ropte yazar profili

olağan bir durum. taytı giyen bir erkek olsa onun da poposuna bakardım muhtemelen. hazır yeri gelmişken bu tayt olayına karşı bi içimi dökeyim de bir rahatlayayım hele.

bence tayt uluorta giyilmemesi gereken bir giyecek. hadi spor salonlarında okey dedik de sokakta, metroda, tramvayda falan görünce bende ciddi anlamda bir acıma hissi doğuyor. isterse dünya güzeli olsun giyen. istediği kadar yakışsın fit dursun. ben direkt ya bir insan kendine bunu neden yapar kafasına giriyorum istemsizce. neden kendine kendi bedenine saygı duymaz da en ince kıvrımlarına kadar her yerini yabancı gözlere teslim eder fikrinde oluyorum istemeden.

ha bana nesine bana ne onda da okeyim. gidip taytlı biri görünce bir şey de demiyorum. isteyen istediğini yapsın bana ne. ama birinin bunu istemesi de kendi iç dünyamda bana absürt geliyor sadece. yani anlatabiliyor muyum demek istediğimi? karışmam, haddi değil. ama beğenmem ve hoş karşılamam. hatta daha sabah bi tanesi metro çıkışı tam önümde duruyordu yürüyen merdivende. kafamı kaldırdığım gibi karşımda kabak gibi bir popo, toto ya da siz adına her ne diyorsanız işte. o an ya dedim ne güzel kızsın ne gerek var bunlara be yavrum. sonra pasif agresif tutumumla yürüyen merdivenin sol kısmına geçip yürüyerek yukarıya kadar tırmanmak suretiyle kendisini protesto ettim arkamdaki lavuğun manzarasını açtığım için şükran dolu bakışları arasında.

velhasıl kelam ben bu taytmış, cropmuş, poponun yanaklarını gösteren mini şortmuş vs gibi insan bedenini, bakın kadın demiyorum sadece, insan bedenini ucuzlaştıran ve bayağılaştıran kıyafetlere karşıyım ve bunları giyenler kendilerine saygı duymadığı için ben de kendisine saygı duymayan birine saygı duymuyorum.

bunu söylemeyi mesele etmeyi mesele etmek de bir mesele sonuçta.

ve evet, de'nin ayrılması da bir mesele.

20. yüzyılda avrupa'nın göbeğinde şerefsiz sırpların müslüman boşnak halkına uyguladığı soykırım döneminde geçen bir aşk hikayesini anlatan sinan akyüz romanı. aşk hikayesi işin mizanseni aslında, asıl konu çekilen o büyük acılar. bir yerden sonra insanın gerçekten yüreği kaldırmıyor. daha önce hiçbir kitabı okurken bu kadar ağlamaklı olmamıştım. bizim okumaya katlanamadığımız olayları bir halk yıllarca yaşadı. ki anlatılanın gerçek bir hikayeye dayanması olayı daha da acıklı kılıyor zaten. bosna savaşı döneminde çocuktum. hayal meyal hatırlıyorum bu katliamları. benzerlerini zaten gazze'de doğu türkistan'da görüyoruz maalesef.

yıllarca bir arada yaşayan, komşu, arkadaş, eş dost olan sırpların boşnaklara karşı içten içe yüzyıllardır güttükleri büyük kinin bosna halkının beklemediği bir anda ortaya çıkması, savaşa hazırlıksız olmaları, bütün avrupanın hristiyan sırpların tarafında olması yaşanan acıları katlandırıyor. suada ve tarık'ın konservatuvarda başlayan aşkı büyüdükçe savaş çanları da daha yakından çalmaya başlıyor. dünya güzeli kız, yakışıklı erkek aşkını romantik romantik okurken bir anda kendinizi savaşın içinde bulunca siz de onlar kadar şaşırıyorsunuz. nitekim kitap bittiğinde omzunuza çöken yük, göğsünüze oturan öküz uzun süre orada kalıyor.

allah bir daha böyle acılar yaşatmasın diyelim. yakın tarihin en büyük katliamlarından birine tanıklık etmek isterseniz okuyun. basit bir dille yazılmış akıcı bir kitap. yazarın olayları daha da dramatize etme çabası yer yer rahatsız edip samimiyetsiz gelse de yine de uzunca süre etkisinden çıkamayacağınız bir kitap.

