noir yazar profili

truman capote kitabı. cinayetin deşifre edildiği süreci konu alıyor. amerikan edebiyatı ve filmlerine meraklıysanız zaten çok seveceksiniz.

“sonsuzluk ne demek biliyor musun sen? bir kuşun kumsaldaki kum tanelerini tek tek okyanusun karşı kıyısına taşıdığını düşün. kuş bütün kum tanelerini karşı kıyıya yığdığı zaman sonsuzluk daha yeni başlıyor olacak.”

zorlu’daki konserinin iptal edildiğini öğrendiğim grup. açıkçası sinir oldum.

beşiktaş kaymakamlığı şöyle demiş:
“etkinliklerin toplumsal değerlerimizle bağdaşmaması nedeniyle birçok toplum kesimi tarafından tepkiye neden olduğu tespit edilmiştir.”

isveç’te kahve ve tatlı ile verilen sosyalleşme molası. yaklaşık 15-20 dakika sürüyormuş falan.

bir ara sosyal medyadaki yorumları okumuştum bir fenerbahçe maçında… sanırım 2-3 ay önceydi. insanlar maç başladığı anda direkt penaltı verip yüksek meblağlar basmak istemişler, tabii sistem buna izin vermemiş. adamlar orada bile hile yapıyor, nitekim fenerbahçe o maçta penaltı kullandı ama kimseye de iddaa falan oynatılmadı. ne desek boş.

fransa ve almanya arasındaki sınır toprağı. tarihte en çok el değiştiren topraklardan da biridir aynı zamanda. şu an fransa’ya aittir. fakat geçmişten gelen hukuki sebeplerle alman yasalarının bir kısmı burada hâlâ korunmaktaymış.

enver paşa’ya hediye edilmesiyle ülkemize gelen heykel.

alsas loren zaferine istinaden 1864 yılında fransa’da yapılmış. yani bu heykel kadıköy’e gelmeden önce bayağı avrupa görmüştür. istanbul’a adım atması ise tamamen kader… enver paşa sayesinde önceleri saraya, ardından taksim tarafına konulmuş, sonradan kadıköy’e alınmıştır.

kısacası heykelin ilk yapılış amacı ve mesajı politik. demin bu konuya binaen bir video izleyince de karalayayım dedim.

italyan bir pizzacının kartviziti. yani ne alakaysa bu ara onu kullanır oldum. kendisi de çok tatlı bir şefti. menülerine dair birkaç şey sordum, ardından türk olduğumu öğrenince direkt bana likör ikram etti. hayır yani içemiyorum da öyle, hadi ayıp olmasın diye kafama dikiverdim o an. zaten onun mantığı da o galiba? neden benim minimal şeylerde bile saçma sapan anılarım var, bazen anlamıyorum. swh

çok eskiden sevdiğim birine yazardım. adını geçirmedim hiçbir yerde, ilk aşkımdı. elini tutmadım ama elini tutmuşçasına şiirler yazardım, kimse bilmedi. bir mektup gibi sakladım sonra. hatta bir tanesini, eskiden beni terk etmesin diye o’na göndermek istemiştim ama kabul etmemişti. o gün ölmüştüm sanki. hâla aklıma gelince buruk hissederim, kalbim acır. hatırası kalıyor zamanla.

esasen ne bir fotoğraf ne de güzel birkaç söz… hiçbir anımız yok. ancak benim karaladığım habersiz birkaç mektup, sözler kaldı. hayat işte. yazmak güzeldir, şifalı hissettiriyorsa elbette.

eski günlere götürüyor bu şarkı beni. derin hissettiriyor ama bilmiyorum ki… ardından kerem gibi parçası çalıyor, sessizleşiyorum. zaman ne de hızlı geçiyor.

zamanla sevmek. ben oldum olası böyle biriyim. yani birini pat diye sevmem, aşık olmam çok zor. kalbi güzel olmalı, sadık olmalı, güven vermeli yani ben de aynı şekilde tabii. bunlar zamanla olan şeyler. riskten hoşlanmıyorum genel anlamda.

kahrolduğum, ülkece kahrolduğumuz tarih… göğsümün tam ortasına bir şey saplanıyor sanki. hatay’a hayatımda bir kere gitmiştim, tarihi yerlerine hayran kalmıştım. belki benim diğer insanlar gibi pek anım yoktu ama üniversite yıllarımdan birkaç arkadaşım vardı hataylı. hepsi evsiz kaldı, sevdiklerini kaybettiler. hâlâ ara ara konuşurum onlarla, acılarını paylaşırken mahvoluyorum sanki. elden bir şey gelmemesi ne üzücü.

ve çevre illerimiz de… canımız çok yandı. sevdiklerimizi, insanlarımızı, çocuklarımızı, her şeyimizi kaybettik o gün. buz gibi havada sıcacık yatağımda boğazımdan birkaç lokma yemek geçtiği için utandım. bilmiyorum ki… olası bir afete hazır mıyız sahiden? inanamıyorum maalesef.

gittikleri yer cennet olsun, binlerce insanımızın ruhu huzur bulsun. bir daha canımız yanmasın. allah bize böyle kötü günler yaşatmasın. sevgiyle anıyorum.

p.s: noktalama

(bkz: circles)

070 shake’in şarkısı. tavrı, üzerimde bıraktığı etkisi falan şahane gerçekten. ayrıca björk dinleyicisiyseniz bu yapıtında bir tanıdıklık bulacağınız kesin. anında sarıyor insanı.

tatil sürecinde bile zaman zaman uzaktan çalışıyorum. sanırım bilgisayar mühendisliği, fotoğrafçılık ya da yazılım temelli bir alanda üretmek bana daha çok giderdi. elbette bundan şikayetçi değilim. sadece, kendi potansiyelimle yaptığım meslek arasında sessiz bir farklılık olduğunu düşündüm bugün.

rainer maria rilke’nin paris’te yaşadığı günlerden izler taşıyan romanı. her anlamıyla kült bir başyapıt.

şöyle bir pasajı vardır:

“sanki bir yıldız kayıyor da kimse görmüyor ve kimse dilek tutmuyor. asla bir şeyler dilemeyi bırakma malte. insan, dilemekten vazgeçmemeli...”

düşünsenize birine sonsuz bir aşk duyuyorsunuz, aynısını o da size karşı hissediyor. ne kadar özel…

volkswagen polo kullanmış insandır. yani geçtiğimiz yıllarda ben. sanayide çalışan abilerim beni çok severdi. bakarsın bir ay turbosu patlar, öteki ay yağ yakar, öbür ay altından yağ kaçırır falan. bir ara yolda kalmaktan işe gidemiyordum.

bugün inanılmaz derecede bitmek bilmeyen doğa olayı. dolu, sel, allah ne verdiyse… umarım daha kötüsü olmaz.

ayvalık’ta sıklıkla yapılan şerbetli tatlı. şerbetli olduğuna bakmayın, gayet hafiftir ve tuzsuz lor peynirinden yapılır.

kruvasan ve keklerini pek bir beğendiğim marka.