türkiye'de fanatizm ve futbol

ülkede bir kesim var ki ; her şeye "futbol" penceresinden bakıyor. bir kişi kendi taraftarı olduğu takımı destekliyorsa, iyidir. eğer başka herhangi bir takımı destekliyorsa, kötüdür. ülke dibine kadar fanatizme batmış, her türlü duygu ve kavramı uçlarda yaşayan bilinçsiz insanlarla dolu. tam anlamıyla tımarhane gibi.

sarı,mavi,yeşil meşil farketmez,
yürüyoruz aynı yolda biiiz,
futbol şiddettir,futbol holiganlıktır,
futbol adam bıçaklamaktıırr.

futbol ve hayat arasındaki ürkütücü benzerliği fark edememiş, tribünde derdinden kederinden soyutlandığı bi' doksan dakika geçirmemiş insanların yapacağı yorumların dikkate alınmaması gereken başlık. futbol bir oyundan vallahi çok daha fazlasıdır. inanmayanı şöyle alalım:

bence zekâ ve bilinç üzerinde olumsuz etkileri var.
ya da zekâ ve bilinç düzeyi düşünce holiganlık zuhur ediyor; ama asla birbirinden bağımsız değil.

mesela takımın maç kazanıyor; buna sevinmek gayet kabul edilebilir bir şey, böyle küçük coskulara ihtiyaç duyulabilir. duyulsun da, zaten bok gibi hayatlar yaşıyoruz, değişiklik olur. fakat bunun yerine karşı takımın taraftarina hakaret etmek, küfretmek, ilkel dürtülerle kelime oyunu yapmak falan, tuttuğu takımdan bağımsız bilgidin zeka geriliğidir. aksini bana kimse kabul ettiremez.
hiç ciddiye alamıyorum holigan tipi taraftarı. gürültü ve yazı kirliliği.

(bkz: gerizekalı turnusolu)

fbliler toplanmış hahshahs

bir makale konusu. gs yenilince ben de sorguluyorum bunları. futbol ne ya barbar sporu falan diyorum hep. 22 herifin kaslı bacaklarını dolgun kalçalarını seyretmek erkek adama yakışır mı falan diye bir muhasebe dönüyor. ama sonraki ilk galibiyette geçiyor tabi asgdksjh

bunu türkiye özelinde bir fenomen gibi ele almak biraz cahilce kaçıyor çünkü ingilterede veya avrupanın önemli bölümünde durum böyle değilmiş gibi sanki arada fark varmış gibi bakmak oluyor bu olaya.
bireysel olarak ele almam gerekirse de kendi hayatım boka sardıkça fenerbahçelilik damarımın daha fazla arttığı doğru. yanlış olmasın hayatımda her şey harika gittiği seneler takım tutmuyorum modunda değildim ama daha neşeli bir yerden bakıyordum mevzuya. mesela dünkü maçtan sonra “eşşekbahçem yine yenilmiş” gibi yaklaşmak yerine gerçekten kafa bozuluyor maça.
çocukluktan gelen bir şey bu. çok küçük yaştan sahip olduğumuz değerleri aidiyetleri silmek, değiştirmek çok zor.
hayatımda attığım her adım rasyonel veya pragmatist olsa sıra taraftarlığın rasyonalitesini sorgulamaya o zaman gelir. ona bakarsan burada sallıyorum örneğin burçlara inanan biri fanatizme laf ediyorsa komik kaçıyor. hepimizin var işte bazı şeytanları

kurban: çocuğumla maç izlemeye geldim. asgari ücretle çalışıyorum. bu maç için 10000 ₺ (onbin) türk lirası masraf yaptım. bizi üzmeye hakkınız yok.

sistem: ben sağırım. ben körüm. zaten seni duymuyorum ve görmüyorum. senin hayatın beni alakadar etmez. bana sadece para ver. ne yaşadığın umrumda değil.

