zioland.00 yazar profili

hayatımda hep çok uyumamdan şikayet ederdim... son bir haftadır gözüme doğru düzgün uyku girmedi sebepsiz.. bugün huzurlu bir uyku temenni ediyorum çünkü mutluyum ve bu yeterince iyi bir neden. misler gibi uyuyacam şimdi

karnım ağrıyor sözlük halkı bu sefer korku, kaygı, stres değil sebebi...*
tarih düşmek istedim 27.02.2026

abiiii bir lahmacun yemişim çok kötü sevdiğin kişiyle güzelleşen ama..

sadece iyi geceler.

sessizliğin sesi vardı.

rüzgarın uğultusu sinesine çekilir buradadır yerim dedi. korku dolu, soğuk, başıboş, çaresiz ve ürkekti; esen rüzgar ancak direnmekteydi bulunmak istediği yer konusunda. bakışlarında bile vardı yalnızlığı, hatta tam karşısında hiç sebepsiz duran tepelerin bile duyardı sessizliğini, öyle yalnızdı.. duyardı, ağaçların bile sessizliğini…

sevmezdi böyle gün batımlarını, ayrılıkları hatırlatırdı, sonsuz yeldaları sonra.. nedensizce kendinde buldu tüm hataları hep muhatabı bitirmişti tüm savaşları… sanki her şey onda başlamış ve sırf varlığından mütevellit sona ermişti, böyle bahtsız.. bu günü de o batırmıştı da tüm dünya da bilirmiş de karşındaymış gibi, sorumlusuydu bunun da.

kaçıp gitmek istedi. yollar değiştirdi, yuvalar.. insanlar değişti, fikirler.. bedenine değdi yalnızlık, yüreğine..

kaçıp gitmek istedi, çok istedi lakin her şeyin sorumlusu olduğundan habersizce.

daima kaçtı, yalnızlığından. yüzüne vurdu yalnızlık, ait olduğum kişi sensin diye. kendinden gelmiş yalnızlığı bırakmak isterken kendinden kaçan olmuş o yaratık. bir hiç kimse gibi, bilinmez gibi ne fark eder ki yokmuş gibi.. kaçamamış ama kaybetmiş de aynı zamanda kendini, yalnızlığından kaçağını düşünürken.

ve…ve şimdilerde hep sessizliğin sesi vardı yüreğinde. öyle ki yalnızdı, sessizliğin bile sesini duyardı. bir kendini duyuramaz ama sessizliğin sesi her an içinde… sessizliğin sesi vardı.

açmamak kimseye içini ..

çok mu geç bir saat bilmiyorum ancak ben deli gibi gibi mutlu hissediyorum...
ben galiba öğretmen oluyorum, oldum, olacam...
hayat o kadar garip ki kim derdi zamanın sessiz ve sakin bir çocuk oluşunun verdiği gözlem becerisi ilerde hareketli ve sosyal hayatında bana bir şey kazandıracağını... evet efendim, ben ziola... hayrola? ne işin var yine burda demeyin, ziola sadece hüzün rüzgarına kapılınca esmez buraya.. duygularını dizginleyemeyeceğini hissedince de uğrar hatta içinden dolup dolup taşan mutluluk patlamalarında da gelir... hep derim acıyı çoğu zaman hissettirmeyebilirsin seni dinleyenlere ama anlatabilirsin, anlaşılır da elbet ancak mutluluk öyle bir kavram değil daha basit anlatılır gibi düşünülse de aslında çok bir tarifi yoktur... o yüzden ben pek bilmem mutluluğu anlatmayı ancak yanımda olsan yüzümdeki ifadeden, belki hızlı hızlı konuşmamdan, sesimdeki titreyiş ve belki de sadece gözlerimden anlaşılır.
tarifi yok diye anlatmayalim mı? anlatalım efendim buyrun;
ben öğretmenim, bir gün yeşermez denileni yeşertme umudu olan, siyah bir kapağın ardında bembeyaz bir sayfanın olduğunu savunan..
ben ziola bir gün kim olduğumu unutursam buraya ugrayacağimi biliyorum. yardım almaktan çekinme, tabii ki de çıkmaza gireceksin; her şeyi bir anda aktaramazsın, kendine yüklenme; bir eğitmensin, eğitmen olacaksın görevin sadece sayilar ve harflerden ibaret değil, sen hayatsın; tükenebilir, yorulabilirsin bu senin yetersiz olduğunu göstermez insan olduğunu gösterir; toparlanacaksın senin ideallerin var ve unutma lütfen kendin yetiştirilmek istediğin gibi yetiştir.

madem vaktinde görülmeyen herkesi görecegim en çok onları göreceğimz keşfedeceğim dedin ve bu kadar özel bir alana geçecegini düşünmedin ve kabul olmuşsa duan; lütfen bunu bir iş değil kutsal bir görev bil...
bir umudun yeşerdiği yersin.

ufak tefek cinayetler~

ama canımın yakanı da göz ardı edemem...

