dahlvier yazar profili

(bkz: orijinalinden daha çok sevilen devam filmleri)

tahammülden hoşgörüye geçiş... yani karşımdaki benim hoşlanmadığım bir şeyler söylüyorsa/yapıyorsa, samimi olmadığım birine tahammül etme, samimi olduğum birineyse hoşgörü gösterme eğilimim olur benim ağırlıklı olarak. tabii samimi olduğum insanlarla olan iletişimlerimde bu bazen tahammül etmek/edememek gibi de olabilir ama kırmızı çizgilerim aşılmadığı sürece hoş görmeye çalışırım ben şahsen samimi olduğum kişileri. ve elbette samimi olmadığım insanların da birçok şeyini hoş görmeye çalışabilirim. sadece genel tablo itibarıyla, belirli bir samimiyetim olan kişilere karşı otomatik bir hoşgörü mekanizmam işler normalde, samimi olmadıklarımda ise duruma göre değişir biraz da. ayrıca, samimi olduğum veya olmadığım kişilere tahammül etmekten de hiç hoşlanmam. tahammül etmek zorunda kaldığım kişi samimi olduğum biriyse, tahammül etmem gereken şeyi—mesela bana karşı olan rahatsız olduğum tutumunu—ortadan kaldırmaya çalışırım bir şekilde; samimi olmadığım bir kişiyse de ilgili kişiyle olan iletişimimi bitirme yolları arayabilirim, eğer tahammül etmem gereken durum kolayca giderilemiyorsa. veya kendi hoşgörü kapasitemi artırmaya da çalışabilirim. işte duruma/yerine/kişisine göre değişebilir...

(bkz: sequel) = bu ingilizce kavram elbette sadece filmlerini kapsamıyor, kurgusu/konusu olan başka tür yapımları da kapsayabiliyor.

mesela:
(bkz: terminator 2: judgment day)
(bkz: back to the future part ii)
(bkz: hellbound: hellraiser ii)
(bkz: damien: omen ii)
(bkz: dungeons & dragons: wrath of the dragon god)

ben ebeveynlerimin yani baby boomer'ların kuşağıdır herhalde derdim ama enteresan bir şekilde dahil olduğum milenyallermiş galiba. yalnız 55-65 yaş aralığı da en aktif kullananlarmış bu platformu. yani basit bir google aramasıyla böyle bir kanım oluştu. ayrıca bu platformda böyle işte boomer isen kalp at, y kuşağıysan başparmak yolla, z kuşağıysan kalbi kucakla; veya işte 60'larda doğduysan şu emoji, 70'lerde ise bu emoji, 80'lerse öbürsü emoji, 90'larsa beriki emoji, 2000'ler ise falanca emoji ile tepki ver gibi rastladığım içeriklerde hep benim (milenyaller) kuşak, işte on yıllara göre de 80'lerde doğanlar baskın geliyor diye de gözlemlemiştim zaten.

bence mantıklı iki veri de: facebook'u ilk keşfedenler zaten y kuşağının (milenyaller) yaşlıları ve x kuşağının gençleridir en çok. yani ben 26 yaşındaydım mesela facebook'a üye olduğumda ama benim kayıt tarihim 2007 idi ve daha eskiden kaydolanlar da var. elbette benden yaşlılardan da kaydolanlar vardır platformun eski zamanlarında ama benim kuşak kesin domine etmiştir orasını zira eski zamanlarında facebook böyle "domestik" bir platform değildi, bayağı çılgındı ve gençlere hitap ediyordu daha çok.

ama biz bayağı soğuduk o platformdan ve sonra 50-60 yaş aralığı çok ısındı işte facebook'a. gene de çoğumuz hesaplarımızı kapatmadığımızdan işte benim yaş civarının sayısal bir üstünlüğü olması da doğal.

nayd*ı(r) gibi de niid*ır gibi de okunabilir. cambridge'in online sözlüğüne göre ilki british, ikincisi american english telaffuzudur ama bence bu kadar net bir ayrım yok zira iki türlü de okuyan amerikanlara ve ingilizlere rastlamışlığım var.

salak ile avanak filmindeki favori sahnelerimden biri olan talihsizlik.

1993 çıkışlı ve o zamanlarda yani ergenliğimin başlarında tanıştığım ve 90'ların ilerilerine dek büyük zevkle oynamaya devam ettiğim nefis atari salonu dövüş oyunu power instinct'teki, geçen başlığını açtığım otane goketsuji ile birlikte en sevdiğim iki karakterden biri. otane'yi daha ilginç ve bir dövüş oyunu karakteri olarak bir hayli orijinal görsem de, thin de bence harika bir karakter ve o da az orijinal sayılmaz.



thin nen, bir şalolin rahibi dövüşçüdür bu oyunda ve kudretli bir fighter/mage gibi dövüşür: yani hem kas hem de büyü gücü yüksek bir karakterdir. aslında dungeons and dragons klasifikasyonlarını baz alırsak bir monk/wizard hibriti gibi de görebiliriz kendisini. sonuçta shaolin monk yani, şaolin rahibinin ingilizcesi ve kendisi d&d'deki monk'lar gibi silahsız, yumruk ve tekmeyle dövüşüyor ve bir yandan da wizard'lar/sorcerer'lar gibi süper büyüler fırlatıyor.

