aile evinde kalmak

izine çıkmıştım, dedim bir uğrayayım, hazır uçak da vardı bir gün sonraya. geldim, dün akşam kafamı nası sktler, sabah da devam ettiler, şimdi arkadaşımın evindeyim. gece de burda kalacağım, hatta 2-3 gün o harabeye uğramak istemiyorum. bilet bulunca, ya da fırsat geçince yine kaçacağım burdan. ne haliniz varsa görün

edit: aslında başlık (bkz: aile evine gelmek) gibi açılmalıydı, ilgili kurumlar el atarsa güzel olurdu

tatilde falan uğrayınca bir huzur gelmiyor değil.
onun dışında normal olarak birlikte yaşamak mı?
üzgünüm tatlım, benim bir hayatım var.

dozunda bırakılması gereken aktivite.

gayet güzeldir.

tek yan etkisi akil sağlığını yitirmek.

yakın zaman da ister istemez çoğu genç insanın geçeceği yerleşik düzen maalesef.

zordur ve ebeveynleri asla memnun edemezsiniz.

geçtiğimiz ay istifa ettim ben.

çocukları ve işimi seviyordum ama artık daha fazla o kreşte çalışmak istemiyordum doğrusu. tabi bu anlık ve çabuk verilmiş bir karar değildi. kendime yeni bir hedef koydum ve benim için hiçbir şey geç değil (hatta kimse için hiçbir şey geç olmamalı.) seneye yks'ye gireceğim ve sınava çalışacağım bu yıl. en baştan başlayacağım. ara ara kendimi dinlendirir sevdiğim aktiviteleri de yapmaya devam ederim. ama bu yıl gerçekten dinlenmek ve sakin bir hayat istiyorum. istediğim hedefe doğru acele etmeden ilerlemek istiyorum. ağustos sonuna kadar çalışıp, işten çıktım.

iyi ki bir işten çıkıp, yeniden sınava hazırlanalım dedik... annem "bak şunun kızı memur olmuş, bunun oğlu hekim olmuş, siz de oturun oturduğunuz yerde..." diye söylenmeye başladı şimdiden. üniversiteye başladığım ilk günden beri ne annemden ne de babamdan hiçbir şekilde para almıyorum. ailem bana sadece lise son sınıfa kadar maddi açıdan yardımcı oldular (e o da olsun ama dimi bi zahmet.)

sorun iş ve para ise ben zaten yıllardır kendi paramı kazanıp, çalışan birisiyim. çevreden aldığı bilmem neyin kızının/oğlunun haberleri ile bizi darlamasından çok sıkıldım vallaha (annem dedim ama bunu babam da çok sık yapıyor.) ne yapsak yaranamıyoruz bazen anne ve babalarımıza. daha işten yeni çıktım bir de ben. belki benim bu tekrardan başlama kararım daha iyi olacak? banane elin kızının işinden, gücünden ya... hemen kıyaslamaya geçiyorlar.

gerçekten ailelerimiz bazen (benimkiler için söyleyeyim) modumuzun içine etmekte bir numara.

aile evinde yaşayarak mental sağlığımızdan çokça ödün veriyoruz. tek başına yaşamak, ayrı bir eve çıkmak da bu ekonomide çok çok zor.

ekonomik olarak faydalı, ruhsal olarak aşırı zararlı

bir mecburiyet olmalı ancak bir tercih olmamalı diye düşünüyorum

dezavantajların, avantajların ağzını burnunu kırdığı aktivite.

çok zordur. ama bir kere evlenince başka seçenek kalmamaktadır. eğer çocuk yoksa boşanarak bu sıkıntılı durum çözülebilir. ancak çocuk varsa velayeti melayeti derken aile evi ortamından kurtulamayabilirsiniz.

aile güzeldir yalnız olmayı sevmeyen biriysen hele.

birkaç yıl evvel bekar evinde yaşarken dolabı açınca yemek yoktu ama tuborglar vardı. huzurluydum.
korona ile aile evine dönmek zorunda kaldım. ardından gelen sağlık sorunları, ev alıp kredi ödemek ardından askerlik falan derken bir türlü ayrı eve çıkamadım. sağlık, huzur vs. tümden çöktü. saçlarımın önü döküldü.
şimdi o dolap dolu ama mutluluk eğrisi g...e kaçtı.

ayrı eve tekrardan çıkmaya hazırlanıyordum, eşyaları falan almış köy evine depolanmıştım ama bu sefer de araba almak için bir süre daha kalmaya karar verdim. bir tarafım buna rağmen hala mutsuz.

özellikle erkekler için belli bir yaştan sonra çok zordur aile evi olayı. eğer bir zorunluluk değil de tercihli bir seçimse o erkek fail state kategorisindedir. açık ve net.

iyidir ya aile evi.

kavga gürültü eksik olmaz. ama yemek vardır. kira derdi yoktur. kahvaltıda sohbet edebileceğin ve akşam saçma sapan bir dizi ile çay keyfi yapabileceğin anne vardır. çamaşırlar yıkanır. balkon vardır. arada baba ile mangal keyfi vardır. ailecek maç keyifleri vardır. araba vardır bi kere.

arada işe yarayan kardeş vardır.

ne bileyim iyidir işte.
yalnız yaşamak kötüdür demiyorum ama aile evinde kalmanın da birçok iyi yanı olduğunu kabul etmeliyiz.

yaklaşık 20 yıldır dışarıdayım. pandemi döneminde işsiz olduğum dönemde bi altı ay kadar yanlarındaydım. o da malum seyahat yasaklarının olduğu dönem… onun dışında işsizken bile kalmadım yanlarında. o kadar alıştım ki bu duruma şimdi yanlarına gittiğimde ya da onlar benim yanıma geldiğinde tahammül sürem maksimum bir hafta.
illa ki artıları yadsınamaz ancak yine de her yetişkin birey imkanı varsa belli süre sonra ailesinden bir şekilde ayrılmalı.

5 yaşından beri yapmadığım aktivite. 5 yaşında bir çıktım, pir çıktım. artık ailem bile kalmadı zaten, istesem de yapamam. gerçi önceden de yoktu ama iş fiziki olarak da yokluğa geldi çoktan. öyleyse tek başına devam. zaten halihazırda alışkanlık halini aldı, olsa da yapamam. 32 yıl az değil.