dionysos yazar profili

yorucu biridir. bir de bana biraz bencilce geliyor sürekli sesli mesaj atmak ya, üzgünüm. telefonla konuşabiliriz mesela, arayabilirsin karşındaki kişiyi. o zaman ikili bir diyalog olur hem de. ama bu kişiler sadece kendisi anlatmak istiyor, siz sadece onu dinleyin istiyor, monolog yapmak istiyor yani. ee o zaman bana değil günlüğüne anlat canım.
böyle bir tanıdığım vardı benim. ama şansıma çok kolay bir şekilde vazgeçti bana bunu yapmaktan çünkü zaten ben yoğunluktan mesajlara bile pek sık dönen biri değilim, saatler ve bazen de günler sonra dönerim. eğer sesli mesajsa da birkaç günü buluyor dönüş yapmam, o yüzden dayanamadı ve bana sürekli sesli mesaj atmayı bıraktı.
dünyayı mı yönetiyorsun da bu kadar meşgulsün derseniz hayır, dünya beni yönetiyor. yani böyle şeylere hiç vaktim olmuyor ya.

pilates.
anne, kızın pilates girl oldu...
bu arada cidden aşırı iyi geliyor ya, bu kadar seveceğimi düşünmemiştim. tek sıkıntı şu, bir saat pilates yaptıktan sonra aşırı enerji doluyorum, koşuya falan çıkasım geliyor ki ne alaka, hiç de koşuya çıkmadım hayatımda ama öyle bir enerji işte anlayın. sonra eve geri dönüyoruz ama. ekurim biraz mızmız olduğu için, hemen yok ben yoruldum eve dönelim falan diyor. bugün de yine aynısı oldu ama kendisini haftada ikiden üçe çıkmaya ikna edeceğim galiba, bakalım.

o kadar oje falan sürdüm sticker yapıştırdım, bu tırnakları atmasam duramazdım. şaka şaka o kadar da değil ama sürekli ellerime bakasım geliyor oje sürünce, o doğru. bir de her seferinde farklı bir renk yaptıracağım bu sefer diyip mutlaka pembe tonları ya da nude yapıyorum, alışkanlıklarıma böyle de bağlıyım işte.

son anda apar topar kurtulduğum kampanya. dün 25 olduğuma göre zat-ı aliniz izin verirse yaka paça sözlükten uçurulmuyorum sanrım, değil mi? bu arkadan gelenler kim, sözlük muhafızları mı yoksa?*

ya bu nasıl bir diziydi... sadece bu diziyi görmek, konuşmak, izlemek istiyorum. beni 2012 fangirl zamanlarıma geri döndüren bir dizi. başta ben de biraz abartılıyor diye düşünmüştüm ama arkadaşlar... yani, oyunculuklar o kadar başarılı senaryo o kadar güzel ki izlerken bazı yerlerde durdurdum gözlerim doldu. "we didn't even kiss" kısmı, ilya'nın shane'e ilk kez adıyla hitap etmesi ve bunun üzerine shane'in kaçıp gitmesi, ilya'nın o rusça yaptığı monoloğu ve rusya'da eşcinsellik yasak olduğu için "seni seviyorum" demeden önce polis arabasının geçmesini beklemesi.
bilmiyorum ya beni mahvetti bu dizi, çok güzel ve gerçekti.
cumartesi günü başladım ve o gece bitirdim, pazar günü sadece bu dizinin playlistini dinledim ve kısa videolarını izledim. kitap serisini indirdim onu okuyacağım ve ayrıca ikinciye izleyeceğim diziyi. öyle takıldım kaldım yani. ne yazık ki ikinci sezonu 2027'de geliyor, bu dizi olmadan bir sene nasıl hayatta kalacağım bilmiyorum, herhalde üçüncüye de dönerim diziyi.