(bkz: laff a lympics)

ayı yogi ekibi, scooby doo ekibi ve gerçek kötüler ekibinin amasız olimpik rekabeti. mırıltının ikonik gülüşü. sonunda iyilerin kazanması, şikecilerin layığını bulması falan. güzeldi be. biz sıkubiciydik. sıkubi du bi du bi duuuu

buradan

atanamamış sertab erener. ikisini de severiz o ayrı.

burcu esmersoy, burcu güneş ya da burcu biricik olabilir.

plase, burcu özberk

sabah sabah sözlüğü esir almışlardır. imdat.

kahveci ramazan abiden aldığım iltifattır.

- lan ropte, ne güzel g.tün varmış lan senin. (yere düşen okey taşını almak için eğildiğim sırada)

valla ne yalan söyliyim, insanın gururu okşanıyor. sonra bir de baktım okşanan gururum değilmiş. çek lan elini dedim. daha gitmiyorum o kahveye.

hoşgeldiiiin denilesi olay da, bu ne sevinç ahdjsljjas

marteniçka nedir diye bir araştırınca vurdurduğuna benim de kanaat getirdiğim erkek akdjghsj gerçi ben de takabilirim aslında. güzelmiş. ama baştan söyliyim vurdurmam asndlshld bir de 1 aylık bir şeymiş. leylek kovalamaca da cabası. sabahın köründe ofise girip akşamınan zor çıkıyoz nerden bulam da görem ben leyleği. zor be güzelim. hem ramazan oruç falan var. hurafe bunlar. şirke girer hafazanallah. yok yok benlik değil. ben bilahare süs için tararım mart dışında.

ne olduğu nasıl olduğu bilgisi aşağıda. buyrun siz değerlendirin. kültürlenin....

3-0 hükmen mağlubiyetin yanı sıra, gelecek sezon avrupa'dan men ve para cezası alırdı şeklinde cevaplanabilecek soru. tabi tff desteğiyle süper kupa'da sahadan çekilince alması gereken yaptırımları almamak her istediğinizde aynı şeyi yapabileceğinizi sanmanıza neden olmuş olabilir ama uefa acımaz arkadaşlar.

men edilmesi gereken süper kupaya hak etmediği halde format değiştirip zorla feneri de dahil ettiler bu sene. hukukun işlediği, adaletin şaşmadığı bir ülkede olması mümkün olmayan bir olay bu. ama burada oluyor. tff tarafından burada şımartılınca her yerde aynı sanıyorlar ama değil işte. bu oyunun gerçek kuralları var. bak john duran'a burada dirsek tokat dalıyordu zenit'e gitti ilk maçından sarı kartı yapıştırdılar. bi de şaşırıyor avel.

neyse isterseniz rövanş maçına çıkmayabilir ya da u19 takımını gönderebilirsiniz yine. ne de olsa alışkın fenerim sdfjhjkdl

kırmızı pazartesi'den sonra okuduğum ikinci gabriel garcia marquez romanı. eh adama o kadar nobel vermişler, okumamak olmaz değil mi?

macondo adlı kasabayı kuran jose arcadio ile ursula ailesinin yüz yıllık süre içerisinde meydana gelen 7 kuşak boyunca yaşadığı hayatın her yönüyle, yer yer masalsı, yer yer gerçeksi, yer yer toplumsal yer yer bireysel ele alınan öyküsü. her yeni kuşağın dedelerinin hatalarını yaptığı ve kısır döngüye giren böyle bir ailenin helak olmaması mümkün değil zaten. zina fuhuş bunlarda, ensest bunlarda, alkol bunlarda, kumar bunlarda, yemedikleri halt yok. eline dünya kadar para geçiyor, havanlar 3'er 5'er doğuruyor, akıyorken doldur bi yatırım yap, kara gün olur de köşeye para koy demi? ama yok, illa partilerle festivallerle iti köpeği doyurcan. halasına, teyzesine, kız kardeşine kerkinmeyen zaten yok. böyle zındık bir ailede bir tane bile eşcinsel çıkmamasına çok şaşırdım. o da muhtemelen yazarın yaşadığı dönemde eşcinselliğin bu kadar ulu orta ve yaygın olmamasından kaynaklı. sen ver bakayım netfliks'e jose arcadio, albay aureliano beundia ve melquiedes'e nasıl 3'lü yaptırıyorlar asjhdsjl

