40 yaşında evi ve arabası olmayan insan

herhangi bir yoksunluk hissetmemesi gereken insandır. biliriz zorlukları çoktur ama esasında tokat gibi bir gerçeklikte vardır.

dünyanın en zengin adamı kimdi? elon musk mı ? adamın uzay gemisi bile var. ama o da hepimiz gibi sadece kullanıcı durumunda. ölünce herşeyi burada kalacak cıbıldak bir şekilde doğduğu gibi geri dönmeyecek mi?

demek ki hayatta mal mülk veya maddenin ötesinde bir mânâ vardır. varsın olmasın dünya malı sen mânâyı bildiysen senden zengini yok.

şartlara göre değişebilen durumdur.
başlığa harfiyen uyuyorum her karakter beni anlatıyor başlıktaki.

kardeşim sen de 17 18 yaşından beri kendi başına çalışırsan, sen minnet etmez kimseden yardım beklemez ama senden yardım beklenirse, cebindeki paradan ziyade insanlara değer verirsen, yetiştirildiğin dönemdeki deneyim hayatı yaşama parayı önemsememe kavramları ile haşır neşir olursan araban da olmaz evin de olmaz.

zaman zaman utanç duyduğum bir durumdur. ama yapacak bir şeyim yok.
benden 5 yaş küçük kardeşimin evi arabası çeşitli motor bilmem ne gibi taşıtları falan oldu aldı kullandı sattı yine aldı falan filan.
ölçek ekonomisi diyelim buna.
bir evde 5 kişi yaşıyor ama bir tane kira ödüyorlar.
ben her iki senede bir ev değiştiren bir adamım.

vallahi maaştan arta kalanlarla artık köşeye altın atmaya başlayacağım herhalde birkaç sene sonra bir arabam olur.

ev için maaşlı bir memur arıyorum. düzenli gelir anlamında.
nefes alsın yeter. kriterim sadece bu.
bir de maaş kartının şifresini bilirsem benden mutlusu olmaz. sonuçta evin erkeği benim. kadını çalıştırırsam parasınıa el koymam lazım ki evimiz olsun.

umarım şaka yaptığımı altyazı geçmeme gerek kalmaz bazı troll arkadaşlar saçma sapan cevap veriyorlar da o yüzden.

42 yaşındayım
istanbul'da evim + didim'de atsam+ kaliteli bir motorum az biraz köşede param var

mutluluk ve huzurum yok.
keşke kafam rahat olsaydı borç içinde yüzseydim.

maddi şeyler sizi mutlu etmez bu kadar kölesi olmayın.

kimseyi yargılayıp aynı konuma düşmek istemem fakat arabası olmayanı bir nebze anlarım; neticede hiç kontağı çevirmeseniz bile vergisi, sigortası boku püsürü bitmez. almamak ya da bisiklet/motor/toplu taşıma kullanmak gibi alternatifleri var.

lakin o yaşa gelip hala ev sahibi olmayanları* yadırgarım arkadaş. hele ki kişi bekar ve o yaşa gelip hala aile ile yaşaması belki de en yıkık senaryodur.

türkiye'de yaşayan, namusuyla ve bileğinin hakkıyla bir yere gelmeye çalışan insandır. şu an bütün hırsızlar zengin, bütün mafyalar baron, tüm dolandırıcılar sosyete oldu.

bir yerlerde hata yapmış ve yapmaya devam eden insandır.
ev olayını anlayabilirim çünkü şu an ev alma işi gerçekten hayal gibi.
he o yaşta aileyle yaşama olayını anlamam!
yaşlı insanların sırtında embesil halde yaşamayı, onlara yük olmayı bıraksanız mı artık?
gidin, iyi/kötü kiraya çıkın bir zahmet.

konuya dönüyorum: ev artık alınan değil, kalan bir şey gençler için. (bkz: miras)
40-50bin maaşla çalışan insan nasıl 5 milyona ev alsın?
ama araba işi yapılabilir.
küçükten başlayıp, model yükselterek gidilebilir bir gerçek.
100-150bine ikinci el temiz araçlar bulunabiliyor, 1-2 sene binersin hop oradan 200-300'e zıplarsın.
oradan 400-500 vs eline para geçer bir şey olur bir bakmışsın sıfır araba alıyorsun.
ama gençlerimiz istiyor ki hemen sıfıra bineyim.
oldu tatlım, oldu*

zaten 60-70 arası nalları dikeceğiz yüksek ihtimal, yani bir yerde bir şeylere sahip olunması gerekiyor diye düşünüyorum.

33 yaşından itibaren her ikisi de oldu. her iki alımı da banka kredileri ve kendi paramla yaptım. başka bir yardım durumu olmadı. ama bu iki alımın sonunda, başım göğe ermedi. bilgilerinize…

benim var ve bu mevcut durumumu bir kaç avantaj dışında çokta etkilemedi diyebilirim. şartlar el vermemiştir, başka şeylerle uğraşmak durumunda kalmıştır vesaire.

bu onu suçlayabileceğimiz konular değildir, adam olsun temiz kalmaya çalışmaya devam etsin gerisi tırı vırı.

herkes yolcu bu alemde ve varacağı yer de aynı. ha evli arabalı ha evsiz arabasız ölüm ve bitiş hepimizi kuşatmıştır bundan gayrısı da boş laftır.

ülke şartlarına bakınca, doğuştan bir miktar şanslı sayılırım. bahsettiğim öyle “yalıda büyüdüm, 20lerimde özel teknemle yunan adalarını turluyordum” tipi bir şans değil. basit, düz ama hayatı kolaylaştıran minik bir pay. araba, ev, motor... bunlar bana alın teriyle değil, baba parası ile geldi. bunun adı kiminin ağzında asalaklık, kiminin ağzında şans olur fark etmez. çünkü bu ülkede zaten herkes birbirini bir şeyle küçümsemenin bir yolunu buluyor nasılsa.

evi, arabası olmayana ezik, tembel, akılsız, emek verip alana enayi, biraz iyi kazanabilene de hırsız deniyor.* ne yapsan bir kulp takılıyor. çünkü mesele senin hayatın değil, insanların kendilerini daha iyi hissetmek için buldukları en hızlı yolun diğerini aşağıya çekmek olması.

asıl komik olan ise, kırk yaşına gelmiş birine “bu yaşa kadar bir araba da mı alamadın?” diyebilecek kişilerin, o insanın hayatına dair hiçbir şey bilmiyor oluşu. belki o adam arabasını evladının tedavisi için sattı, belki depremde evini kaybetti, belki yıllarca işsiz kaldı. belki sadece hayat onun önüne seninki kadar düzgün bir kart destesi koymadı. hem garantimiz var mı? kimin evinin, arabasının elinin altında duracağının garantisi var ömür boyu? hayat hepimizi aynı yere koymadan önce neyi elimizden alacağını söylemiyor. büyük konuşmayın bence. kimse bir şeyin sahibi değil, sadece geçici taşıyıcısı.

bu insanı, ne yaşadığını bilmeden, umursamadan, ölesiye eleştiren insanların sevgisiz büyüdüğünü, anlayışın ne demek olduğunu bilmediklerini düşünüyorum. evet kardeşim siz çok iyisiniz, bu insanları yakalım.