noir yazar profili

(bkz: mac demarco)

inanılmaz bir ruhu var bu şarkının. hüzünlü ve de sonbahara yakışır.

klibi film tadında olan şarkı. çok severim. aşkı yalnızca bir başkasına duyulan his olarak değil, aslında insanın kendi içine yaptığı yolculuk olarak da okumaya açık. yani bana böyle hissettirdi. bazen insan birini özlerken yalnızca ona kavuşmayı istemiyor. onunla birlikte kaybettiği kendisine de dönmek istiyor. belki de aşkın en tuhaf yanı bu, bir başkasında kendinden bir parça bulmak ve yokluğunda o parçayı yeniden aramak. bir puzzle gibi tamamlama ihtiyacı. klipteki şifa yolculuğu da bana tam olarak bunları düşündürdü hep. özetle insan bazen birine kavuşarak değil, o aşkın içinden geçerek dönüşüyor-olgunlaşıyor.

öyle bir şey mümkün değil güzel karşiiim. türkiye’de yaşıyoruz.

insan hayatının bir yerinde mutlaka bu soruyu soruyor kendisine. doğduğumuz şehir mi, çocukluğumuzun geçtiği sokak mı, yıllarını geçirdiği ev mi? belki de herkes benim gibi bu sorunun cevabını ömrü boyunca arıyor, farkında olmadan. ben de çok aradım. lakin cevabım hep aynı oldu. hiç değişmedi. kendimizi en az saklamak zorunda kaldığı yerimiz kendi dünyamız, “kalbimiz” yani... dünyanın neresinde olursa olsun, kendinin ve bir kalbin içinde özel yer bulabilmek-bütün yolların, bütün arayışların sonunda dönüp dolaşıp aynı huzura varmak gibi. günün sonunda kalbimizle baş başayız.

allah hepimize, dünyanın bütün gürültüsüne rağmen sığınabileceğimiz kalp, sağlık ve kendimizi evimizde hissedebileceğimiz bir sevgi versin. bahsettiğim şey, duygusal birliktelik değil de manevi hissiyatlar esasen.

jacques prevert
barbara

"anımsa barbara
yağmur yağıyordu o gün brest'te durmadan
yürüyordun gülümseyerek yağmur altında
şaşkın hayran sırılsıklam
anımsa barbara
siam sokağında rastladım sana
yağmur yağıyordu brest'te durmadan
gülümsüyordun
gülümsüyordum
tanımıyordum seni
sen de beni tanımıyordun

anımsa gene de anımsa o günü
unutma
saçağın altına sığınmış bir adam
adını ünledi
barbara
seğirttin ona doğru yağmur altında
şaşkın hayran sırılsıklam
atıldın kollarına
anımsa bunu barbara
sen diyorum diye de bana kızma
sen diyorum bütün sevdiklerime
ancak bir kez görmüşsem bile
sen diyorum bütün sevişenlere
tanımasam bile

anımsa barbara
unutma
o yumuşak mutlu yağmuru
mutlu yüzüne yağan
o mutlu kente yağan
denize yağan
tersaneye yağan
quessant gemisine yağan yağmuru

ah barbara
ne hırboluktur savaş
n'oldun şimdi sen
o demir o çelik o kan yağmuru altında
ya o adam n'oldu seni yürekten
kucaklayan
öldü mü kaldı mı n'oldu

ah barbara
yağmur yağıyor brest'te durmadan
eskiden nasıl yağıyorsa öyle
ama artık bildiğin gibi değil bura yok oldu her şey
yıkık bitik bir yas yağmuru şimdi yağan
demir çelik kan fırtınası bile değil
itler gibi kuyruğunu titreten
bulutlar yalnız bulutlar

brest'te sular boyunca yitip giden itler
çürümek için gidiyor uzaklara
hiçbir şey kalmayan brest'ten
çoook uzaklara"

hamam böceği sütü hakkında yapılan bilimsel araştırmalar, doğanın ne kadar şaşırtıcı olabileceğini gösteriyor. okuduğuma göre 2016 yılında yapılmış. özellikle diploptera punctata adlı tür, yavrularını beslemek için özel bir besleyici sıvı salgılıyor. bu sıvı, yavruların bağırsağında protein kristallerine dönüşerek yoğun bir besin deposu oluşturuyor falan. bu arada hamam böceği memeli hayvan değil, sadece yavrusunu beslediği sıvıya “süt” deniyor.

