14 yaşındaki çocuğun kolunu makineye kaptırıp ölmesi

ülkede zaten işçi ölümleri almış başını gitmişken bir de 14 yaşında çocuklar falan ölüyor. 14 yaşındaki çocuktan işçi olmaz. biz de lisede yazları çalıştık ama böyle bir şey değildi. her gün patronlar daha da zengin olacak diye işçiler ve çocuk işçiler ölüyor. son bir haftada 3, son 1 yılda ise 71 tane çocuk işçi ölmüş. bunun işçi boyutunu varın siz düşünün.

kimsenin canının kıymeti olmadığı bir ülkede bir haber

ve tanrı bu durumda "..işin fıtratında var efenim." diyenleri sadece dinliyor.. bize kalan sadece utanç. hüzün ve öfke..
"gurbet hep bana, bana mı düşer be usta" bir şarkı olmaktan öte gitmiyor..
gurbet hep yoksullara düşüyor tanrının dünyasında..

son 15 yılda ölen çocuk işçi sayısı 1000'i geçti. bu konuda en önde giden il en son şanlıurfa'ydı. çocuk işçilerin en yoğun çalıştığı şehirler ise istanbul ve kocaeli. 2015 yılında eğitim-sen ile yaz aylarında tuzla-gebze arasındaki sanayi bölgelerinde tarama yapmıştık. küçük büyük bütün sanayi işletmeleri neredeyse hepsi çocuk işçi çalıştırıyordu. özellikle dilovası ve gebze beni şok etmişti. sanayide çalışan, elleri nasırlı, yüzleri boya içinde çocukları gördükçe ülkenin durumunun iç açıcı olmadığını o zamanlarda daha iyi anlamıştım. yıllar geçti, hiçbir şey değişmedi. üstelik bu ölümler sadece duyduklarımız, feryat eden ailelerin çığlıkları. ölen çoğu çocuğun aileleri tehditlerle boyun eğdiriliyor büyük patronlar tarafından. ben ölen çocuk işçi sayısının x3 civarında olduğunu düşünüyorum. bu da en iyimser vereceğim sayı olur.

ülkenin en iyi doktorları tarafından ameliyat edilip, bu ülkenin ne hayrını gördüm ki diyenler kadar ilgi çekmeyen, artık ülkenin normallerinden biri olan çocuk işçi ölümü.
polis taşlarken değil, evine ekmek götürmeye çalışırken öldü diye mi değersiz acaba.
2011 doğumlu lan. 2011 ne öyle bir yıl mı var deriz. fenerin chelsea'yi yendiği ya da kadıköy'de karanlıkta kupa kaldırdığımız maç hepimizin aklındadır dimi daha dün gibi, heh işte o günleri görmemiş bir çocuk, kolunu makinaya sıkıştırarak bir fabrikada ölmüş. daha nasıl anlatayım.
liseye gitmeyip fabrikada işe başladığım için çok iyi anlıyorum, ne yaşadığını, ne hissettiğini, ne yaptığını. izin günlerinde mahalle arasında futbol oynardım. işe girdin koca adamsın gibi hissetmezdim, değildim de zaten. işte o çocuk şahlanan türkiye yüzyılında çocuk gibi yaşayamayıp ölmüş. adaletini seveyim dünya!

bu çocuk, öylece ölmedi. bu çocuk, bir ideolojinin içinde, bir üretim hattında, bir sessizlikte öldü. öldüğü gün kimsenin dikkatini çekmedi çünkü makinenin dönüşü daha kutsaldı. basit bir duyarlılık gösterisi bile yapılmadı. mağduriyet yeterince dramatik olmayınca toplumsal vicdan harekete geçmiyor tabii. ancak hashtag açılırsa tepki gösteriliyor. bu çocuklar, ölerek bile toplumun fayda-maliyet dengesinde kendilerine yer bulamıyorlar. öldükleriyle kalıyorlar sadece.