18 yaşına geldin evimi terk et diyen baba

amerikan filmlerine özenmiş olabilir, evet.

vay vicdansız, vay imansız.. demek zorunda kalırsınız. çöp mü lan bu. evlat.

eğer çocuk okumuyorsa haklı olan babadır.

ve ancak evde oylama yapılınca, eşinden destek göreceği şüphelidir; hatta aksine kendisinin evden gönderilmesiyle bile neticelenebilir. gelenek ve kültürel yaklaşım, bizim toplumumuzda malum çok farklı çünkü..

üslup yanlış bence. çocukları zamanı gelince kendi ayakları üstünde durabilecek şekilde yetiştirirseniz ve evlenmeden yada başka şehirde iş bulmadan evden ayrılmasını sorun etmezseniz çocuk için daha hayırlı olur. 18 olmasa bile 23 gibi üniversite bitince iyi kötü bir işe girip kendi evini kurması teşvik edilmeli, gerekirse maddi manevi yardım edilmeli bence.

benim çocuğum olsa orta okuldan itibaren tanıdıkların yanında çırak, ofis yardımcısı gibi çalışmasını sağlayarak para kazanma sorumluluğunu öğretirdim. böylece 20'li yaşlarında kendi hayatını kurabilmesi için özgüven ve az çok beceri sahibi olurdu.

maalesef türk milletinin genelindeki aşırı korumacı tavır çok yanlış. çocuğun evden ayrıldı diye aile olmayı bırakmıyorsunuz ki. ailenin finansal açıdan büyüyebilmesi sonra da evlilikle genişlemesi için temel atmış, yatırım yapmış oluyorsunuz.

biliyorum kiralar ve yaşam masrafları çok yüksek, ve aile evinde kalarak bu maliyeti kısmak istiyorsunuz belki. ama bence aynı zamanda kendi hayatınızı da küçültmüş oluyorsunuz. aile evindeki konfor alanından çıkmazsanız kanatlarınızı açıp kendi yolculuğunuza doğru uçmayı zor öğrenirsiniz. özellikle erkekler kendi başına yaşayıp evin temizlik, yemek yapma, faturaları ödeme gibi her sorumluluğunu öğrenmeli. o sayede evlenince kendi payına düşen işi yapar. sonra bir sebeple boşansa yada bile ömür boyu yalnız yaşasa bile bağımsız şekilde bir ev çekip çevirebildiği için hastalık ihtiyarlık dışında muhtaç olmaz. çocuğunuza öğretebileceğiniz en önemli şeylerden biri bu tarz temel yaşam becerileri ve beraberinde gelen özgüvendir.