şaka bir yana kitapta büyük bir dramın yanı sıra pek çok toplumsal ve ahlaki sorun ele alınmış, siyasi yapıya selam çakılmış. yer yer duygulandıran üzen olaylar olduğu gibi yer yer güldüren yerler de vardı. akraba evliliğinden korkup çocuklarının domuz kuyruğuyla doğacağından endişe eden ursula'nın ilk oğlu jose arcadio'nun devasa aletini görünce korktuğunun başına geldiğini sanıp karalar bağlaması yardı asjhsdjl neyse ki işinin ehli olan pilar ternera olayın aslını anlattı da rahat bir nefes aldı. bu ablamız da maşallah bu arada her mahallede bi tane bundan olsa var ya ülkede nüfus sorunu kalmaz agdskh

bir de ursula yine yaşlanıp kör olup yatağa düşünde yaptığı iç hesaplaşma esnasında içinden küfür etmeye başlayıp sonra bir anda bok diye bağırması ve o anda odada olan torununun ursula'nın içinden sövdüğü bilmediğinden yerlerde bok aramasıydı. metroda kendi kendime güldüm baya. deli sanıp ağacağa bağlayacaklar diye korktum jahjsdlk kitaptaki favoriikarakterim ursula'dır bu arada. o olmasa bu ahraz aile 3. kuşakta çoktan kurumuştu hgdhksj

bu arada rabbim cümlemizi amaranta gibilerin nefretinden korusun. ne öfkeymiş arkadaş. seven(7) filminin kitap versiyonu gibi. 7 ölümcül günah ve 7 kuşaklık lanet. açgözlülük(çoğunda var) , kibir(özellikle fernanda. kraliçe olucam diye kasım kasım kasılıp burnundan kıl aldırmıyordu.) öfke (dedik zaten amaranta diye.) kıskançlık( bu da yine kardeşler arasında var da amaranta- rebecca rekabeti daha belirgin), tembellik(bu daha çok aurelianolarda var. ben gözlemci ve sezgiciyim aga deyip yatıyorlar) oburluk (jose arcadio segundo'ydu galiba festivallerde fil lakaplı kadınla yeme yarışına girip çatlıyordu az daha. yiye yiye 150 kiloya yaklaştı camış.) şehvet (bunun için isim vermeye gerek var mı, beundia hanesinde kimseye arkanızı dönmeye gelmez hepsi düz duvara tırmanıyor maşallah.)

amaranta ursula, son kuşağın adını rodrigo koyalım deyince hah ailenin makus talihi düzeliyor sanıp sevindim ama kitaptaki tek akıllı beundia olan 6. kuşak aureliano gitti çocuğun adını yine aureliano koydu. ve ailenin atasının ağaca bağlanıp sonuncusunu karıncaların yemesi kehaneti gerçekleşti. kitap boyunca sürekli anlatılan melquides'in el yazmaları olayı da güzel bağlandı. yüzyıllık yalnızlık da sona erdi. zaten ermeseydi 47. kuşak jose arcadio bundiea devasa aletiyle hepimizi sıradan geçirecekti jkshdld

kitapta o kadar konu o kadar olay, o kadar karakter var ki anlat anlat bitmez. yazarın anlatım dili ve çeviri de güzel olunca keyifli bir okuma çıkıyor. evet biraz karışık ama çözülüyor ya. 3. kuşaktan sonra anlıyorsun zaten kimin ne olduğunu. hazır yeni bitirmişken unutmadan yazayım ileride okurum diye buraya da not alayım. 3 güne unutuyorum zaten. burada karşıma çıkınca iyi oluyor. hee evet böyle böyleydi diyorum.

