90'lı yıllarda daha mutlu olduğumuz gerçeği

90'lı yıllarda çocuk olan şahsımın şuvideo ile karşılaşmamla karar verdiği durumdur. karar mercii sen misin demeden evvel videoyu izlemenizi ve ortamın güzelliğini görmenizi rica ediyorum..

düğün adeta akıyor, sarhoş olup yere çömelen dayı, pisti dans etmek için dolduran çiftler, giyim-kuşam saç, makyaj herşey o kadar doğal ve sıcak ki sanki iran devriminden önceki hal gibi geldi gözüme,özendim..

evet daha mutluydum çünkü yoktum :)

bir memleketin tepesindeki insan milletin yarısına haşere, zillet derse o memleket nasıl mutlu ve huzurlu olabilir?

90'lı yıllarda ben olmadığımdan doğruluğunu tespit edemediğim gerçektir.

doğrudur. hırt sorunu yoktu en azından. bu kadar göçmen,mülteci de yoktu.

sorumluluk, gelecek kaygısı yoktu. bir de doğa ve şehirler daha güzeldi. teknoloji bu denli bizi kapana kıstırmamıştı, daha özgürdük. mutluluk biraz da ondan.

dışarda olduğum her anım güzeldi ve mutluydum. ama eve girince dayak yerdim lan.*

çoğumuzun 90'larda çocuk olmasından kaynaklıdır. yoksa aynı sokakların güvensizliği, terör korkusu, aynı gelecek kaygısı, pahalılık yine vardı. eğitim enstitüsü mezunu taş kafalı ülkücü bozması öğretmenler vardı ve tarikatların iyice palazlandığı yıllardı özal denen şahsiyet sayesinde. yapay zeka şunu bunu bırak doğru dürüst bilgisayar bile yoktu, tuğla gibi kitaplardan birşeyler öğrenmeye çalışıyordu insanlar. 2020'lerin aslında türkiye açısından 90'lardan bir farkı yok. türkiye her zaman berbat bir ülkeydi berbat kalacak bu kafalarla.

sözlügün cogu dogmamisti o yillarda nasil mutlu olsunlar.

hep öyle seneler geçtikçe işimizi kolaylaştıran şeyler yaşıyoruz ve işimizi kolaylaştıran icatlar olsa da zorluk derecesi ve sıkıntı türü artıyor

bir filmin gününü saatini ezberlerdik hep beraber oturur izlerdik birbirimize sarılıp korkardık bazen.. bilgisayarları bağlardık lan ile doom oynayacağız diye daha böyle bişeylere motive olduğumuz zamanlardı şimdi o kadar internet var oynayacak adam bulamıyosun..

e çocuktuk ve dertlerimiz yoktu, ondan olabilir mi sevgili zeka parıltıları?*

mesela şey de var, 90lı yıllarda hiç borcumuzun olmaması.
oha ben şok.

(bkz: nereden bileyim ben o zaman yoğudum)

çoğunuz 90'larda çocuk olduğunuz için o dönemleri mutlu devirler zannediyorsunuz. o zamanlar da türkiye başka açılardan b.k gibi bir yerdi. türkiye hiçbir zaman yaşanılası, insanların birbirlerinin görüşlerine, inançlarına, hayat tarzlarına saygı duyduğu bir ülke olmadı ve olmayacak. dünya durdukça bu çukurda birbirimizden nefret ederek yaşamaya devam edeceğiz.

çünkü aileniz
siz mutlu olun dşye
elinden geleni yaptı
siyaset bilmezdiniz, kurumsal şirkrt bilmezdiniz

harika bir dönemdi. insanlık istediği kadar ileriye gitsin, şartlar istediği kadar daha iyi bir hale gelsin, her birey insani değerlerin önem arz ettiği yılları özlüyor.

90'lar güzel yıllardı çünkü toplumda sevgi, ahlak, yardımseverlik, huzur ve mutluluk vardı. içtenlikle komşunu çaya çağırabildiğin bir dönemden bahsediyorum. herkesin birbiriyle gülümseyerek selamlaştığı... sıcak ekmek kuyruklarının, pazar kahvaltılarının ve bayramların gerçekten bir anlamının olduğu yıllar...

insanlığımız çürüdü. çok fazla manevi değer kaybettik.
şunları yazarken bile insanın gözleri dolmaya başlıyor.