hakan günday romanı. öncelikle kurgusunu çok beğendim diyebilirim. içindeki kasveti, karamsarlığı ve herkes kötüdür fikrini sevmedim. bu yönüyle
kinyas ve kayra'ya benziyor diyebilirim. hatta kitabın bir yerinde yolları kinyas ve kayra ile kesişse ne olur acaba diye düşünmedim değil ama o iki it asil'i öldürürdü muhtemelen.
kitap gerçekten etkileyici bir mektupla başlıyor. zihinsel engelli olan asil'in ilginç hayat hikayesi içine düşeceği enteresan yolu beraber yürüyorsunuz. kinyas ve kayra'da zihinsel ölüm saçmalığı vardı. azil'de ise yokavar safsatası: yaratarak yok olmak. neden çünkü bu kitapların karakterleri o kadar zeki ki beyinlerini durdurmanın yolu birinde zihinsel ölüm, öbüründe yaratarak yok olma, yan, yokavar. ama halbuki bu şahısların sadece sosyal zekalarının düşük olduğu, bir arada yaşamanın getirdiği kurallardan ve nezaketten yoksun oldukları, kendilerini özel ve her şeye layık diğer insanlarınsa birer böcek oldukları çünkü hepsinin kötü olduğu, iyilik diye bir şey olmadığı vs. vs türlü safsatalarla yaratılan suni bir kasvet var. yer yer haklı ve yerinde eleştiriler var. ama yer yer de sırf bu kitaba hakim genel kasvet duygusunu verebilmek için içten pazarlıklı ve zorlama bir ittirme hakim.
ha bu arada ben sadece bu kötülük duygusuna kıl oluyorum. onun dışında yazarın kurgusu, olayların başlangıçtaki haliyle geçtiği süreçler ve nihayetindeki finali fana gayet başarılı. anlatımı zaten süper bence. hakan günday kitaplarında en sevdiğim şey kendine has betimlemeleri, benzetmeleri. cümle yapılarını, ifade ediş şeklini seviyorum. oldukça zekice bence.
azil'de yazılan kitapların konuları, çekilen belgesel, para kazanma yöntemleri, yahya ile karşılaşması vs hepsi ayrı birer kitap ve film konusu. tek bir kitapta bu kadar çeşitliliği ele alabilmesi ve bunları başarılı bir kurgu ile kitapta yedirebilmesi büyük başarı. yine kitaptaki toplumsal eleştiriler ve ele alınış biçimleri de güzel.
başlarken çok beğendim. ilerledikçe bazı yerlerinde vay be dedim. bazı yerlerinde öffffffffffffffffffffffffffff be dedim. bazen hak verdim. bazen oha bokunu çıkartmış dedim.bazen üzüldüm. bazen ve genelde sinirlendim. genel itibariyle memnuniyetle bezeli bir olmamışlık, bir yarımlık hissettim. daha yeni bitirdim, belki de sindirmeliyim.
asil yaşayan, adil ölmez.
devamını gör...