işte şuradan kendisini izleyebilirsiniz:

görüyor ve artırıyorum: (bkz: tuvalet terlikli kel ve metalci adam) *

ya da kafa sözlük'te başlık açmak şeklinde nostaljik bir kombo da olabilen aktiviteler silsilesidir.

ben başlık açınca kel olduğum anlaşıldığından (bu espriyi de üst üste yaptım) kafa açıyorum. gerçi rezalet esprilerimle kapatıyor, nevresim gibi silkip sonra ütülüyor da olabilirim deyip bu mevzuyu burada kapatıyorum. (bkz: dahlvier'ın absürt başlıkları kapatılsın hareketi)

bu başlık için rbf biladerimi tebrik ederim. mükemmel. ben sözlükte başlık açınca kel olduğum anlaşılıyor. o yüzden hep kapüşon. :p

huxley'nin korktukları şu anki gidişatta realiteyi daha iyi yansıtsa da, orwellyan bir distopyanın gücünü de yadsıyamayız; ki tam da o tarz bir distopik dünyanın gerçekleşme ihtimali de her zaman korkunç bir tehlikedir.

bu arada t.s. eliot'ın [thomas stearns eliot] da aslında huxley'le paralel olarak adlandırabileceğim bir gidişat saptaması vardı. hangisi daha önce böyle bir şeyden bahsetmiş bilmiyorum, zira çağdaş sayılırlar. zaten eliot'ınki böyle bir eserinde geçmiyordu da, başka tür kurgu dışı bir yazısında vardı lakin şu anda aramaya üşendim yılına filan bakmak için. yani o dönemlerdeki bilgi/gündem akışı bile ona anormal kaotik ve kontrol edilemez gelmiş, bugün yaşasa kendisi delirirdi sanırım. haha. türkçesiyle "uçsuz bucaksız bir beyhudelik ve anarşi panoraması" diyordu galiba kendisi, yaşadığı çağdaki bilgi/gündem akışını betimlerken.

philip k. dick'i de unutmayalım elbette. yapay zeka ve bizleri bekleyen insansı robotlarla bunun entegrasyonu da yakın geleceğin 1 numaralı "kahinini" dick yapacak bence.

cehalet mevzuunda şöyle bir başlık açmıştım zamanında: (bkz: cehalet hiyerarşisi)

kültürlülükte ve zekilikte seçkin kişiler başkalarının kültür ve zeka seviyelerini sürekli aşağılamaz.

şehirli olmayı içselleştirebilmiş biri de ona buna sürekli varoş demez. bu normalde sonradan görmelerde görülen bir tutumdur.

zenginlikte de böyledir. süper zenginler "ben zenginim" deyip durmaz, zenginliğini kimsenin gözüne sokmaz ekseriyetle.

bu gibi şeylerde vasatın bir tık üstüne çıkabilenlerde böyle komplekslere rastlarsınız genelde.

kozmik sobelenmedir. sobalanma sonucu kafanın uf olması da olabilir.

en sevdiğim renkler mavi, gri, siyah, beyaz ve mordur ama her rengin sevdiğim tonları vardır. giyside öncelikle mavi ve gri tercih ederim ve kendime yakıştırırım da bu renkleri ama kırmızı renkli bir kıyafet de alabilirim mesela, renk tonunu ve tasarımını beğenmişsem.

epstein dosyaları gündemiyle birlikte artık iyiden iyiye böyle oldu sanki ya. bu arada cem yılmaz'a "sen ülkemiz böyle olduğundan böyle espriler üretebiliyorsun. düzgün bir ülke olsak üretemezdin..." falan demişlerdi ve kendisinin buna şöyle bir şahane yanıtı olmuştu: "sen ülkeyi çiçek gibi yap, bak gör ben nasıl gene güldürebilecek malzeme bulabiliyorum..."

ben de cy gibi düşünüyorum elbette. çocuklara tecavüz edilmesin de gerekirse gündemden sıkılalım, başka şeylerle eğlenebiliriz neticede. yeter ki canlılar, insanlar, özellikle de savunmasız canlılar acı çekmesin, katledilmesin...

senelerdir doğru dürüst film izleyesimin gelmemesi ve gündemin git gide daha da enteresanlaşması arasında bir korelasyon var mı acaba diye de düşünmüyor değilim bazen...

