nesterle tıraş olan karizmatik cerrah yazar profili

patavatsızlığım. dün tescillendim.

orta yaşlarda bir kadın market sırasını bana verdiğinde aa olur mu öyle şey? siz yaşça benden büyüksünüz, siz geçin lütfen dedim. kadıncağız yaşını sorunca da bilmiyorum 55 vardır deyip o, 41 dediğinde heeh, az farkla tutturmuşum deyince işi iyice batırmışlığım var. patavatsızlıkta rakibim yok, nefret ediyom kendimden.

birisi gelse de çekip vursa diye bakıyorum. arkadaşlarımın hepsi evlenmiş. kimi baba olacak, çoğunun işi gücü, düzeni yerinde. bir ben kalmışım öylece, serseri gibi. başvurduğum her yerden red, girdiğim her sınavda başarısızlık, çıkışı olmayan lanet bir döngü. aşk hayatına hiç girmiyorum bile baştan kaybetmişim zaten. kabul ettim, olacak gibi değil. uzak gelecekte bile evliliğe dair bir umut yok. hayat yaşıyor musun? desen o da yok kardeşim, yaşamıyorum. ne eğlence var, ne keyif, ne de seks . sadece çalış dur, ama boşuna. açık söylüyorum: gönüllü biri varsa gelsin bitirsin şunu. çünkü ben kendim yapamıyorum.

#3663438

senin için bu ekonomik dalgalanmalar rüzgar esintisi gibi... malum zenginlik sen de, yara değil şifa olur. yarasın.

sabah yataktan kalkarken 90. akşam dışarı çıkarken 19

kırmızı eti bile belli formlarda yiyebilen bir insanım. sakatat vs. ölsem yiyemem, müthiş bir tiksinti uyandırıyor. beyaz eti de yine belli formlarda yerim değilse yiyemem, tiksinirim ama bu şırdan denilen şey gerçekten rezalet yani. görüntüden zaten kaybediyor, kalan kokosu vs. de ona keza öyle.

bakın bu gün ortalarda artık aşk yok, aşık yok diye dolanıyorsak sebebi bu tarz ideal sevgili, ideal aşk kalıplarıyla insanları ve ilişkileri tek tipleştirmeye çalışan algı yönetimidir.
'siz bi de leylayı benim gözümden görün.' diyen mecnunlardan beli 30 cm, ördek dudaklı, platin sarı saçlı, squat popolu olmayanları güzel görmemeyi bırak insan yerine konulmadığı bir güzellik algısı dayatılıyor insanlara gerek reklamlar gerek sosyal medya kanalıyla ve insanlar 'lan ben daha iyisini bulurdum sanki.' diye dolanıyor ortalarda. aşk bir insana aşırı hayranlık duyma hali ama çıta o kadar yukarıya konuldu ki 'ideal sevgili' ilüzyonuyla kimseye hayranlık duyamıyoruz artık. hem 1.80 olsun, hem duygusal olsun ama bir yandan da ortalığın mına koysun, yerçekimsiz ortamda çilek yiyelim beraber ama muz tadi versin, gözünden ateş çıkarsın tarzı kriterleri ekledikçe ekliyoruz listeye, önünü alamıyoruz. kendinize gelin.

ilgiye açım, beğenilmekse ruhuma iyi geliyor. ne yapalım, anlam yüklemeyelim mi?

başkalarının söyledikleriyle hayatını şekillendirmek tam bir mallık örneği. mesela herkesin ne düşündüğünü sürekli kafanda tartmak, kendi fikirlerine ve doğrularına saygı göstermemek, işte o zaman tam bir mal oluyorsun. insanların seni nasıl gördüğüyle o kadar ilgileniyorsun ki, kendini unutuyorsun. sonra bir bakıyorsun, yıllarca başkalarının hayalini yaşarken, kendi hayatını tamamen başkalarına göre şekillendirmişsin. ama işin komik tarafı, en çok o başkaları bile senin ne yaptığına gerçekte önem vermiyor. tam bir mal olmak işte bu; başkalarına göre yaşayıp, kendi hayatını unutmak.