2016’da iucrj dergisinde yayımlanan bir araştırmada, bu kristallerin atomik yapısı incelenmiş. araştırmacılar, kristallerin eşit kütledeki sütlere kıyasla üç kattan fazla enerji içerebildiğini hesapladı. yani mesele yalnızca protein değil; proteinlerin, yağ asitlerinin ve diğer bileşenlerin son derece yoğun bir yapıda depolanması.

ancak insanlar için bu besin faydalı mıdır, çok belirgin bir sonuç yokmuş.

çok zor gerçekten. mesaj kutumla başa çıkamadığım zamanlarda, yazar hesabımı asistanıma devrediyorum. sağ olsun ilgileniyor.

son birkaç yaz, yüzerken çok dinledim bu şarkıyı. yeni anılarım oldu, anlamlandı sanki. bazen şey de düşünüyorum; bazı insanlar olmadan habersizce yeni anılar beliriyor hayatımda, keza onların hayatı da bensiz bambaşka anılarla süsleniyor. bunu hatırlayınca buruk hissedebiliyorum. let it happen, without anılar zinciri bende. ancak ingilizceyle karışık böyle tanımlayabilirdim bu şarkıyı.

sarılamayacağını bilmek galiba… hani sarılacağına inansan bir gün, sorun değil.

edebiyat ödülleridir.
1969 yılından beri verilir efenim.

doktora gitmeden önce google’da teşhis koyup muayeneye yalnızca sonucu onaylatmaya gitmek.

“sanat duyguyla ilgilidir; açıklanması gerekiyorsa o artık sanat değildir.”

(bkz: travis) güzelliklerinden.

şahane işleri olan müzisyen, sanatçı. still beating parçasını dinliyorum da hayallere daldım yine. ben düşlemekten hiç vazgeçmiyorum galiba. ihtimallerin içinde kaybolmayı seviyorum. indie ruhu tam da böyledir.

insanlık hâlidir. ben hiçbir şeyi yadırgamamaya çalışıyorum bu hayatta. olur ya, insanız. kimileri anksiyete yaşıyor gündemi takip ettikçe, kiminin ise gün boyu modu yerle bir oluyor. o yüzden böyle durumları anlarım. herkesin bilmediğimiz geçerli sebepleri vardır.

netflix'te yayınlanan çizgi dizi. oldukça fantastik ve de eğlenceli. absürt de aynı zamanda. şu an ilk sezondan 3 bölüm izledim henüz.

ufak spoiler:
2. bölüm olan unfinished business’ten bahsedeyim: katherine, asi bir hayaletin esther üzerindeki etkisinden endişeleniyor falan. elektrikler kesilince nathan, ben ve abaddon da ormanda kalıyor. fakat değirmenin altında uyandırılmış, insanları yiyen bir yaratık mevcut. yani adamlar elektrik problemini çözmeye gidiyor, kendilerini bir korku filminin içinde buluyorlar.

hayalet ise başında baltayla dolaşıyor. swh bu detay yarıyor adeta.

nobel ödüllü yazarlardan kazuo ishiguro’nun türkçesiyle günden kalanlar adlı kitabının adı. büyük olaylardan çok, insanın yıllar sonra dönüp baktığında fark ettiği pişmanlıkları anlatır. buruk ve ilginç bir yapıt. çok sevdim.

oynuyorum bazen. itiraf edeyim. geçen gün işe giderken bir kolon oynamıştım, ne var ne yok diye şimdi bakayım dedim. ilk 2 sayının tuttuğunu görünce bir an heyecanlandım. * gerisi fos elbette.

gönlüm galatasaray’dan yana. umuyorum.

hiç gitmediğim ve merak ettiğim bir isveç kenti. malmö’ye falan hayli yakın. nedense zihnimde sakin sokakları, eski binaları ve bisikletleriyle huzurlu bir kuzey avrupa şehri olarak yer etti. yolum düşerse sokaklarında amaçsızca dolaşıp kahve içmek isterdim. böyle sakin yerler ayrı merak uyandırıyor bende.