1.
senaryosu cem özay tarafından yazılmış ve aynı isim tarafından yönetilen 2020 yapımlı türk filmi; bu filmin yönetmenin ilk uzun metrajlı filmi olduğu bilinmektedir.
kadrosunda ise akasya durağı dizisinden arif tiplemesiyle tanıdığımız timur acar, emine meyrem, yusuf bayraktar, hakan aslan ve macit koper gibi oyuncular yer almaktadır.
otoriter bir babanın, ailesinin yıkımına sebep olmasını, yıkıma götüren sebepleri, evlat ayrımcılığını, sevgisizliğin sonuçlarını, bireyin en sonunda ise sebep olduğu onca faciadan sonra kendi iç dünyasına çekilmesini, mutlak yalnızlığını da konu ediniyor.
imran ve asiye iki çocuğu olan bir çifttir ve aralarında büyük bir aşkın olduğu söylenemez, muhtemelen görücü usulü ile evlenmişlerdir, evin reisi olduğuna körü körüne inanan imran ağaç ticareti yapmakta, agresif tavırlar sergilemekte, iki oğlu arasında ayrım yapmakta ve güldüğü görülmemiştir.
asiye ev hanımıdır ve çocuklarını sever, elinden her iş gelir, hamarat bir kadındır, çocuklarını seven bir anadır.
çocuklardan büyük olanın adı aziz, küçük olanın adı ise melik'tir, babaları onlara atış tâlimi yaptırmayı tercih etmiş ve içindeki savaş duygusunu, hırsı, kötülüğü bu şekilde yansıtmış, dikte etmiştir.
imran, oğulları arasında ayrım yapmakta, büyük oğlunun zeki olmadığını düşünmekte ve onu hiç sevmemekte iken küçük oğlunu ise canını verecek kadar çok sevmektedir.
çocuklarının eline silah vermenin ve onlara silah sıkmayı öğretmenin bedelini çok ağır ödeyecektir...
kardeşler iyi anlaşıyor gibi görünseler de, büyük çocuk daha çok sevilen kardeşini kıskanmaktadır ve geri dönüşü olmayan bir hata yapacaktır...
bir ailenin bir anda nasıl yerle bir olduğunu, hüzünlü ve sarsıcı bir hikâyeyle aktarıyor yönetmen bizlere, ettiğini bulursun, diyor sanki, sen çocuğuna ne öğretirsen onun sonuçlarını yaşarsın, alt metninde bu fikir yer alıyor gibi duruyor.
bu filmin adının neden af olduğunu düşündüm izlerken, ailedeki herkes birbirine kızgın, kırgın, ruhsal olarak yaralıydı bence, herkes birbirinin hayatında bir iz bırakmıştı ve baba ise kendi hatasının bedelini en ağır şekilde ödeyecekti, kendini affedebilecek miydi?
görsel açıdan beğendiğim bir film oldu.
timur acar'ın otoriter baba figürünü canlandırma biçimi bence iyiydi, anne rolündeki hatice meyrem'in oyunculuğu da bence etkileyiciydi, en büyük acıyı ona kendi öz oğlu yaşatmış olsa bile yine de oğluna karşı merhametli olmaktan vazgeçmemesi onun oyunculuğunu daha etkili ve duygusal kılıyor.
adamın oğlunu öldüresiye dövdüğü sahnedeki oyunculuğu oldukça gerçekçiydi.
filmin sonlarına doğru ise, annenin koşarak her yerde oğlunu aradığı sahnede içim sızladı...
kadrosunda ise akasya durağı dizisinden arif tiplemesiyle tanıdığımız timur acar, emine meyrem, yusuf bayraktar, hakan aslan ve macit koper gibi oyuncular yer almaktadır.
otoriter bir babanın, ailesinin yıkımına sebep olmasını, yıkıma götüren sebepleri, evlat ayrımcılığını, sevgisizliğin sonuçlarını, bireyin en sonunda ise sebep olduğu onca faciadan sonra kendi iç dünyasına çekilmesini, mutlak yalnızlığını da konu ediniyor.
imran ve asiye iki çocuğu olan bir çifttir ve aralarında büyük bir aşkın olduğu söylenemez, muhtemelen görücü usulü ile evlenmişlerdir, evin reisi olduğuna körü körüne inanan imran ağaç ticareti yapmakta, agresif tavırlar sergilemekte, iki oğlu arasında ayrım yapmakta ve güldüğü görülmemiştir.
asiye ev hanımıdır ve çocuklarını sever, elinden her iş gelir, hamarat bir kadındır, çocuklarını seven bir anadır.
çocuklardan büyük olanın adı aziz, küçük olanın adı ise melik'tir, babaları onlara atış tâlimi yaptırmayı tercih etmiş ve içindeki savaş duygusunu, hırsı, kötülüğü bu şekilde yansıtmış, dikte etmiştir.
imran, oğulları arasında ayrım yapmakta, büyük oğlunun zeki olmadığını düşünmekte ve onu hiç sevmemekte iken küçük oğlunu ise canını verecek kadar çok sevmektedir.
çocuklarının eline silah vermenin ve onlara silah sıkmayı öğretmenin bedelini çok ağır ödeyecektir...
kardeşler iyi anlaşıyor gibi görünseler de, büyük çocuk daha çok sevilen kardeşini kıskanmaktadır ve geri dönüşü olmayan bir hata yapacaktır...
bir ailenin bir anda nasıl yerle bir olduğunu, hüzünlü ve sarsıcı bir hikâyeyle aktarıyor yönetmen bizlere, ettiğini bulursun, diyor sanki, sen çocuğuna ne öğretirsen onun sonuçlarını yaşarsın, alt metninde bu fikir yer alıyor gibi duruyor.
bu filmin adının neden af olduğunu düşündüm izlerken, ailedeki herkes birbirine kızgın, kırgın, ruhsal olarak yaralıydı bence, herkes birbirinin hayatında bir iz bırakmıştı ve baba ise kendi hatasının bedelini en ağır şekilde ödeyecekti, kendini affedebilecek miydi?
görsel açıdan beğendiğim bir film oldu.
timur acar'ın otoriter baba figürünü canlandırma biçimi bence iyiydi, anne rolündeki hatice meyrem'in oyunculuğu da bence etkileyiciydi, en büyük acıyı ona kendi öz oğlu yaşatmış olsa bile yine de oğluna karşı merhametli olmaktan vazgeçmemesi onun oyunculuğunu daha etkili ve duygusal kılıyor.
adamın oğlunu öldüresiye dövdüğü sahnedeki oyunculuğu oldukça gerçekçiydi.
filmin sonlarına doğru ise, annenin koşarak her yerde oğlunu aradığı sahnede içim sızladı...
devamını gör...