şeyyy bunu artık sahibine vermek için heyecandan ölüyorum...

o kadar kötüyüm ki şu an ama bitirmem gerekiyor çünkü yarı yolda bırakmayı asla sevmem
ve kendi düşüncelerimle baş başa kalmayı...

" ... görünce aklıma sen geldinnn"
yeterli değil midir birinin aklına gelmen..
başa yawrum kelimesi de getirilir*

bugün doğum günüm, büyüyemedim.

heyyyyyy bugüüünn günlerden daha büyük bir benn(u: <3333 )
"bugün, yirminci baharın ilk gününde, ömrümün en özel duraklarından birine geldim. çocukluğumun o masalsı kapısından süzülen her bir kareye baktığımda, zamanın sadece takvim yapraklarını eskittiğini, ruhumun özünü hiç değiştiremediğini görüyorum. "ve ben hâlâ..." dedirten her fotoğraf, içimde bir yerlerde o minicik yüreğin hâlâ aynı açıklıkla çarptığını fısıldıyor. dünyaya o ilk günkü şaşkınlık ve merakla bakıyorum; küçük parmaklarımın ucundan süzülen hayaller, büyüyen avuçlarımda şekillenmeye devam ediyor. bedenim yirmi yaşına ermiş olsa da, gözlerimdeki ışıltı, kahkahalarımın yankısı ve kalbimdeki o saf inanç, dünkü çocuktan bana miras. iyi ki doğmuşum, iyi ki bu yaşa gelmişim ve iyi ki içimdeki o küçücük ben, her an benimle, yanımda, bu yolculukta ışık olmuş."








büyüyemedim.

iş hayatı kesinlikle hayatın ta kendisi.
içinde çıkarcılıkların, günün sonunda bir başına kaldığın , sen kendini ne yerine koyarsan o yerdesin dedirten yerdir.
biz bir aileyiz ama başın sıkışırsa daima yokuz diyen bir yerdir .. veee bonus bir işe el verdin mi kolunu da hatta iki kolunu da ver diyen yerdir . . .
sürün bizim için derler off çok doluyum..
neysemmm sen kendini hangi konumda görüyorsan öyle davranırlar.

iki ayrı ucundayız belki...
tamamen sımsıkı ve düşünüyorum da 'neyim var ki senden başka?'
'her şeyim sen iken...'

çokça içselleştirilmiş bir gündür benim için... biraz da içinde çocukça bir hisle evet öğretmen olmak istiyorum dedim... çok tuhaf bir his belki 'aşk' gibi.. sarılmaz ve kuvvetli.. bir gün ben yoruldum dersem eğer bugünlerimi hatırlamak istiyorum.. şimdilerde gözleri dolu dolu minik kalpleri ne şekilde ısındıracam diye bakan biri olduğumu unutmak istemem ne olursa olsun...
sadece içim kıpır kıpır... ve o kadar hızlı sabah olsun istiyorum ki .. yarın bayrammışçasına.
hislerimin ve içinde tatlı kıpırtılar hisseden tüm arkadaşlarımın ömürleri boyunca bunu tazecik kalması için dua ediyorum bugün...
hayırlı geceler dilerim...

"ağırdan alıyor gökyüzü… güzellik çünkü, aceleye gelmez.. dallar, rüzgâra kapılmış; susuyor şehir. başlıyor tam orada hayat, usulca. yaşadığını, bir an durup göğe bakınca anlıyor insan. içimizde kıpırtı… belki bir şiirin ilk dizesi. bazı anlar var, hep ilk kez gibi. o anlarda işte, tutuluyor insan dallarına.. tutkuyla bakan gözler… şiir düşünen bir kalp… hayat, onlardan yana biraz..."

şahsına.. benden gelen

sevgiliye

''ben ki 29 yaşındayım…
ama binlerce yıldır seni arıyorum.''
binlerce yılın yorgunluğuyla özlüyorum seni.
ahmet arif’in leyla’sına yazdığı gibi değil bu.
ben seni kendimce seviyorum.
ama acısı da, hasreti de aynı kökten..

sensiz geçen günlerim;
bir şey eksik lakin,
her şey fazlalık gibi.
zaman geçmiyor değil, geçiyor...
ama ben geçemiyorum senden.

ahmet arif, kokusunu mektuplarda aramış ya leyla’sının…
ben de senin yokluğunu dizelerden topluyorum.
bazen bir şiirde buluyorum nefesini,
bazen bir şarkıda duyuyorum sesini.
ancak hiçbiri değil sen gibi
ısıtmıyor hiçbiri yüreğimi

hasret acı değil bizde.
bizim hasretimiz bile güzel.
çünkü; kederin bile senlisi
biliyorum 20 yıldır yaşıyorum
ancak binlerce yıldır vurgunum sana

bin yıldır sevenin..

bunu bulmuşummm
her yolculuğumun ilacı, yolumun yoldaşı, yarimin yadigarı, kikirik.. *

mardinli güüüzell yariiiim..