filmin spoiler kısmı bu. yav sen enayi misin arkadaş? dediğimizde! "hop orda dur bakim. film hakkında spoiler verme!" deniyor. yani illa izleyecek bu filmi. oğlum üzüldüğüne değmez. gerçeğe dön dediğimizde. "bu sevda bambaşka, renklerine aşığım" cart curt edebiyat profesörü oluyorlar. sonra gelsin bişeyleri suçlamacalar. mağdurluk, arabesk hareketler, fanatizm had safhada. her dönem değişkenlik olsa bile, bazı özellikler değişmiyor. insanın doğası buna müsade etmiyor. şekil farklı öz aynı.

memleket işsiz, fakir, hayat yolunda ezik. fitbol ile kendini avutmaya çalışıyor.

benim açımdan futbol, eğlenceden çok fazlası değil.

yani tuttuğum takım şampiyon olamasa, çok kötü bir skor alsa falan modum hiç bozulmaz. ya da şampiyon olursak, çok iyi bir skor alırsak falan da saatlerce veya günlerce ekstra mutlulukla gezmem. iyi veya kötü bir film izlemişim gibi oluyorum yani. diyelim ki yenildik, kötü bir film izlemişim gibi hissederim ve sonra hoşuma giden bir aktiviteye geçerek keyfimi yerine getiririm çok kısa sürede.

sözlükte bu konularda ateşli, coşkulu yorumlar yapıyorum diye misal bir mağlubiyetten çok üzüldüğümü sananlar olabiliyor da aslında galatasaray maçları sonrasında sözlükte yaptığım paylaşımlardan bile pek de etkilenmediğim anlaşılabilir.

kimisi içinse taraftarlığı birincil bir kimlik unsuru gibi oluyor. yani sevinç ve üzüntülerini takımına endeksleyenler oluyor. öyle kişilerden hiç olmadım.

televizyonu yumruklayanlar, tekmeleyenler, camdan atanlar...

yukarıda da dendiği gibi, zeka geriliğidir. asla anlam veremiyorum, mantıklı bulamıyorum. mesela üst komşumuz galatasaraylı, öküz gibi bağırıyorlar gol olduğunda. ben senin anırmanı dinlemek zorunda mıyım? kendilerine, eşyalarına zarar vermelerini geçtim, başka insanları da rahatsız ediyorlar. tükenmelerini diliyorum.

yüz yıllık geyik olacak ama hala geçerli. kitleleri kontrol etmek için dinden sonraki en verimli alan. ne kadar kutuplaştırılırsa o kadar sorgulamayı bırakıyor insanlar.

mevzunun tahsille de alakası yok. toplumda iyi konumda olan insanlar da, ağızlarından köpükler saçarak, beyinlerini bir kenara bırakıp, 6 yaşında çocuk kelime oyunları yaparak takımını desteklediğini düşünüyor. kendi takımının yanlışlarını hasır altı edip, "ama siz de bilmemkaç yıl önce bunu yapmıştınız" diye konuya giriyor.

okumamış insan da bunların yaptığını görünce, "bilmemkim abi bile bizle beraber" diyip yaptığı şeyi yüceltiyor. arma diyor, takım diyor, hayatım diyor.

fanatizm, zaten herhangi bir alanda fanatik olduğu fikri savunanlara beş kuruş fayda sağlamış değil. "cambaza bak" diyenler ekmeğini yer her zaman.

şahsi olarak, herhangi bir konuda fanatik olanlarla minimum iletişim kurmayı tercih ediyorum. zira, çok yorucular benim için. üç günlük ömrümü milyonlar kazanıp ağlayan insanlar için heba etmeyi anlamsız buluyorum. becerebilirsem milyonlar kazanıp ağlayan insanlar arasında olmayı tercih ederim ama onu yapacak götüm olmadığından da emin gibiyim.

kapanış olarak şunu söyleyebilirim. tek desteklediğim -izm erotizm. gerisi boş. erotizm öyle mi, hem beynini hem vücudunu gıdıklar. düşünmeye sevk eder. mutlu eder. daha ne yapsın.

