çocukluğun geçtiği sokaklarda yıllar sonra yürümek

çocukluğumun geçtiği sokak babamın ve hatta babamın babasının da çocukluğunun geçtiği sokak. dedemin diktiği ağacın dallarına kurduğumuz salıncakta sallanıyoruz hâlâ. 4 neslin yaşadığı sokak, bahçe... tarif edilemez bir duygu, özlem, tat.

insan bazen kendi hatıralarının içinde oturan bir misafirdir.

ben çocukken apartmanlar 3-4 katlıydı bizim mahallede. şimdi gökyüzünü göremiyorsun sokakta yürürken.

en istemeyeceğim durumdur.

bunu tanımlayabileceğim bir his yok. ama illa bir kelime gerekirse buruk derdim.
çok nadir geçiyorum o sokaklardan, yolum çok düşmüyor ama geçtiğim zaman uzun uzun bakıyorum. sanki orada küçük elz yaşamaya devam ediyor gibi geliyor bana. onun yalnız bırakmışım gibi, bir başına kalmış da hayat mücadelesine devam ediyor gibi.

oyunları yine kendi kuruyor kendi yönetiyor, bütün arkadaşları ona uyuyor ve sözünü dinletiyor herkese. bu hakimiyeti elde edene kadarki kabul edilme savaşını izliyorum.
görüyorum onu, onun o yaşlarda görülmediği kadar görüyorum ve özeniyorum. bacağına cam girdiği o köşe başı, kafasına torpil fırlattığı o çocuğun ağlamasını dindirmeye çalıştığı kaldırım, dahil edilmediği yakalambaç oyununda kendi kendini sakladığı ve ebelediği apartman girişi.. hepsi duruyor ama durmuyor da gibi.

insan büyüdükçe güçleniyor mu gerçekten?

çocukken o sokak bağdat caddesi gibi gelirdi gözüme. binalar sanki empire state gibiydi. hele köşedeki bakkal. kozyatağı carrefour gibiydi gözümde. geçen yaz yolum düştü. bir tur atayım dedim. anaaa her şey düdük gibi. sanki 90 derecede yıkamışlar bütün mahalleyi. evden okula giderken hicret ediyorum sanırdım, şimdi iki adımda bitti yol.

bin kere inip çıkmak ister yüreğim o bayırları.
doyamam. bir yabancı gibi geçip gidemem.