bu nasıl bir kriter? cennetin kapısında bir görevli mi var, elinde teraziyle birkaç kilo fazla, kusura bakmayın, sıradaki mi diyor?

diyelim ki böyle bir kural var. o zaman mantıken, cennete girmek isteyen herkes kilo vermeye çalışır. ama bu sefer kebapçılar, tatlıcılar isyan eder. ekonomi çöker. yani cennet düzeni bir yana, dünya düzeni de bozulur.

hem cennette nimetlerin sonsuz olduğu söylenir. yani orada da yemeye devam edersek, ilk başta zayıf girenler bile bir süre sonra kapıdan dönmek riskiyle karşı karşıya kalmaz mı?

neticede böyle bir iddiaya inanmak, çikolatalı suşi yapmaya benzer : içinde saçmalık var ama yine de bazıları ciddiye alıyor. cennete gitmenin kilosu değil, kalbi önemli dostum!

dövülmez. önce bir ön yükleme ekranı çıkmalı : dayak yükleniyor... %50 tamamlandı sonra da bir sesli uyarı : lütfen kemerlerinizi bağlayın, birazdan suratınıza iniş yapacağız! yoksa adam neye uğradığını şaşırır, güncelleme bile yapamadan çöker.

küçükken bana, iyiliğin her zaman karşılık bulacağını söylediler. ben de öyle yaşadım. kalbim temiz olsun, kimseye kötülük yapmayayım, hep iyi olayım dedim. birine yardım ettim, teşekkür beklemedim. birini sevdim, karşılık istemedim. birinin yükünü hafiflettim, minnet duymasına gerek duymadım. çünkü ben böyle öğrendim.

ama büyüdükçe anladım ki, herkes aynı yerden öğrenmemiş. insanlar, iyiliği bazen hak etmeden alıyor, bazen de hakkınmış gibi senden çekip gidiyor. ben sandım ki, içimdeki iyilik bulaşıcıdır. değilmiş. sadece beni daha savunmasız yapıyormuş.

zamanla yoruldum. insanları hâlâ sevdim ama eskisi gibi güvenemedim. yardım etmek istedim ama ellerimi uzatırken duraksadım. çünkü öğrendim ki, iyiliğini suistimal eden insanlar, en çok gülen yüzler arasında saklanıyor.

sanırım beni en çok bu mahvetti. içimdeki iyiliği başkalarında da aramak… ve bulamamak.

2024 yılında tüik verilerine göre 15 milyon 172 bin ev hanımı tespit edilmiş ve işsiz kadın yerine "ev hanımı" ifadesi kullanılmış. swh eğer ev içindeki emek, sadece maddi değil, toplumsal sürdürülebilirlik açısından da son derece önemli bir katkı sağlıyorsa, o zaman bu emeğin bir karşılığı olmalı. ev işleri, bakım ve çocuk yetiştirme gibi faaliyetler genellikle görünmez kalıyor ama aslında büyük bir ekonomik değer taşıyor. mesela, bir ev hanımının yemek yaparken, çocukların ödevlerini kontrol ederken, evi toparlarken ve internetten "en iyi fiyat"ı bulmaya çalışırken gösterdiği organizasyon yeteneği, olimpiyat seviyesinde bir beceri gerektiriyor. hatta ev işçiliği diye bir meslek dalı olsa, nobel ekonomi ödülü'nü alacak ilk kişi o olurdu. keşke bu emekler de maddi olarak karşılık bulsa, "ev hanımı" dedikçe maaş çekimizi alsak, hayat çok daha kolay olurdu!

geride bir yerde kaldım ben. dünde kaldım. yine geciktim. hep gecikiyorum.

"herkes
biraz olsun gecikirdi.
evine,
sevgilisine,
yalnızlığına…"