öncelikle "olabilir"in altını çizeyim: yani işte milyarlarca insan arasında bir mevzuda rekor sahibi olup olmadığınızı kesin bilmek normal şartlarda pek mümkün olmaz. hatta guinness rekorlar kitabı'na giren kişilerin bile hepsi aslında dünyada o alanda rekor sahibi olmayabilir. başkası tasdik ettirmese de bir "rekortmen"den daha hızlı ip atlayabilir mesela. ya da ne bileyim, bir jonglör işte 11 top çevirerek rekorlar kitabına girer, başkası 12 top çevirebiliyordur ama bu organizasyona başvurmadığından biz rekor o 11 top çevirebilende sanırız falan fistan...

valla benim böyle müthiş ötesi beceri ve antrenman gerektiren bir alanda bir dünya rekorum yoktur. yani mesela bazı dövüş oyunlarında grand master seviyesindeydim ama sonuçta en az benim kadar iyi oynayabilen tek tük insanlara da denk geliyordum. ankara'daki fantasyland'de, galiba 2019 senesindeydi, "biz buranın büyük ustalarıyız" diyen bir elemanı yenmiştim sf ii'de. cidden de o ustalardanmış, yani bizi izleyen birileri de onayladı. sonra bir facebook grubunda bundan bahsetmiştim, ankara rock tayfası grubuydu galiba. gruptakilerden biri fantasyland'in eski sahiplerinden/ortaklarından biri çıktı ve "fantasyland'in ustaları dünya çapında oyunculardır. onların büyük ustalarından birini yenebildiysen, sen de öylesin demek ki..." demişti adam. gene de işte tek tük de olsa yeniştiğimiz kişiler olurdu hep, böyle dövüş oyunlarında. ya da işte vokalistken de "dünyanın en iyi metal vokalistlerinden biri" diye övgüler aldığım da olmuştu. tabii dimash kudaibergen gibi bir mucize varken dünyanın en iyi sesi olmanın yanından bile geçemem. haha.

ezcümle... yani kabiliyetli ve yetkin olduğum bazı alanlar olsa da bunlarda dünyanın en iyisi olmadığım da aşikar.

ben birçok kişiye manasız gelebilecek—ki bana da pek manalı gelmiyor zaten—bir konuda dünya rekoru sahibi olabileceğimi düşünüyorum: beyond twilight grubunun for the love of art and the making albümünü en fazla dinleyen kişi olabileceğimi düşünüyorum dünyada. bu albüm çıkalı 2.5 ay sonra falan tam 20 sene dolacak. yani 10.000 kere bile dinlemiş olabilirim bu albümü, hatta bunu aşma ihtimalini de 0 görmüyorum diyeyim. 3.000'den az olamaz zaten. benim tahminim 5-10 bin arası. ve sürekli dinliyorum hala ki son senelerde bu daha da yoğunlaştı. yani benden fazla dinleyen birileri olma ihtimalini de yadsıyamam elbette bu eseri. sonuçta milyarlarca insan arasında bu albüme benim gibi bir obsesyonu olan başka birileri de olabilir tabii. ama bence rekor bendedir ya. yani albüm daha resmi olarak çıkmadan "sızan" versiyonundan beri sürekli dinliyorum işte. hiçbir zaman da bıkmayacakmışım gibi duruyor. hatta böyle gidersem herhangi bir albümü en fazla kere dinleyen kişiler listesine bile girebilirim. gerçi öyle bir liste oluşturulamaz, orası ayrı. ahaha.

bir de bu albüm için toplamda 4 kritik yazısı yazdım galiba. önceden yazdıklarımın biri ingilizceydi, bu sözlükteki iki tanımımla birlikte de toplamda 4 tane olması lazım, atladığım yoksa. hele şu yazdığım, bu albüm için yazılmış dünyadaki en uzun/kapsamlı yazıdır diye tahmin ediyorum: #3655696

evet, şu anda da bu albümü dinliyorum. \m/ *_* \m/

mesela ilk bakışta aynı görünen iki görseli yan yana konup aradaki 7 farkı bulun falan diyorlar ya. piçlik yapmak isterseniz 6 tane farklı öge koyun ve milletin 7.yi de bulacağım diye gözleri 8 olsun. bakın ben yapmam bunu. çok efendiyim çünkü. piçlik yapmak benim beyefendi kişiliğime yakışmaz. *

tanım: işte puştluk yapmak gibin, ibnelik yapmak gibin bir şey.

en sevdiğim şeylerden biridir. abur cuburda mucize lezzetler görmedim henüz zaten. bu yüzden de bildiğim bir tattansa bilmediğim şeyleri ilk kez tatmayı yeğlerim sıklıkla. mesela bunları ilk kez gördüm ve birazdan lüpleteceğim. eti bidolu'nun manyağıyım ama muzlusunu ilk kez görüyorum. elmalı ve tarçınlı eti cin'i de galiba ilk kez görüyorum. bunlar ne zamandır piyasada var bilemesem de işte birazdan ilk kez deneyeceğim ikisini de. \m/

güncelleme: ikisini de yedim (evet, hızlı yerim). eti cin'in elmalı ve tarçınlısını daha fazla beğendim. eti bidolu'nun muzlusu da kötü değildi ama bir daha yemem sanırım. klasik çeşitlerini yeğlerim yani.

tdk:

anlamı işte üzgünlük falan belirtse de komik bir ikileme bence. teki de komik gerçi. kös. zuhahaha. (bkz: tek benzeri öteki teki)