tek kalmış mor çorap yazar profili

bulunduğu bölge testili kızlar olarak da anılır, hatta genellikle bu isimle bilinir.

(olaydan tamamen uzaklaşıp tekstilci kızlar diyeni de duydu bu kulaklar)

bunlar evde en çok kullandıklarım. bir de ofistekiler var. o anki ruh halimi en iyi anlatanı seçer kahvemi içerim

hani bazı klişe yalanlar vardır, biri inandığı zaman “gerizekalı mısın sen?” diye sorası gelir insanın. hah işte ordaki gerizekalı benmişim.

tam da bu akşam.

dışarı çıkmışız, önümüzde biralar, sohbet muhabbet vs

oturduğum sandalyede belimin arkasına yastık koymak istedim. bel ağrısı, yastık, ben… bu olmamalıydı.

saat 23.00 gibi uykumun geldiğini hissetmemin nedeni günlerdir çok az uykuyla duruyor olmamdı kesinlikle. yaşlılıkla ilgisi yok bunun di mi?

soner arıca’nın 1997’de yayınlanan her şey yolunda albümünde yer alan, efkarlıyım derken bile göbek attıran parça.

efkarlıyım

müzik+kedi
kedinin de morali bozuksa müzik+dans

iç sesimi dışarıya vurmamaya çalıştığım bir gün daha

beni yanlış yönlendirdikleri bir işi doğru şekilde yaptım, hatalarını fark edip uzun uzun açıklama yaparlarken dedim “ayy ben zaten söylediğiniz gibi yapıp yazıyı gönderdim bile. hatta şunu şunu da ekledim” diye.
günün motivasyonu olsun.

sinirden kahkaha attırmıştır

genç, paralı ve bol vakitli bir insanken “ben başka yerde yaşayamam” dediğim şehir.

şimdi yaşlıyım, fakirim ve çok yoğunum. istanbul artık çekilmiyor be sözlük

içmeye başladığımda 2/10’du, yavaş yavaş artıyor.

olsun demek de zor artık…

olmaması tercihimdir, olsaydı coşkun sabah’la evliydim şu an.

seneler sonra çocukluk arkadaşınla o şehirde buluşup yapınca hem büyük bir hüzün hem de büyük bir mutluluk veren bir eylemdir. hele bir de yanınızda çocuklarınız da varsa insana bambaşka duygular yaşatır.

çocukken size kocaman gelen okul merdivenlerinin aslında küçücük olması gerçeği içini acıtır.

kâfi
kullanabilmeyi çok isterdim ama ağzıma da yakışmıyor

kendimi kandırmıyorum

o insanı kaybettiğin zaman anlayacağın olaydır.

değer verme sürecinde aklından “ben bu insana hak ettiğinden fazla değer veriyorum” düşüncesi geçiyorsa zaten bir yerlerde bir şeyler yanlış gidiyordur.

değer verirsin, ne kadar değer verdiğini ölçmezsin, ölçemezsin. içinden gelen budur çünkü.

mesela bu sabah “istersen dağlar dağlaaaar yerinden oynar oynaaaar” diye dans ederek hazırlandım işe gelmek için. işimi çok mu seviyorum, hayır. sabahın köründe sıcacık yatağımı bıraktığım için mutlu muyum, hayır.

günümün nasıl devam edeceğini bilmiyorum. en azından nasıl başlayacağı benim elimde. mutlu başlayayım ki kötü bir şey olursa daha hafif atlatayım.

o zaman dans

hanımefendi çizgimden çıkarıp küfretmem için mi uğraşıyorsun sözlük??

kıyaslama yapılabileceğinin düşünülmesinin bile saçma olduğu başlıktır

tam da bugün…
hep bilirsin orda olduğunu, öyle sanırsın.
iki adım ötende yaşadığı halde “bir fırsat bulak da görüşek len” dersin her telefon konuşmasında.
ertelenen bir sürü şey işte.

tam 1 saat 8 dakika oldu mesaj geleli.
tek bir kelime
“kaybettik”

her şey çok boş be sözlük

benim o beniiiiim
senelerce süren ve bir türlü teşhis konulamayan bir sağlık problemim vardı. annem bir komşunun gazına gelerek (babamdan gizli) götürmüştü beni bir yere. orda neler yaptıklarıyla ilgili çok fazla bir şey hatırlamıyorum çünkü ben o sırada gülmemek için içimden acıklı acıklı şarkılar söylüyordum. en son kibariye moduna girmiştim ki dayanamayıp kahkahayı patlattım. eve gelene kadar insan gibi (!) duramamamla ilgili bir sürü nutuk dinlemiştim.

eve gelice babama “babaaaa bunlar beni nereye götürdü biliyor musuuuun” diye anlatmaya başlayınca bizimkileri boşanmanın eşiğine getirmiştim.

neyse ki sonrasında tıp ilerledi ve teşhis koyularak tedavi yapıldı. belki de kadın üfleyince ilerlemiştir tıp, onun sayesinde iyileşmişimdir, bilemedim şimdi.