noir yazar profili

madrigal ekibinin şahanelerinden.


söndü, yine ay,
kal yanıbaşımda.
ya da git yoluna,
olma gözyaşından.

yoldan çıkamayız,
yolu hiç bulamayız,
toparlayamayız…

gittin ya,
yokluğun fena!
dayanamam biterim,
dönmez dünyam.

sen yoksan,
her günüm bela.
seni alır geceler,
içimde saklan.

ah, dolunay…
kal yanıbaşımda.
ya da git yoluna,
olma gözyaşından.

nilüferlerine karşı neredeyse takıntı denebilecek bir ilgisi varmış. giverny’deki bahçesinde yer alan havuzun ve su bitkilerinin bakımını bizzat takip eder, bahçıvanlarına uzun uzun talimatlar verirmiş. dolayısıyla hayatı boyunca yüzlerce nilüfer tablosu üretmiştir monet. hepsi birbirinden güzel ve estetik.

aynı gün tom odell konserindeyim. megadeth’i de canlı performansıyla dinlemek isterdim, umarım başka zaman... gideceklere şimdiden iyi eğlenceler.

belli bir noktadan sonra insanı yormaya başlıyor sanırım. benim için bu mesafe yaklaşık 27 kilometre. gidiş-geliş toplamda 54 kilometre ediyor. yaz aylarında çok sorun yok ama kış geldiğinde işin rengi değişiyor. yoğun tır trafiği, sis ve zorlu yol koşulları işi güçleştiriyor. öte yandan yöneticim de son derece titiz ve zor biri. uzun süredir onunla çalışmaktan yorulduğumu hissediyorum. tavırları, bakışları ve yaklaşımı yalnızca beni değil, birçok kişiyi tedirgin ediyor.

işin özeti, bu yıl da tayinim çıkmadı. oysa puanım, başvuran birçok kişiden daha yüksek. sorun puan da değil; tercih ettiğim yerlerde kadro açılmaması. yaz döneminde yeni tayinler yapılacağı söyleniyor. belki o zaman şansım döner. umarım bir gün evime daha yakın bir kurumda, daha rahat ortamda görev yapma fırsatı bulurum.

yaz kardeşim. bazen denk geliyor, görüyorum; hanımefendiler toplanıyor, otellerin yemyeşil bahçelerinde yoga yapıyor, ardından uzun uzun kahve içip sohbet ediyorlar. ortamlarını hep merak etmişimdir.

işin spor kısmından çok, o kolektif huzur hâli dikkatimi çekiyor açıkçası. yoga pozlarını ne kadar beceririm bilmiyorum ama çimlere bakıp derin nefes alma konusunda iddialıyım. en kötü ihtimalle kahve içer, hep birlikte içsel dinginliğimizi ararız. bulamazsak da en azından temiz hava almış oluruz.*

çok sevdiğim ve hatta sanatına duygusal yakınlık hissettiğim ender ressamlardan biriydi. yakın zamanda vefat etti. o renkli tabloları, havuzları, ışığı kullanışındaki zarafet ve gündelik hayatın içindeki estetiği görünür kılan bakışıyla çağdaş sanatın en kıymetli isimlerinden biri olarak hatırlayacağım kendisini. huzur içinde uyusun.

toplumumuzda olan şey.

albert bandura’nın sosyal bilişsel kuramındaki temel kavramlardan biridir. en basit hâliyle bireyin davranışları, düşünceleri ve içinde bulunduğu çevrenin birbirini sürekli etkilediğini söyler. trafik kurallarına uyma konusunda karşılıklı olarak yapılan eylemler buna en mantıklı örnektir. “o yaptı, ben de yaparım” modu ve motivasyonu. hepsi birer etken.

dolayısıyla kötülüğün yayılması, kural tanımazlık bir zaman sonra normalleştirilir. maalesef… eğitim çok önemli.

akıl varsa evet.

hayatımın yaklaşık 4 yılının geçtiği bölge. buralardaki en güzel şehir van idi. gerçekten hayran kaldım. her ne kadar kasvetini sevsem de uzun vadede bunaltıyordu.

