portakala abi diyen mandalin yazar profili

çekilişe katıldım! numaram:12

evet sözlük bugün alt komşumla ilgili güncelleme yapmaya geldim. geçtiğimiz cuma günü apartmana girerken kendisi beni kıskıvrak yakalamış ve oracıkta “ merhaba gızım senden bir ricam olacak.” cümlesiyle avı yani bana doğru hamlede bulunmuştur. neyse ki idmanlıyım bu konuda hemen gardımı aldım ve başladım emine teyzeyi nam-ı diğer emo’yu dinlemeye. kendisi benim gece 12’de yapmış olduğum sesten dolayı uyuyamadığını iddia etti. o küçük iç anadolulu dünyasını yıkmamak adına kendisine aktif bir cinsel yaşamımın olmadığından bahsetmedim tabi ama utandırmak için içimden geçen ve yapmak istediğim şey tam olarak bu oldu. “gece 12’de takır tukur sesin geliyor ne yapıyorsun çamaşır mı asıyorsun?” diyerek bana gollük pas attı ve tabi ki önceki entry’de bahsettiğim gibi çamaşır makinesi sesimden rahatsız olduğu için “emine teyzecim sayende saat 6dan sonra çamaşır makinesi çalıştıramıyorum ki nasıl o saatte çamaşır asabilirim?” diyerek pası 90’a çaktım. böyle diyince mandalin 1 emo 0 oldu ama tabi maçın daha 1. dakikasındayız. “ nasıl bir ses geliyor ben o saatte uyuyorum?” dediğimde “çok gelmiyor da takır tukur işte uyuyamıyorum.” dedi.“sizin de televizyon sesiniz her gün geliyor ancak ben daha hiçbir şey demedim. ses benden gelmiyor ama bak ben sizi idare ediyorum benden bile geliyorsa birbirimizi idare edeceğiz yapacak bir şey yok.” diyerek konuyu kestirip atmış bulundum. kendisi ne yazık ki ev sahibimin akrabası olduğu için akraba kartını kullanmamasını umarak evime çıktım. yeni bir güncellemede görüşmek dileğiyle esen kalın efenim.

2025 yapımı romantik komedi türündeki filmdir. filmde ölen insanların yalnızca tek bir kişiyle bir ebediyete ulaşması gerektiği ile ilgili bir kurgu mevcut. joan adlı bir kadının henüz gençken aşık olup evlendiği ancak evliliklerinden kısa süre sonra vefat eden ilk kocası luke ile 60 küsür yılını birlikte geçirdiği ve dolu dolu bir hayat yaşadığı ikinci kocası larry’den hangisini seçeceği noktasında yaşadığı kararsızlıkları anlatıyor. bu karar verme sürecinde ise filmin ilişkilere anlamlı bir bakış açısı sunduğunu hissettim. yer yer kurgu ve mantık hataları mevcut olsa da izlerken keyif aldığım bir film olduğunu söyleyebilirim.

aynı anda iki diyet yapıyorum. bir tarafta tam buğday ekmeği üzerine sürülmüş avakado diğer tarafta ise bol salçalı mantı…

vallahi hiçbirini de sevmiyorum mecburiyetten yapıyom hep hüüüğğğ.

portekizli yazar jose saramago’nun kitabıdır. kitap, silah fabrikasında çalışan artur’un izlediği bir filmden ve okuduğu bir kitaptan etkilenerek pasif bir militan olarak değerlendirilen eski eşi felicia’nın bakış açısını anlamaya yönelik adımlarını anlatıyor. okuması kolay bir kitap ancak yazarın diyalogları virgüllerle yazma stilinden kaynaklı bazen diyalog kısımlarını okurken zorlanabilirsiniz. akışı ve kurgusu tam olarak saramago’yu yansıtıyor. ancak roman tamamlanamamış bir roman, çünkü saramago bitiremeden aramızdan ayrılıyor.

ayrıca kitabı araştırırken şu kısım çok hoşuma gitti aynen paylaşıyorum:

dolma yaptım. içini yani. henüz şu yaşımda bir dolma doldurmuşluğum yoktur.*

bir arkadaş sayesinde epey deneyim elde ettim bu konuda. üşengeç ev arkadaşı eve kurt düşürtür bilginize.

leyal ve davaydavay isimli yazarları teke tekte alabileceğime inanıyorum.

ben o yazarın kardeşiyle de sevişmiştim ailecek iyi insanlar.

olmuyor işte olmuyor. bir insan kaç kere sil baştan doğurur kendini? bunları yapacak cesareti ömründe kaç kere bulur? ben bunu niye yapamıyorum? çok mu şey istedim bilmiyorum sadece mutlu olmak istemiştim.

gerçek rockerların bildiği ve sevdiği parçadır. o kadar içten söyleniyor ki ''ağlasam, yalvarsam, bağırsam...'' kısmı bazen gözlerimden şıp şıp birkaç damla dökülüveriyor.

eksikliğin nerede olduğunu anlamaya çalışarak geçirdiğim tüm o ağustoslarda tek eksikliğin ben olduğumu fark ettim. evet duydunuz işte ben eksiğim. bir kimlikten yoksun bu bedenimin yaptıkları tüm tanıştığı o ruhların ayak izlerine basarak yürümekten ibaret sadece. peki beni nerede bulurum? bir otobüsle varmak istediği yere dokunan, koklayan, hisseden varlığımdan önce ulaşmak için alelacele terk edip gitmiş olabilir miydi? belki bir esnaf lokantasının camından öylece gelip geçenleri izliyordur. önceden var mıydım acaba? yoksa hiç mi olmadım? yalnızca bir duruşla gösterdiğim “ben” tüm uykularımı kaçıran bir yazın ardından gözyaşlarımı silmek için geri mi dönmüştü? elinde tuttuğu kâğıt yaşamanın reçetesi miydi?

emekli tanrı ve tanrıçaların maaşlarına zam yapar atanamamış yarı tanrılar için kontenjanları artırırdım. ayrıca titanlarla olan husumetlere el atar dış politikamızı düzenlemeyi hedeflerdim.

öğretmen olmayanların ağladığı başlıktır.

olmadı.

allah’tan istedik olmadı surat asacak değiliz hayırlı akşamlar.

ne zaman ilerledi ki?
(bkz: nerem doğru ki)