulan;
techir yaşatır diye.

yeşilçam'dan nefret ediyorum.

recep ivedik'in bile senaryo açısından birçok yeşilçam filminden çok daha başarılı olduğunu düşünüyorum.

adam iyi ressammış kardeşim ben ne yapayım