bir sigara yaksam yazar profili

ya güzel kadın eksikliği yok bursa'da aslında, sadece erkeklere değer veren, samimi, hani böyle doğulu samimiyeti olur ya, o içtenlik falan yok. ben şehrin batısında yaşıyorum ve batısından da pek çıkmıyorum açıkçası, bu taraflar daha güvenli ve daha düzenli ama bu tarafta da samimiyet yok. geçen biriyle tanıştım, sigara da tüttürdük birlikte, hoş sohbet de diyebiliriz bir yere kadar, ama hatun narsist, samimi biri ama narsist yani, umursamaz bir hali var, gelirsen gelirim, ararsan konuşurum, yazarsan yazarım o kafada, hep sen çabalayacaksın hep sen koşacaksın peşinden. o sanki peri padişahının kızı, überzeka, ondan başka herkes ona hizmet etmek için var gibi. ve baktım abi tam bir ana kuzusu, kaç yaşına gelmiş ama hala annem de annem diyor çok enteresan geldi bana bilmiyorum.

yani ben samimiyet arıyorum, sigara içmesi önemli, iki tüttüremedikten sonra bir araya gelmek de zor oluyor zaten, rahatsız oluyor, benim oturduğum yerde üşüyor falan olmuyor. neyse yani yalnızlık zor, biz de kendi halimizde kalakalmak istemiyoruz, arıyoruz, arayıştayız. eskiden arayışta olmak ayıp gibi bir şeydi, çok komik diyaloglar olurdu arayışla ilgili. çok gülerdim ve anlam veremezdim, neyse.

öyle işte

it doydu haydar kaldı diye atalarımızın güzel bir lafı var, matmazele gelene kadar ne biçim sorunları var bu toplumun ses çıkarmadığı, ben de dahil çıkaramıyoruz çünkü kaybedeceğimiz çok şey var, bugünümüz, yarınımız, sağlığımız, varlığımız, canımız, öyle bir cenderedeyiz ki, iki kişi bir araya gelip iki adım atsak başımıza ne gelecek allah bilir.

herkes klavye delikanlısı, kimse sokağa dökülmüyor ama herkes herkesi eleştiriyor niye sokağa dökülmüyorlar diye. bir kitap bitirdim dün, sosyal mücadelelerin tarihini anlatan bir kitap, kitabın başından sonuna kadar bu mücadelelerin çoğunluğunun gizli yürütülmek zorunda bırakıldığını ve başarısızlıkla sonuçlandığını okudum. belki de sosyal mücadelelerin başarıya ulaştığı yegane örnekler halkların vermiş olduğu kurtuluş savaşları. bu kurtuluş savaşlarının ortak yönüne baktığımız zaman, sosyal mücadeleci bütün grupların çoğalmasının beklendiği ve zamanı gelince bir kişinin ya da grubun bütün bu grupları bir tek çatı altında topladığı görülür. işte kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş hesabı ya da akıl sıkışınca çalışırmış hesabı da denilebilir, başarı yumurta kapıya dayanınca elde edilebiliyor, demek ki bizim daha o kurtuluş savaşı ihtiyacımız gelmemiş, o yumurta kapıya dayanmamış demek ki..

ilkokul yarım gündü, kantinde şahane tostlar yapılırdı, bir tost düşünün ayvalık tostunun ya da kumrunun normal tost versiyonu ve bu tostları memur çocuğu bir ilkokul öğrencisi olan ben her gün yiyebiliyordum, üstelik bir devlet okulunda. ortaokul ve lise tam gündü, öğle yemeği 4 çeşit tabildot, temiz ve lezzetli catering yemekleri, 7 sene her öğlen bu yemekleri yiyerek geçirdim, kantinimizi bir fast foodçu satın almıştı, döneri, hamburgeri, tostu her şeyi son derece uygun fiyata, son derece leziz, sağlıklı ve yine devlet okulu, tenis kortumuz, toprak ve beton futbol sahalarımız, iç ve dış basketbol/voleybol salonumuz ve sahalarımız, masa tenisi alanlarımız vardı, lisansı vakıf üniversitesinde burslu okudum, her keseye uygun yemekler mevcuttu, kermes tarzı yemeklerden lüks restoran yemeklerine kadar, iki üç yemekhanesi olan, onun dışında kantin, kafe gibi imkanları olan, en kötü zamanlarında bile yolda bırakmayan bir kampüs hayatı sunan bir üniversiteydi, tabii bunlar doların türk lirası karşısında henüz uçmamış olduğu zamanlara denk geldi. lisansüstü eğitimlerimi de devlet üniversitelerinde yaptım, yemekhaneleri meclis yemekhanesi ucuzluğundaydı gerçekten ne yalan söyleyeyim ha menü standarttı bir divan lokantası kıvamında değildi ama olsun, kazandığımızın hayrını gördüğümüz zamanlardı.

velhasıl biz, bizim ana babalarımız devlete sürekli vergi verdi, alnımızın terinde vergi var, bana devlet bu kadar bakmış sağolsun, hayatımı farklı kurgulasaydım daha çok bakardı ama sorun bu değil. sorun bizim sosyal devlet olamayışımız, şu an geldiğimiz noktada biz verdiğimiz verginin karşılığını bile tam olarak alamazken, gavur dediğimiz adamlar vergi bile vermeyen kendi insanlarına diyor ki, sen çalışmak zorunda değilsin ama ben seni vasat da olsa yaşatmak zorundayım diyor.

maalesef şu an gençlerin büyük bölümü hem vergi verip hem de vasat bir hayata talim olarak çalışmak istemiyor.. haklılar haksızlar mesele değil asıl mesele umudun bile kalmaması.

geçmişte o kadar çok karar aldım, bazılarını uyguladım bazılarını uygulayamadım ama en çok uygulayamadıklarım önemliydi aslında, o yüzden artık plan yapmayı, kararlar almayı, yapılacaklar listelerini bıraktım. ölmeden önce yapılacak 100 şey saçmalıklarına hiç inanmadım, neden bir başkasının benim için yazdığı hayatı yaşayayım ki mesela? kendim için de o 100 şey listesini yapmayacağım, hayatta beklentileri bıraktığın zaman mutlu oluyorsun, belki de tek büyük kararım beklentilerimi sıfıra yaklaştırmak..

yanmamış cıgara

o bu gece ölebilir
ceketinin göğsünde bir kurşun yanığıyla.
o bu gece gitti ölüme
kendi ayağıyla…
— cıgaran var mı? dedi…
— var,
dedim.
— kibrit?
— yok,
cıgaranı kurşun yakar
dedim.
aldı cıgarayı
gitti…
belki şimdi upuzun yatıyor
dudaklarında yanmamış bir cıgara
göğsünde bir yara…
gitti.
darp işareti.
bitti….

n. h