cyrano de bergerac yazar profili

rüzgarlı havanın kuytusu,
yağmurlu havanın uykusu

ayda bir ptt kargonun arayıp beni darlamasından nefret ettiğim için aboneliğini bıraktığım dergi. eskiden postacılar olurdu, gelir kapına, posta kutuna bırakırdı temiz. orada telefonum var diye arayıp darlamak zorunda mısınız? ayda bir size evimi tarif etmek zorunda mıyım? neyse, sonunda vazgeçtim abonelikten. şimdiki hedefim tamga türk dergisi. bakalım onlar hangi kargoyla daraltacaklar beni.

vardı bir iki yer. depremde yıkıldı. şimdi eskiden oldukları yerin üzerinde kişiliksiz toki binaları yükseliyor. artık dünyaya ait değilim sanırım.

dört tane ürkek kediydi. hepsine ayrı ayrı isimler vermiş, hepsiyle ayrı ayrı ilgileniyordum. hayır, bir tanesi ürkek değildi. onu soğuk bir kış günü karların arasından çıkarıp aldığımda henüz bir-iki aylıktı. ürkek olmayan sarman, diğerleri siyah-beyaz renklilerdi. üç kardeşten birisi bağımsızlığını erken ilan edip mahallede kayboldu. bir diğerinin bir gözü yoktu ve sadece bir defa gelip ayağıma dokunmuştu. sonuncusunu ne yapıp edip kendime alıştırdım. sarmanla bu sonuncu kucağıma çıkmaya, beni yoğurmaya iyiden iyiye alışmışlardı. mahalleden taşınırken nakliyecilerden ürküp bahçeye kaçtılar. müştemilatın üzerinde, ulaşamayacağım bir yerden beni izliyorlardı. yeterince alıştıramamışım demek ki. insanla konuşur gibi seslenip benimle gelmeleri gerektiğini anlattım. inanmadılar bana. demek ki hiç benim olmamış, bağımsızlıklarından vazgeçmeyi düşünmemişler. iki seneye önce.

şu an okumakta olduğum yetimlerin efendisinin oğlu kitabından sonra bu kitabı okuyayım diye niyet ettim, satışı tükenmiş, nadirkitap vampirleri de iki bin lira istiyorlar kitap için. konu kitap değil, bir kitabın baskısı olmayınca doğrudan arz-talep kanunlarını arşa çıkarma vahşiliği.

demir bir kutunun içine koydular, parasını öğrencilerden toplamışlardı, kutunun asma kilidi vardı. öğretmen başlarda uranyum muamelesi yaptı televizyona, sonra bir gün dayanamadı açtı, savaş çıkmıştı. o televizyonda ilk gördüğümüz abd'nin ırak'a saldırmasıydı. ya da ırak'ın kuveyt'e. tam hatırlamıyorum.

bin cihana değişmem
şu öksüz türk'lüğümü...

trt müzik açıp uyuyorum. son bir yılda edindim bu alışkanlığımı. normalde yatağımda bile zor uyuyorum fakat trt müzik açıp gün ortasında dinlerken bir bakıyorum ki içim geçmiş. bugün de tam öyle yapmıştım ki tanıdık bir sesle kendime geldim. baktım birisi türkü söylüyor. tanıdık bir tip ama bedri ayseli mi bu acaba diye kendi kendime sordum uyku mahmuru. ölmemiş miydi diye içimden geçiriyorum bir yandan. eve telefon sokmama kararımdan sonra olur olmaz şey için internete bakma alışkanlığım da yok oldu sanıyordum fakat merak duygusu işte. bilgisayarımı buldum. program eski durmuyor.

ölmemiş şükür. 80 yaşındaki trt halk müziği sanatçısı. diyarbakırlı, ermeni, süryani. diyarbakır yöresi türkülerini seslendirir. diş hekimi aynı zamanda. sempatik duruşu sevilmesi için sesinin dışında bir başka sebep. ömrü uzun olsun.

ölmeden önce öğrensem fena olmayacak

sipariş edilebilen bir şey değil zira

güne kapan kursan da, gün kuş olur, kuş sır olur
yere kazık çaksan da, yer silkinir, can yok olur
kalbe bir ok değdi mi, ahu efgan göğü bulur
bir vefalı yar olmazsa, yara tuzla tımar olur

döndüm
ne bir sesin oldğu tarafa
ne bir kıvılcımın çıkmakta olduğu yana
sessizliğin sesi kulaklarımda yankılanan
isa'nın nefesi ensemde
kabirler şimdiden tüy tüy dökülmüşler şakaklarımdan
etler çürüse de elimde bir hançer
her şeyi kazırım
her yere dönüp bakarım
kendimden şüphem yok
lakin zaman önüne geleni süpürmekte ne kadar mahir
korkuyorum demesem de korkuyorum
korkmuyorum desem de sesim çıkmaz

durdum
bir yol ayrımında dünya bir tarafı sarı başaklar
bir tarafı zifte bulanmış gibi
selamlar, sabahlar yalanlarla iç içe geçmiş
okyanusun kıyısında bekler de bekler
nedenmiş niyeymiş şair
okuyan yok

bir vakit sonra çocukları üzülmesin diye etmeyecekler

yetmişli yaşlarda bir ihtimal

hayatın saçmalığının öbür yüzü

şehabeddin sühreverdî

doktoru geçtim, hastanedeki sekreter de önüne gelene sen diye hitap ediyor. sanki yüce rabbim hayat verme sıfatını bunlara taşere etmiş gibi bir havaları var. haddini bilenleri tenzih ederek küstahlık diye tabir edeceğim davranış.

elinde çiçekle gezmekten hoşlanmayan erkektir. saygı duymak lazım. hem illa elinde taşımak zorunda değil, çiçekçilerin hepsi eve servis yapıyor.

(bkz: bozkurtlar)
(bkz: bozkurtların ölümü)
(bkz: bozkurtlar diriliyor)

(bkz: ihsan oktay anar)