günaydın sözlük. bugün 19 ocak, yani benim doğum günüm. 25 yaşına girdim.
tabii sabah uyanır uyanmaz çalışmaya başladığım için pek doğum günü moduma giremedim, bir de bu yıl pek hevesim yoktu zaten bunun için.
ama yine de, kendimi tutup bir sarılmak istiyorum kocaman. sadece yirmi dört yaşımda yani geçen sene yaşadığım birbirinden zor ve kötü olaydan sonra baya baya ayağa kalkabildiğim için. güçlü olabilmek için düştüğünde de orada biraz durabilmek ve acele etmemek gerekiyormuş. bir de gerçekten her şey bizim elimizde değil bu hayatta, bazen hiç beklenmedik iyi olaylar bazense kötü olaylar üst üste geliyor ama hayat biraz da bu değil mi zaten? yani ne siyah ne beyaz, sadece gri bir renk. bazen koyu gri, bazense açık.
neyse bu yaşımın biraz daha açık bir renk olmasını diliyor ve hoş geldin 25 bebek diyorum.*

ilk yaptığım iş, küçük çocuklara oyun ablalığı yapmaktı. yani, oturup birkaç saat çocuklarla oyun oynuyor ya da parka çıkarıyordum. 2021'de saatlik 15 lira alıyordum bunun için. o zamanlar bir saatlik çalışmam starbucks'tan bir ice latte almamı sağlıyordu, böyle hesaplamıştım kafamda. yani ücret olarak azdı, babam demişti ki "dionysos allah aşkına sana 15 lira ben vereyim, hiç uğraşma böyle şeylerle" ama tabii ki ben kafama koydum bir kere, kendim kazanacağım kendi lattemi. birkaç ay öyle çalıştım, sonra da üniversitede zengin çocuklarının doğum günlerinde palyaçoluk yaptığım günler başladı, sonra da avukatlık stajı ve sefalet günleri.
benim kariyer yolculuğum da böyle alakasız işte, ilginç olan şu pek çocuk seven biri de değilim.

bayadır bira içmiyordum, 100'lük fıçı fazla gelir diye 50'lik alıp iki tane söyleyenlerdenim, evet maalesef. yine de güzel bir cuma akşamı oluyor, loş ışık, müzik ve bira üçlüsünü özlemişim.

duygusal zeka.
hep söyledim, söylemeye de devam ediyorum bunu.
tabii uzun boy ve esmer olması haricinde. şaka şaka, gerçekten öncelik değil bunlar. bundan birkaç yıl önceki dionysos'un öncelikleriydi kabul ama artık değil. duygusal zeka en önemlisidir arkadaşlar ya. anlaşıldığınızı hissetmediğiniz, kendinizi yalın bir şekilde açamadığınız, size kendini tam olarak açamayan, hatta daha kendi kendine dahi açılamamış, kendini göremeyen ve anlamlandıramayan, beraber oturup da yalnızca birbirinizle ilgili değil, bazen hayatla ilgili, bazen kendinizle ilgili hislerinizi konuşamadığınız insanlarla olmaz.

geçen gökhan türkmen'in bir röportajını gördüm, eşiyle tanışma hikayesini anlattığı. anlatırken yaşadığı hisleri görebiliyorsunuz mesela. kendini hem kendine hem de dış dünyaya açabilmiş, hisleriyle barışabilmiş ve anlamlandırabilmiş, üstelik anlatırken duygulanmaktan da çekinmiyor. baya hoşuma gitti dinlerken, dedim budur.

ghosting, lovebombing ve bilumum günümüz saçma ilişki terimlerini sözlüğe uygulamak galiba benim işim. yani bir süre burayla fazlasıyla ilgileniyorum ve sürekli yazıyorum, sonra bir anda puf diye yok oluyorum. kafama göre takılmak yani, buradaki bütün amacım bu. bu aralar iş yoğunluğum fazlasıyla arttı, üstüne bir de kedilerimle ilgili birkaç sağlık meselesi çıktı. o yüzden hiç giremedim mesela. ama yazmak da tamamen aklımdan düşmüş değil, arada yokluyor. bir de bazı şeylere çok gülüyorum buradaki de neyse orasını hiç açmayalım, bazen de tek kendim güleyim bari.

ay merhaba 2026.
sadece ve sadece 2025’in bitmesini sağladığın için bende şimdiden iyi bir izlenimin var.
bakalım…
bir de birkaç gün sonra 25 yaşıma giriyorum, yani teknik olarak yetişkin hayatına resmen adım atıyorum. artık kendime genç ve çıtır dememe* izin var mı, emin değilim.
şaka şaka, hala öyle diyeceğim.

