incir kuşları

şimdiye kadar okumadığım bir kitap türüne mensup. birazda romantik birşeyler okuyayım diyerek gittiğim kitapçıda ki görevli hanımın tavsiyesi ile aldım. çok akıcı ve bir çırpıda okuyacağımı salıkverdi sağolsun. ve nitekim öyle de oldu.
kitabın dili çok hafif, bir sohbete dahil olmuşsun da o sohbet de akıp gidiyormuş gibi bir his yaratıyor insanda. hikaye başlangıçta saraybosna da bir konservatuarda geçiyor gibi görünüyor. aşık olan öğrenciler ve bir takım dönüp duracak klişeler diye düşünülüyor ilk başta ama, kitabın girişindeki ' bu roman hayal ürünü değildir, tamamen gerçeklere dayanmaktadır' ibaresi içini hafif huzursuz ediyor. kitabı okurken asla savaş çıkacağını konduramayan boşnak halkı gibi bir anda savaşın ortasında buluveriyorsunuz kendinizi. vahşet, katliyam, acımasızlık tüm çıplaklığı ile gözler önüne seriliyor. kitabı okurken çok kez kendimi "ne zaman bitecek bu çile?" diye sorarken buldum. daha fazla detay vermeden kitapla ilgili ne yazabilirim emin değilim. özetle, yaşanmış bir hikaye. savaşın bir toplumda neler değiştireceğini gösteren bir kitap. acı eşiği düşük olan kişiler için ağlama ile sonuçlanacak bir çok bölümü var ancak, empati kurabilmek için bile okunabilecek bir kitap.

başlarda kitap normal gidiyordu ama ilerledikçe öyle sardı ki elimden bırakamadım. her sayfasında etkilendim ve gözyaşlarına boğuldum çok etkileyici ve belli bir birikim için çok araştırma yapılmış bir kitap. buram buram emek kokuyor resmen, hiç şüphesiz bu zamana kadar okuduğum en iyi romanlardan biriydi. tek söyleyeceğim mutlaka okuyun, okutun.

en çok etkilendiğim, aynı zamanda okurken en çok ağladığım kitaptır incir kuşları. biz kadınlarla ilgili hassasiyetimi başlatmıştı ben daha da küçükken. keşke anlatılan şeyler yaşanmış olmasaydı, keşke bu muhteşem kitap var olmasaydı demiştim son sayfalara yaklaştıkça...

kitabın ismini görünce bile bir duygulandım. bir insanı bir kitap ancak bu kadar etkileyebilir. bir yerden sonra ağlamaktan artık gözümde yaş kalmamıştı. bence bir şans verin derim ben.

20. yüzyılda avrupa'nın göbeğinde şerefsiz sırpların müslüman boşnak halkına uyguladığı soykırım döneminde geçen bir aşk hikayesini anlatan sinan akyüz romanı. aşk hikayesi işin mizanseni aslında, asıl konu çekilen o büyük acılar. bir yerden sonra insanın gerçekten yüreği kaldırmıyor. daha önce hiçbir kitabı okurken bu kadar ağlamaklı olmamıştım. bizim okumaya katlanamadığımız olayları bir halk yıllarca yaşadı. ki anlatılanın gerçek bir hikayeye dayanması olayı daha da acıklı kılıyor zaten. bosna savaşı döneminde çocuktum. hayal meyal hatırlıyorum bu katliamları. benzerlerini zaten gazze'de doğu türkistan'da görüyoruz maalesef.

yıllarca bir arada yaşayan, komşu, arkadaş, eş dost olan sırpların boşnaklara karşı içten içe yüzyıllardır güttükleri büyük kinin bosna halkının beklemediği bir anda ortaya çıkması, savaşa hazırlıksız olmaları, bütün avrupanın hristiyan sırpların tarafında olması yaşanan acıları katlandırıyor. suada ve tarık'ın konservatuvarda başlayan aşkı büyüdükçe savaş çanları da daha yakından çalmaya başlıyor. dünya güzeli kız, yakışıklı erkek aşkını romantik romantik okurken bir anda kendinizi savaşın içinde bulunca siz de onlar kadar şaşırıyorsunuz. nitekim kitap bittiğinde omzunuza çöken yük, göğsünüze oturan öküz uzun süre orada kalıyor.

allah bir daha böyle acılar yaşatmasın diyelim. yakın tarihin en büyük katliamlarından birine tanıklık etmek isterseniz okuyun. basit bir dille yazılmış akıcı bir kitap. yazarın olayları daha da dramatize etme çabası yer yer rahatsız edip samimiyetsiz gelse de yine de uzunca süre etkisinden çıkamayacağınız bir kitap.

okuyup da etkisinden uzun süre çıkamadığım sinan akyüz romanıdır. tavsiye olunur.