çocukken alınan tadın alınamadığı şeyler

jelibon, bonibon,lolipop. hâlâ çok seviyorum ama eski heyecanı ve tadı yok.bir de haftasonu sabahları kanal d'de çıkan winx club onu da hâlâ izlerim ama onun tadı başkaydı.

kırmızı paketli tuzlu çubuk kraker

hüptrik

çocukken bindiğim camları naylondan cip. köyden kasabaya kadar hepi topu 5 km yol gitmiştim ama o cipin kokusu bana yaşattığı heyecan hala gözlerimin önünde. sonradan öğrendim o cipler amerikan hibesiymiş. çok güzel bi andı.

algida max kakaolu... o eski tadı bulmak için birkaç senemi verebilirim

plastik sandalyeleri üst üste koyup oturmak.



fildişi kulede yaşayan insanda o hava o mutluluk olmazdı.

salamı bütün halde elinde gezdirerek yemek. dur ya...ben bunu denemeden yazdım. fena olmaz bence.
bunu tek ben yapmadım değil mi?

ağlamak.

çocukken çok mızmız, çok uyuşuk, çok üşengeçtim. hala öyleyim ama çok pis bir huyum daha vardı. istemediğim bir şey olursa yaptırmak için saatlerce* ağlayabiliyordum. hem de böyle hünküre hünküre olanından.

sonra birtakım tatsız olaylar yaşandı ve ben o zamanlardan beri pek ağlayamaz oldum. evet o çocuk ruhum benimle ama yok gözyaşı çıkmıyor. üretilmiyor sanki bende nereden baksanız 12 yıldır. insanım tabiki ekstrem durumlarda ağlıyorum ama ne bileyim. durduk yere ağlamak ya da duygulanıp ağlamak benlik değil.

en son bu şekilde ağlamanın üstünden 4 koca yıl geçmiş vay be.

lahana ve havuç turşusu. dört yaşımda falan vardım, o kadar çok koşup oynamıştım ki artık tadı nasıl güzel geldiyse o yorgunlukla bir daha hiç o tadı alamadım.

müsadenizle dostluk diyeceğim... zaman geçtikçe en yüzeyselleşen şey bu oldu. çocukken çeyrek bakkal tostunu bile paylaşırdık. gelinen nokta çok değişik. neyse ki çocukken nasılsa aynı kalan şeyler de var hayatta. mesela meybuz! evet! geçen markette gördüm. 20'li paket halinde satıyorlar. 1 euro muydu, 90 cent miydi öyle bir şeydi. hemen aldım. kardeşimle bir gömdük. bir hasta olduk temmuzun ortasında. nefis... tıpkı hatırladığım gibiydi kolalı meybuz. iyi ki varsın meybuz.

meyveler. genel olarak hepsi ancak özellikle elma. şimdi gdo'lar bilmem neler diye başlamayacağım çünkü konunun bununla ilgisi yok. konunun ben elmayı seviyorum diye elmanın da beni sevmesinin şart olup olmamasıyla da ilgisi yok. hadi başlayayım yine fi tarihinden anlatmaya.

biz küçükken-yani ben ve abim ve herkesler şu anki halinden küçükken- bizim evde asla abur cubur yenmezdi. çikolata en masumları olarak görülse de o zamanlar karneyle alırdık karneyle! tüp çikolata kuyruğuna girerdik! ehehe birtakım göndermeli şakalar. kısacası yasaktı kardeşim! bebeğini vegan besleyen var da benim ebeveynlerim bize bir paket doritosu, işte efendime söyleyeyim bir duble kolayı yasaklamış çok mu? çok ulan! o kadar kötü günlerdi ki..

neyse, biz de bu çaresizlikle mutfağa her gidişimizde ağzımızı tatlandıracak bir şeyler arardık ve bu şeyler şüphesiz ki meyve olurdu. bir süre sonra yemin ederim en kral abur cubura değişmez hâle geldik. aklınıza gelebilecek tüm meyveleri yerdim ve bayılırdım. çünkü o zamanlar alışmaktan başka çarem yoktu. manyak gibi haftada 5 kilo elma yerdik abimle. bir de o benden şanslıydı, en azından okulda falan rahattı. ben tüm gün evin içinde çok afedersiniz yeri geldi küp şeker yedim.

sonra sonra, yani benim aklımın şeytanlıklara çalışmaya başladığı yaşlarda abimi gaza getirdim. "ulan abi" dedim. hayır öyle diyemedim. "abicim" dedim "elimize geçen her parayı bir kenara atsak da kendimize gizli bir zula mı yapsak?" dedim. o zamanın en kral yatırım tavsiyesiydi. yaptık. gece herkes uyuyunca ismine "ziyafet" dediğimiz abur cubur partileri düzenlerdik. işte o zamandan itibaren meyvelerin eski tadı kalmadı. mecbur kalmadıkça yemiyormuşuz meğer.

hayat.

hevesler hayaller hepsi kursaklarda

(bkz: capri-sun)

döner ve bayram sevinçleri.

doksanlarda bir ara tetris çılgınlığı yaşanmıştı. o zamanlar delisi olmuştum. en büyük zevkim biriktrip biriktirip çubuk bekmekti.

şimdilerde telefonda tetris oynayabilecek durumdayız ayrı bir cihaza ihtiyacımız yok ama sanırım çocuk oyuncağı olduğu zaman daha keyifli geliyordu.

(bkz: zor edinilen şeylerin kıymetli olması)

kaydıraktan kaymak. galiba küçükken de çok sevmezdim.

her şey üstadım her şey. artık çocukluktaki gibi hiçbir şey zevk vermiyor.

hayattır benim için.

(bkz: salçalı ekmek)
(bkz: ülker çikolatalı gofret)