coldstress yazar profili

dissolve with my pure love (planned on polishing)

i want to get dissolved within wind
till i reach you
i want to get lost within wind
till i reach you

the god is tired now
he is on knees
he cant get up
he cries on tears

seen that you dropping tears
approaching you with fear
afraid of cant touch you
cant make your heart glow
the moment angel puts all away
heat surrounds the vessel
white rose is visible
i give it to you.

only thing i care now
putting myself away
its only you.

the angel tired now
he is on god's shoulder
he is afraid that
he cant help

i now reach you
hold my hand on you
im dropping dusts
you might think
its over
but its false.

would give my all
the wind blows hard
my heat increases to the point
i am dissolving
but i don't care
now this angel only wants your good
as i dissolve through the wind
i want to reach you.
the dusts dropping to the ground
as i kept stubborn
but its okay, its only you
i dont care at all.
even after i go,
take my dusts to yourself
maybe they might help.

im burning up now
the words coming out
feels like they are melt
the slight wind approaches
as im dissappearing.
im at the edge, gazing far away
im sweating
as my parts flies away
but its okay.
maybe they might help.

sanırım yapmakta kötü olmadığım ender şeylerden. hm.

(bkz: #3837997)
"...
mekan dükkan olmalıydı muhtemelen
yerlerde kar vardı
gözümden geçip giden tonca anı
içimde damlayan kan damlaları
çok geç artık
işte hergün aklımda canlanan ânım"
resimde çok iyi değilim kusura bakmayın

titriyorum
hiçbir şeyin anlamı kalmamış gibi
neyin doğru veya yanlış olduğunu bilmiyorum
sanki hiç gerçek değilmiş gibi

elimde kan gördüm,
yüzlerinde kan.
gözümde yaş gördüm
yerde kan

mekan dükkan olmalıydı muhtemelen
yerlerde kar vardı
gözümden geçip giden tonca anı
içimde damlayan kan damlaları
çok geç artık
işte hergün aklımda canlanan ânım

sabah çektiğim:

hasta hissediyorum
yorgun hissediyorum
bitmiş hissediyorum
sıcak. çok sıcak.
beni tamamen kaplıyor.
nerede soğuk? nerede tekillik? nerede huzur?
ölecekmiş gibi hissediyorum.
keşke.

yerde eriyorum.
yok oluyorum.
acınası, ama önemli mi?
teşekkür edecek bir şey kaldı mı?
...
her şey bitti.

im laying on the floor
drowning in my red tears
smells like metal
smells like pain
smells like suffer
its finally cold
but im drowning in my warm blood
my heart is hurting so much
i couldnt bear that, im unconscious now
they cant smell it, they are distant to me
im
im just so sorry

im running to you
hold your hand
let you get out here
if i ever trip on my dark stone
falling on my knees, if i ever cannot reach you
i would drown on my tears
my body feels light, its so warm
its so warm, the floor filled with tears
help me, its so warm
i couldnt wipe your tears
please kill me already

hit my head
to the impudent walls
knowing my pain wont decline
knowing its part of me inside
black trauma covers around me
the black blood flows on my ear
my brain covered in
my heart destroyed
but the whisper of shadows
keeping me death alive


the hands squeezes
and fluids named tears
its just too bad
why it had to come true
black trauma crushed my brain.

it does not stop.
im covered with tears
and everytime i write
my heart beats harder
im laying crumpled on the bed

since the morning, the pain comes.
fills my chest, breathing becomes
harder that, i cant define, nor explain myself.
worse thing is actually can't write well.
feeling like my chest will collapse.

what if its a reflection of past?
what if same confliction happens
what if i also get you tired?
what if i also make you distance?
what if i again stop everything?
what if i again lose control
that i cant give a hand anymore?
what if i also...
what if i lose you too...
what would i do

buz dikitlerinin vücuduma girdiği şekilde,
ciğerlerime işleyen oksijen kırağı oluşturur içimde.
bedenimin içini buz kaplayarak,
midemdeki asit donarak,
kalbimin atış hızı yavaşlayacak,
elbet sonunda kararacak.
kelimelerin kökünden,
açılan kapının sonuna
gelen soğuk zemheri,
beynimi yavaşça söndürüyor.