(bkz: çabuk kalktı dikkat edersen)

ben taştaşımı dibine kadar geçerim kardeşim
kimsenin kerameti kendinden menkul
eğer futbol takip ediyorsan cahilsin gibi osuruktan tespitlerini de dikkate almaya gerek yok arkadaşlar
rahat olun istediğiniz gibi takılın
bunlar o çağda ne modaysa onu eleştirip
güya kendilerini entelektüel manada ayrıştırmaya çalışırlar
yani 3-5 tane .. biti şuku veriyor diye saçma tespitlerinizi aşırı ciddili bitirme tezi gibi yazmanız gülünç
yarın galatasarayın kapısına kilit vurulsa silkimde olmaz bu arada, günün sonunda bunlar beraber mala vurmaya gidiyo
biz de burda abdurrahman çelebilerden akıl dinliyoz ameno

geldi yine duyar kasma günü. başka bir başlık daha açıldı buna benzer, ne kadar sevinmemiz gerektiğine dair falan. arkadaşlar hani demokrasi yandaşıydınız, sizin özgürlüğünüzü kısıtlamadığı sürece sizi ne ilgilendiriyor ne kadar sevindiğimiz. istersek sabah işe gidene kadar uyumaz seviniriz, istersek o sevinçle maaşı store'a basarız, bugün haber okumayız, tam olarak neresi sizi ilgilendiriyor.

bu ülkede ölmüş dizi karakterine hâlâ cenaze töreni düzenleniyor. kocasının servetini yiyip adamı kendi yegeniyle kendi evinde boynuzlayan kadına ağladı milyonlar. bunlar yüksek zeka belirtisi mi. bu futbol muhabbetini genelde kadınlar yapıyor. aynı kadınlar dizi karakterine hâlâ ağlamayı mantıklı görüyor. geleceğini kahvenin arta kalan bulaşığında arayıp hayatını ona göre yorumluyor. burç falına göre üzülüp sevineni var. ama tek düşük zekalılık biz erkeklerin tuttuğu takımın galibiyetine sevinmesi. kimilerine göre de gerek ülkedeki, gerekse dünyadaki kötü olayların sebebi bizim galibiyet kutlamamız. sen kutlamadın noldu savaşta ölen kaç çocuğu kurtardın. geçin babacım bu işleri.

özellikle bu ülkede kadınlar daha apolitik, daha ülke gündeminden uzak oluyor. kim, kimle, nerede, ne yapıyor konularına daha meraklılar. bir düğünde ne giyeceğine daha çok vakit ayırıyor kadınlar. tırnağını yaptırdığı, saçını boyattığı süre bir taraftarın galibiyet/şampiyonluk kutladığı süreden daha fazladır. o yüzden bu her anı hayata bir anlam katmak için dolu dolu yaşıyoruz biz, bilim insanıyız kafasından çıkın.

akşam olmuş 10, sen tvde dizi izledin biz maç, sen kahve içip stalk yaparken biz galibiyet kutladık, siz ben yatıyorum iyi geceler sözlük, bilmem ne burcu, oje vs başlıklarına yazarken biz topçuların başlıklarına yazdık. hepsi bu. farklı değilsiniz. kasmayın bu kadar.
herkes celal hoca, herkes ilber hoca herkes.

neyse ki biz galatasaraylılar medeni olduğumuz için rakip takım taraftarlarıyla eğlenmeyi fazla uzatmıyoruz.

o kadar da olmasın mı?
bu da sevinmeye dahil bence.
hakaret, küfür olmadıktan sonra azcuk taştaş geçmenin zevkini de yaşayalım.

çünkü futbolun tadı bu.

nassı goduk ama 3-0'ı nıahahahah

de... gakko bu konu niye galata'nın başarısından sonra göndeme geliyor!

galata- fener maçı başlığına bak, sadece bir kişi gol diye yazmış, 3 gola rağmen.

oysa ki, fener- kayseri, fener- samsun maçlarında atılan fener gollerinden sonra sözlükte altalta bol " o" lu gol çığlıkları yükselirken niye bu konu gündeme gelmedi?