noir yazar profili

“hiçbir şey söylemedik. birbirimize baktık, zaten kelimeleri çoktan geride bırakmıştık. sen oradaydın, ben oradaydım, yakındık, nefes alıyorduk. senin alanına girdim.”

(bkz: karanlıkta yüzmek)
(bkz: tomasz jedrowski)

mabel matiz’in çok yakında sunacağı yeni şarkısı. girişi düldül’ü anımsattı bana, henüz devamı yok tabii. meraklardayım.

yolda karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir kaplumbağa gördüğümüzde ne yapmalıyız?

aslında mesele sadece yardım etmek değil de doğru şekilde, müdahaleyi abartmadan ve doğanın kendi ritmini bozmadan destek olabilmek. eğer güvenliyse durup gözlemlemek, gerekirse kaplumbağayı tam onun gitmek istediği yöne doğru nazikçe taşımak en doğru yaklaşım.

peki kaplumbağayı nasıl taşımalıyız? kabuğunun iki yanından, adeta bir hamburger tutar gibi kavramak gerekiyormuş. kuyruğundan tutmak ise hem yanlış hem de zararlı bir refleks. bazı türlerin (özellikle timsah kaplumbağalarının) daha agresif olabileceği de unutulmamalı. (kaynak: popular science)

aslında bu küçük karşılaşma, ekosistemin sürekliliğine dair önemli bir durum. o yüzden kaplumbağalara şefkatle yaklaşılmalı diye düşünüyorum.

merak duymak.
iyi mi, keyfi yerinde mi, üşüyor mu… bunları içten içe düşünmek. abartısız, doğal bir ilgiden bahsediyorum elbette.

bazen kendi adıma bunun eksikliğini fark ediyorum ama sanırım herkesin yolu ve zamanı farklı. ben biraz seçiciyim galiba, kolay kolay hissetmiyorum. ama acele de etmiyorum. doğru his ve doğru insan geldiğinde kendisini gösteriyor bütünüyle.

korkunç bir olaydır. çok geçmiş olsun diliyorum. her şeyden önce öğretmen ve öğrenciler için başlı başına bir travma. umarım vefat eden birileri yoktur. üstelik saldırıyı düzenleyen çocuk (!) ilgili okulun instagram hesabına yakında bu tarz bir şey yapacağını açık açık yazmış. bilemiyorum, bu yorum görülmedi mi yoksa geri plana mı atıldı, o kısım muallak.

mesela ben de okulun tüm sosyal paylaşım platformlarını gözetiyorum. kendi kişisel hesabımdan çok orada vakit geçiriyorumdur. geçtiğimiz ramazan ayında dışarıdan bir çocuk: “yeter artık, bıktık sizin dini paylaşımlarınızdan. isa bir gün gelecek mesih gelecek, göreceksiniz” türevinde yorum yazmış. direkt ekran fotoğrafı alıp yorumu sildim. ardından durumu yönetime bildirdim, o hafta okulu sürekli gözlemledik. o derece dikkat ettik. çünkü güvenlik yine biziz, kendimizi ve çocukları bir şekilde korumak zorundayız. bu bile bizi ürkütmeye yetti. işin özeti, kimse elini kolunu sallaya sallaya eğitim kurumlarına girmemeli.

bizde (bkz: sağdıç) deniyor. yani erkekler arasında.

1,5 yıl evvel risk budur diyerek yapmak zorunda kaldığım eylem. yeni binaların da kaderidir bu. çevresi, asansör durumu, binaya yapılan masrafları gördüğümde iskan almaması için hiçbir sebep yoktu benim gözümde. tapuyu detaylı olarak inceletmiştim. müteahhite de istediğimiz zaman ulaşıyoruz, defalarca bu konuyu konuştum. sonra iki hafta içinde karar verdim. ben satın aldıktan 9-10 ay sonra binanın iskanı çıktı. fakat o süreçte çok ciddi elektrik faturaları ödedik, o da ayrı mevzu. (bkz: şantiye elektriği) neyse ki her şey rayına oturdu.