yeni yıl kararları.
ya kimse kimseyi kandırmasın, bunlar uygulanmaz. bir takvim yılı geçti diye kozamızdan çıkmıyoruz ki, insan önemli kararları önemli olaylar veya durumlar yaşarken veya sonrasında alır genellikle. yani pek bir işe yaramıyor bunlar ama herkes nasıl mutlu olacaksa öyle yapsın tabii ki.

benden 2025'e emre aydın - hoşçakal şarkısı gelsin.
yani görmedim, duymadım, bilmiyorum bu seneyi. hayatımda böyle kötü bir yıl görmemiştim, resmen şafak sayıyordum. hoşçakal, olacaklar sensiz olsun 2025.

birazdan yine saçlarımı örüp bu sefer çilekli milkshake kokan kremimi sürüp uyumaya geçeceğim. üstelik odama bilmem kaç bin farklı rengi olan bir ampul aldım, uyumadan önce güzel bir ambiyans oluyor. özellikle mavi ve kırmızı favorim, böyle şeylerle mutlu oluyorum işte. gerçi kırmızı ışık, korku filmlerinde herkesin ölmesinden ve etrafın kanla dolmasından hemen önceki anı da hatırlatıyor gibi. neyse neyse, böyle şeyler düşünmeyeyim, şimdi rüyama falan girer.
behlül kaçar, iyi geceler sözlük.

teşhisini alalı ve ilaç* kullanmaya başlayalı bir aydan fazla olan bir durum. sanırım artık üzerine birkaç kelime ben de söyleyebilirim.

kombine tip olduğum söylendi, özellikle zihinsel hiperaktivite, dikkat eksikliği ve dürtüselliğin yoğun olduğu bir hal bendeki. insanın sürekli adını koyamadığı şeyler oluyor, sanki gözleriniz görmüyor ama bunun tam da farkında değilsiniz gibi. bir şeylerin doğru olmadığını hissediyor ama adını koyamıyorsunuz yani.

benim adını koymam 24 yaşımda oldu, zaten akabinde teşhis alma ve ilaç serüveni başladı.

çok ilginç bir farkındalık bu. benim beynimin farklı çalışması diyerek tanımlamaya çalıştığım durum, gerçekten de öyleymiş, bunun bir adı varmış, bunu yaşayan bir sürü insan varmış diye düşünüyor insan. bunları fark ettikçe de kendimi çok daha iyi anlamaya, kabullenmeye ve daha az yalnız hissetmeye başladım.

teşhisin bu kadar geç gelmesinin sebebi ise, bazı şeyler fark edilse de akademik olarak başarılı olmam ve yüksek işlevli olmamdı.

neyse, kendimi anlama ve tanıma yolculuğumun parçalarından biri de dehb oldu işte. beraber yaşamayı, adlandırmayı öğreniyorum ve gerçekten de anlaşılmış hissediyorum kendimi artık. bu bambaşka bir his.

geçenlerde, bir iki hafta oluyor sanırım, bir eski sevgilim bana yazdı. insanların durup durup eskilere dönmeye çalışması bana çok ilginç geliyor. yani ne alaka arkadaşım, şimdi sen nereden çıktın, aklına ben nereden düştüm bir anda acaba. bir de cevap alamayınca bozuluyorlar, çok komik olaylar ya. yemin ederim böyle şeylere hiç zamanım olmadığı gibi, tozlu defterleri ve sonunu bildiğim hikayeleri de tekrar açmam. sanırım büyüdüm artık sözlük.

görüyor ve artırıyorum. yalnızca siyaset değil, hiçbir şeyi tartışmam. herkesin fikrini dinleyecek halim yok, özellikle de böyle fikirleri. bu, basit bir siyasi görüş farklılığı değil. farklı bir ekonomi modelini savunmak gibi bir durum hiç değil. hükümet yanlısı biriyle olan düşünce ayrılığı, temel insan haklarında, kadın ve çocuk haklarında, ahlaki ve etik değerlerde taban tabana zıt olmak anlamına geliyor. bu yüzden birbirimizi dinlemenize gerek olduğunu düşünmüyorum.

