ağaç sulamak

şahsen bir tür terapi diyebilirim.

onları doyurduğunu bilmek içsel huzurumu körüklüyor. e tabi biraz da empati yani susuzken nasıl hissediyorsam onlarında aynı şeyi hissettiğini farz ediyorum.

ağaçlada empati kurmazsın be adam dediğinizi duyar gibiyim ama bence asıl empati etrafa hiçbir zararı olmayan hatta faydası saymakla bitmeyen şeyler üzerine yapılmalıdır.

henüz vakit varken bu keyfi yaşayın derim. şu yangınlar, inşaatlaşma, hafriyat talan, rant devranında, kimseye bir avuç toprak ve yeşil bir dal bırakmamaya adeta yeminliler var görmüyor musunuz..
saksıda bile olsa " benimde bir dikili ağacım var." diyebilirsiniz en azından..