28 vuruştan bir isabetimiz olmadı. ama avustralya’nın 7 vuruşu 2 isabetle sonuçlandı. adamlar öyle profesyoneller. yine de güzel maçtı. futbolcularımızın emeklerine sağlık.

olayı az buçuk anladım. ve öngörümün, naçizane ne kadar iyi olduğunu bir kez daha fark ettim.

abla için önceden şunları yazmıştım:
normalsozluk.com/entry/3777038

sıkıntılı olduğu belliydi zaten. ki ben burada kimseleri öyle tanımam etmem. ayrıca bir insanla yazışıyorsanız ifşa etmeniz son derece çirkin ve terbiyesizce bir harekettir. güvenmiş, yazmış. içeriğini bilemem. sonu hoş olmamış. insanların güvenini harcamak böyle kolay gelmemeli. neyse devam kardeşlerim. hayırlı forumlar.

bu başlıkta yazılanları okudum, hiçbir şey anlamadım. biri özelden anlatabilir mi acaba? anlamaya çalıştım ama açık seçik kimse bir şeyler karalamamış sanki. savcılık falan yani olay nedir?

yağmur yağdığında hep yerlere bakmama sebep olan sevimli canlı. salyangozlara basarsam diye tedirgin oluyorum. birkaç hafta önce şemsiyeyle yürümeye başladım, çat diye bi ses geldi. içimden “ah” dedim. korktuğum oldu. salyangoz ezmişim farkında olmadan. arabaya bindim, içim burkuldu. özür dilerim salyangoz kardeşim. hâlâ üzgünüm, hayatını elinden aldığım için kötü hissediyorum.

şaka maka buralarda gündem haberlerine yer verilmeye başlanmış. süper, devam.

siz de bunu zaafınız hâline getirmeyin o zaman. ayrıca sözlükten kız düşürmek için mesai harcamaya nasıl vakit buluyor bu insanlar, ben anlamıyorum. * üstüne bir de kaos yaşanıyor, tebrik edilesi gerçekten.

“hiçbir şey söylemedik. birbirimize baktık, zaten kelimeleri çoktan geride bırakmıştık. sen oradaydın, ben oradaydım, yakındık, nefes alıyorduk. senin alanına girdim.”

(bkz: karanlıkta yüzmek)
(bkz: tomasz jedrowski)

mabel matiz’in çok yakında sunacağı yeni şarkısı. girişi düldül’ü anımsattı bana, henüz devamı yok tabii. meraklardayım.

yolda karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir kaplumbağa gördüğümüzde ne yapmalıyız?

aslında mesele sadece yardım etmek değil de doğru şekilde, müdahaleyi abartmadan ve doğanın kendi ritmini bozmadan destek olabilmek. eğer güvenliyse durup gözlemlemek, gerekirse kaplumbağayı tam onun gitmek istediği yöne doğru nazikçe taşımak en doğru yaklaşım.

peki kaplumbağayı nasıl taşımalıyız? kabuğunun iki yanından, adeta bir hamburger tutar gibi kavramak gerekiyormuş. kuyruğundan tutmak ise hem yanlış hem de zararlı bir refleks. bazı türlerin (özellikle timsah kaplumbağalarının) daha agresif olabileceği de unutulmamalı. (kaynak: popular science)

aslında bu küçük karşılaşma, ekosistemin sürekliliğine dair önemli bir durum. o yüzden kaplumbağalara şefkatle yaklaşılmalı diye düşünüyorum.

merak duymak.
iyi mi, keyfi yerinde mi, üşüyor mu… bunları içten içe düşünmek. abartısız, doğal bir ilgiden bahsediyorum elbette.

bazen kendi adıma bunun eksikliğini fark ediyorum ama sanırım herkesin yolu ve zamanı farklı. ben biraz seçiciyim galiba, kolay kolay hissetmiyorum. ama acele de etmiyorum. doğru his ve doğru insan geldiğinde kendisini gösteriyor bütünüyle.

korkunç bir olaydır. çok geçmiş olsun diliyorum. her şeyden önce öğretmen ve öğrenciler için başlı başına bir travma. umarım vefat eden birileri yoktur. üstelik saldırıyı düzenleyen çocuk (!) ilgili okulun instagram hesabına yakında bu tarz bir şey yapacağını açık açık yazmış. bilemiyorum, bu yorum görülmedi mi yoksa geri plana mı atıldı, o kısım muallak.

mesela ben de okulun tüm sosyal paylaşım platformlarını gözetiyorum. kendi kişisel hesabımdan çok orada vakit geçiriyorumdur. geçtiğimiz ramazan ayında dışarıdan bir çocuk: “yeter artık, bıktık sizin dini paylaşımlarınızdan. isa bir gün gelecek mesih gelecek, göreceksiniz” türevinde yorum yazmış. direkt ekran fotoğrafı alıp yorumu sildim. ardından durumu yönetime bildirdim, o hafta okulu sürekli gözlemledik. o derece dikkat ettik. çünkü güvenlik yine biziz, kendimizi ve çocukları bir şekilde korumak zorundayız. bu bile bizi ürkütmeye yetti. işin özeti, kimse elini kolunu sallaya sallaya eğitim kurumlarına girmemeli.