neticeten güzel bir kitap. okunması gereken bir eser. yazarın anlatım tarzını görmeli bence. ama çok kitap okuyan biri değilseniz bununla başlamayın direkt. başka kitaplar okuyup kitap okuma alışkanlığı edinip mental olarak hazır olun öyle okuyun.

ilk girideki görsele bakınca kalp çakrasının nereden serbest bırakıldığı konusunda derin düşüncelere gark olduğum durum. belki ben de yıllardır farkında olmadan kalp çakramı serbest bırakmışımdır. du bakalım, hayırlısı.

bizim ahraz ahalinin ingilizce kavram kullanınca kendisini havalı ve önemli hissetmesinden kaynaklı durum. neyse buna çok kızmıyorum bu sefer, overthink yapcam, aşırı düşüncem derken birkaç tanesi yanlışlıkla kafayı çalıştırmaya başlasa kardır bence.

bir takım faraziyelerdir. mesela, sarıktan fese geçişe karşı çıkar, kafasında sarıkla gezerdi. fes takanları gavur ilan ederdi. fes yeniliğini getiren padişaha karşı ayaklanır, hakkında sağda solda ileri geri konuşur kafir ilan ederdi.

+ nere gidersin usmanım.

- elinin körüne giderim safiye. ben bu saatte nere giderim? dizi yeniden çekilecekmiş onun toplantısına giderim.

meybze olabilir.

kafamda kurguladığım cevabı yukarıda bulduğum soru ama olsun, ben de yazıcam. şarkı söyleyen sanatçı değilse tiyatro ve sinema yapan da sanatçı değildir. senaryoyu kendisi yazmıyorsa sanatçı olamaz bu mantıkla. yani çoğu yeşilçam ünlüsü sanatçı olmamış oluyor. bana kalırsa herhangi bir sanat eserini üretenin yanında o eserdeki duyguyu aktarmak da sanattır.

bestelenen güftelenen bir eseri sen ben söylesek sanatçı olmayız. ama ajda pekkan söylediğinde içinize işliyorsa ya da dinlemekten keyif veriyorsa o sanattır. yazılmış bir eseri flash tv oyunculuğuyla oynamak sanat değildir elbet. ama haluk bilginer kendi üretmemiş de olsa bir karakteri canlandırıyorsa bu sanattır. eserlerin yorumlanması, kişinin kendi yorumuyla aktarması sanat eserinin amacına ve kitlesine ulaşmasını sağlayanlar da sanatçı olmalıdır.

performans sanatçıları var mesela bazıları saçma sapan hareketleri yapıyor ya da boş boş bekliyor hoop sanat oluyor. sanat hayatın içinde olan veya olması mümkün olan hatta olması hayal edilen her şeyi içine alabilir. bunu farklı şekillerde ifade eden sanat eserlerini ifa edenler de sanatçıdır kanımca. ha bizim sanat algımız kaliteli işlerle toplum nazarında saygı görmekle ilintili. ama size hitap etmiyor olmaması bir eserin ya da yorumcunun sanatından bir şey eksiltmez.

bencesi bu.

şapırdatarak yemek yemek, yüksek sesle nefes almak, sürekli burnu çekip boğazını temizlemek gibi çoğu ses konusunda ifrit olan biri olarak, ayar olduğum seslerden biridir. bazen gece sessizliğinde kol saatimin bile akrep yelkovan sesine takılıp saati çıkarıp odanın dışına koymuşluğum var. ki takmıyorum bile artık kol saati.

bi duvar saatimiz vardı, allah sizi inandırsın akrebiyle yelkovanı sanki validelerini cima eylettiriyorlarmış gibi öyle bir feryat figan ses çıkartırlardı ki pilini falan söküp balkona atmıştım. biz de çalışıyoruz, işimizi yapıyoruz da sizin gibi yaygara koparmıyoruz çarkına üfürdüklerim. sonra annem saat nerde dedi. anlattım. nasıl yani dedi. gösterdim. aa sen söyleyene kadar ben fark etmemiştim şimdi sürekli kulağıma batıyor dedi. sonra gidip sessizinden bir duvar saati aldık.

guttiş.

hanimiş benim guttişim diye de sevilebilir rahatlıkla. muttiş de olabilir.