süblimleşme

içimdeki yanan bu ateş
önüne geçen her canlıyı kül ediyor
her ağacı, her hayvanı, her insanı...
planım bu değildi. yemin ederim...


sever miydin beni yine böyle ahmak olsam?
önemser miydin beni yine böyle bencil olsam?
değer verir miydin beni yine böyle kıskanç olsam?
yaklaşır mıydın yanan bu cehennem ateşine?


verdiğin bu paha biçilemez şeyi taşıyamıyorum
elime geçen her mücevheri parçalıyorum
omzuma yaklaşan her eli, değdiğine pişman ediyorum.
ben yalnızlık bilmez bir düzenbazım.


yanan bu ateş diniyor, şimdi yaklaşıyorum balkona
sakin soğuk, benim gibi bir şeytanı dindiriyor
seriliyorum yere, sakin rüzgar bedenimi kaplıyor
etrafta karanlık dağları saran bir atmosfer var
uzaklara bakmaya başlıyorum, beynim soluyor
koyu mavi yorgan bedenimi kapladıkça
vücudumdan göç ediyorum.

farklı yerler, farklı şekilde, başka psikolojilerle yorum yapmak...
cidden, kayıp mı ediyorum yoksa?
her şey planın bir parçasıydı, özür dilerim
lütfen beni affet.

bu adam bir şeyler biliyor

notlarına bakınca çok hoş oluyorum.
ne desem ki bilmiyorum.
sanki kurtuluşa ermişim gibi
bir halim var
belki de elimle dokunuyorumdur.
bu bir rüya mı?
yoksa başka bir tatlı kâbus mu?
vücudumun parçaları yayılacak olsa bile,
seni sonuna kadar taşımaya razıyım.

at the same night, stars putting on a show
making same shine, as they getting on a stage
with the same chord, while moon sets on horizon
rising constellations, making me shiver
with the same flow, wind hits on my face
rising sparkles in my brain, making me dissolve
with the same tremor, my heart reaching sky
having... the same presence of you
im embracing the winds, as i find peace
as i get down, i squeeze the grasses
the wind comes with me, wraps me
as orion's belt gets high on horizon
my back meets with damp grass
as the wind wraps my chest
here we are, at my own world.

zaman çok hızlı akıyor ya da sadece bana yetmiyor, çünkü zamanım kısıtlı. içinde bulunduğum insan vücudu bu gerçekliğe elverişli değil. çok şey kaybediyorum, her şey çok hızlı gelişiyor. hızlıca her şeyi düşünüp bitirmek istiyorum. ama olmuyor *.

ya zamanın hızlı geçtiği için, ya da zamanı çok verimsiz geçirdiğim için ölecekmişim gibi geliyor.

bir sorun mu bilmiyorum, ama günümüzdeki teknolojinin ve bilgi birikiminin nedeni olarak görüyorum. her ne kadar sıkıntılı görülse de doğru kullanabildiği takdirde bir sorun çıkarmadığını düşünüyorum.

bazı insanlar öyle durumlarda/hayatlarda oluyor ki, düşünmekten başka çare kalmıyor...

kenimden örnek vereceğim. iki hali de sıkıntılı. ne düşünmek ne de az düşünmek/düşünmemek.
düşünmüyorken her şey güllük gülistanlık gibi gözükürken bir yandan da en ufak elektriklenmede tekrar düşünmeye başlıyorum ve düşünmediğim durumlarda, ne kadar çok şey kaybettiğimin farkına varıyorum.

her şeyi çözmeye çalışırken beynimi çok kurcalıyorum. hatta bazen yazamıyorum bile. bazen düşünüyorum:
kayıp mı ediyorum, yoksa...?