aileye yük olmamak için çalışmak

çalışmak zorunda kalan öğrencilere yapıştırılan hatalı etikettir.

bu söylemin semantik,* epistemiyolojik,* ontolojik* sorunları var.

aile'nin parasal desteğini alamamak, bu nedenle çalışmak ''zorunda'' olmak ne zaman ''yük olmamak'' diye yumuşatılıdı bilmem.

ortada aile varsa bir şekilde 'gelir-gider dengesinde gerekli düzenlemeler yapılmalı ve öğrenci desteklenmelidir. öğrenci ailesiyle bu ilişkiyi istemiyor olabilir*, öğrencinin desteklenmemesi onun için geliştirici diye düşünülebilir*, öğrencinin öğrenciliğinden ailenin hiç bir beklentisi, umudu, gelecek vaad eden hali yoktur*.

öğrencilik ciddi bir iş değil midir? öyle yandan çarkla yürütülmeli midir*?

''yük'' olmak başlı başına sorunlu yaklaşım. sen ailenin yaşlılığında destek ünitesisin ve onun soysürdürücüsü olarak güçlü olman ailenin varoluş gerekçesi zaten. di mi?

çocuğa gerekli bakımı vermek, çocuğu büyütmek ailenin görevidir. yük olmak ne demek. aile, çocuğuna temel haklarını zaten sağlamak zorunda. devlet de bunu gözetmek zorunda.

onurlu bir davranış.. kutlamak gerekir. (yadırgayanlar mı var ki tartışılıyor diye de meraktayım. ola ki varsalar bile ciddiye mi alınmalı.. ilginç..)

aynı zamanda sizi de hafifletir.

aile kurumu açısından hoş olmayan bir durum. zira sayın yazarlar yukarıda sebeplerinden bahsetmiş. öğrencilik zaten hakkını veriyorsanız başlı başına bir iş, üstüne türkiye'de yarı zamanlı iş kültürü olmadığından ikisini birden yapan insanlar ne doğru dürüst para kazanır ne öğrenciliğin hakkını verebilir. ama eninde sonunda o zorluğa göğüs germiş olmak ve ailesinden yardım almamış olmak müthiş bir özgüven sağlar. özellikle ailesi imkanı varken çocuğu aileye yük olarak hissettirdiyse... çocuğa sonraki işlerinde karşılaşacağı zorluklar vız gelir. okul ve işi aynı anda yürütmenin getirdiği yorucu yaşam sebebiyle bir ailenin nasıl olmaması gerektiğini öğrenebilir. ve ileride çocuğu olursa ona kaldırabileceği kadar sorumluluk verip zor anlarında yanında durur.