merhabalar arkadaşlar ya, uzak kaldım buralardan. yine işkolik modumda sürekli dirsek çürüttüğüm bir kış daha geçiriyorum. sanırım ben yazın tatil yapıp kışın çalıştığımız bir hayatı hala sürdürmeye çalışıyorum, okul biteli çok oldu ama benim bu alışkanlığı sürdürme çabam bitmedi. yine bir ara zehirlendim, hastalandım. tabii ki çok normal olaylar benim için bunlar, yoksa 2025 gibi rezil bir yılı normal kapatmam pek beklenen bir durum değildi.
böyle işte ya, öyle bir anlatmak istedim. bu aralar iyiyim. ben hiçbirine inanmıyorum ama tanrı, evren, enerji yani ne varsa teşekkür ederim ve umarım böyle devam eder her şey. teşekkür ederim hayatıma modundayım yani, herkese öpücükler.

çok çok geçmiş olsun, umarım yakın zamanda iyileşirsiniz. ama o insanları insan olarak görmeyen, hastalıkları bahane gibi gören, iş arkadaşlarının zor zamanlarında yanında olmak yerine karşısına geçen kişilerden ve ortamlardan da kurtulmuş oldunuz, ben naçizane sizi çok tebrik ederim kendi kendinizin arkasında durduğunuz için. insanın kendi sağlığından önemli hiçbir şey yok bu hayatta, bütün iyi dileklerim sizinle, umarım çok daha güzel bir şekilde toparlar, devam edersiniz. yolunuz güzelliklerle ve güzel insanlarla dolsun.

ay dün akşam şöyle bir mesaj geldi, benim hiç tanımadığım, ablamın bir arkadaş grubundan rastgeldiği ama onun da yakın olmadığı birinden. bir konuda hukuki olarak danışabilir miyiz diye sormuşlar, ben de tabii dedim. ama arkadaşlar, normalde danışma ücreti var biliyorsunuz ama ben genel olarak insanlara yardım etmeyi sevdiğim için böyle çok detaylı, teknik ve spesifik değilse genel olarak bilgi verir ve yardım ederim. ayrıca, ne kadar detaylı olursa olsun, zor bir durumdaysa kişi veya yakın olduğum biriyse zaten hiçbir şeyin lafını yapmam.

neyse, bana bir mesaj geldi. inanılmaz uzun, altı adet ayrı ayrı konu başlığına ayrılarak soru sorulmuş, çok teknik bir konu. yani, üzerine benim de yanlış bir yorum yapmamak için teknik detayları araştırmam gereken bir durum, filolarla ilgilenen bir şirketle ilgili durumlar. mesajı kaydırıyorum, asla bitmiyor upuzun ve dediğim gibi altı tane ayrı konu başlığına bölünmüş bir de. kendimi hukuk fakültesinde çarşaf kağıtla sınava giriyormuş gibi hissettim ve saat de gece on iki buçuk.

velhasıl, ben de dedim ki "kusura bakmayın, genel bilgilendirme için ben her zaman yardımcı oluyorum ama bu bahsettiğiniz oldukça detaylı, teknik ve inceleme gerektiren bir konu. eğer dilerseniz hukuki danışmanlık ücreti kapsamında bilgi verebilirim."
sonrası belli, bir bozuldular sormayın.* yani kocaman şirketin var, oturun da bir avukat tutun. bir de diyorlar ki işte bizim zaten yakınımızda bir avukat var ona sorduk ama sizin de fikrinizi almak istemiştik, birkaç avukattan görüş alıyoruz.

yani böyle şeyleri hiç sevmem, bu da biraz iyi niyet sömürüsü ya. gecenin köründe bana kendi şirketine ilgili, 6 sayfa ayrı ayrı detaylı, teknik soru soracaksın, karşı karşıya gelmişliğim bile yok, tanıdığım biri değil, zor durumda olan biri hiç değil ben de sana saatlerimi ayırıp yardımcı olacağım mesajdan. yani, benim gibi tavır koyan kimse yok herhalde, iyice saçmaladılar. bir de bozulmalarına çok güldüm gece gece.