özetle çok iyi düşünmeli. belediyeye gidip tapuyu inceletmeden ve binaya yapılanları bizzat görmeden (yangın söndürme tüpü gibi birçok nüans) ev almamalı.

bu gidişle onu da bulamayacağız gibi. malum ki karadeniz’de maden ihaleleri yapılmakta ve çoğu da sonuçlandı; hem de sessiz sedasız. yazık gerçekten.

intihar etmiştir. hatta öyle ki eşi eva braun da aynı şekilde siyanür ile intihar etmiştir.

yapardım, bu ne ki? gratis’in önünde de beklerim. insan, aşık olduğunda kendi kalbinin en güzel yanlarını da görür esasen. ve eğer bir insan, kalbinizdeki masum iyilikleri uyandırıyorsa sizin için de doğru seçimdir. o yüzden karşılıklı bir sevgi varsa bunun kıymetini bilmeli.

arkadaş ricası ile yine bir konserine gideceğim. eskiden çok severdim. fakat kendisini kibirli bulmaya başladığımdan soğudum sadece. bir de son albümünü yeterince sevemedim. maalesef merhem albümünden daha iyisini tekrar yapacağını düşünmüyorum.

mükemmel bir gitarist. back home albümü ise çok özeldir, şu saatte sardım.

beni bir miktar geriyor mu desem, bilmiyorum. nisan ayları zaten ekstra yorucu. kurum müdürüm ise o kadar ilginç biri ki geçen gün mesaiden çıkmışız artık… beni aradı, tam üç saat konuşmuşuz. kapatamıyorum da. telefonda tuttu resmen. zaten cuma günüydü. yorgundum. eve gelmişim, güzel birkaç şarkı açtım. bir şeyler okuyordum. içine etti mi desem şimdi, bilemedim. neyse güzelce içmiş bir de sarhoş hanımefendi. bir şeyler geveliyor, anlatıyor. “ya sana gelicem, o derece. evimiz de yakın noir” demez mi, gerildim. ben insanlarla kolay kolay yakın olmayı sevmem zaten. hele iş yerindense… kendisine diyemedim ki: “iş yerinde olanı işte bırakın. kafanıza takmayın lütfen” diye. benim bu psikolog olma vazifem, insanların bana güvenleri falan bazen yoruyor zihnimi.

üzüyor beni böyle konular.
birini fark etmeden ve belki hiç bilmeden seviyorsunuz, sonra unutmak için çabalıyorsunuz. ölümlü dünya. ne bileyim, zamana bırakmalı. allah herkesi iyi insanlarla karşılaştırsın.

bu canlıyı nasıl yiyorlar, hiç anlayamıyorum. aşırı yağlı bir balık genresiymiş. sadece tipi yeterlidir uzak durmam için. bir ara babam da yılan balığı tutup getirmişti, buzluğu açtığımda onu görünce tuhaf hissetmiştim. swh

akşamüstü üç saate yakın uyumuşum. sanırım haftanın yorgunluğu çıktı bende, bilemiyorum. sonra uyanınca bir sessizlik… kahve hazırladım kendime. belki bir şeyler okurum.

artık şevkim kalmadığından herhalde beşiktaş maçlarını izleyemez oldum. keşke biz lider olabilseydik, umarım seneye…

uyandım, sabah sabah parfe hazırladım. nereden aklıma esti, bilmiyorum tabii. öyle çok iddialı değilse de meyve ve kremanın uyumunu seviyorum. bir de bu tatlıyı tek başıma bitirmem zor gibi ama olsun.

şöyle görselledim efenim, sırf şık görünsün diye hafiften manzaralı kadrajlamam peki?

oturup bunu izleyecek olan insanlar var mı, gerçekten merak ediyorum.

harbiye açıkhava konser tarihlerini 25-26 temmuz olarak duyurmuş sanatçımız. ben de ilk günü için hemen bilet aldım. dilerim, yeni albümünü de böyle güzel atmosferlerde hep dinleriz.