alatura adabı

uzaktan gelen tatlı bir tını ile bir anda mola veriyor hayat. belki bir saksafon, belki gitar, kanun, tulum, kemençe... yürüdükçe daha da yaklaştığım o enstrümanın sesi, bir anda bütün yorgunluğumu unutturuyor. yüzüme şapşal bir gülümseme bile yerleşiyor. elimden geldiği kadar yavaşlıyorum, keşke bir yere yetişmek zorunda olmasam. çok seviyorum metro müzisyenini.

ceplerimi yokluyor ve bozukluk çıkarıyorum hemen.

işte bütün sıkıntımı ikiye katlayıp tekrar omuzlarıma yükleyen de bu an. nasıl bırakmalıyım bu parayı onun kutusuna? göz kontağı kurmalı mıyım? gülümsemeli miyim müzisyene? bir şey söylemeli miyim mesela? başımla selam falan? bırakıp hemen yürüyüp gitmek yanlış mı? çaaaal kölee imajı vermemek nasıl mümkün olur?

fazlasıyla takmış olduğum bu konu yüzünden, gerçekten aşkla sevdiğim müzisyenlere para bırakamaz oldum. dertliyim.

var mı bunun bir adabı ey sözlük.

bir müzisyen olarak belirtmek istiyorum ki alkış falan umrumuzda değil. en azından bir çoğumuz için öyle. cem yılmaz'ın' da dediği gibi " beni övme, bana para ver". bizi motive eden şey bu çünkü müzisyene sanatçıya değerin en az olduğu, dış kapının dış mandalı sayıldığımız bir ülkede yaşıyoruz. iktidarın düşman olduğu mesleklerin başında ilk sıradayız. bende yolda enstrüman çalan birini görünce boş geçmem mutlaka para veririm.

alatura:sokaklarda çalgısı ile para kazanmak amacıyla müzik yapan insanların topladığı bahşiş.

rahatsız etmeden, meşgul etmeden, dikkatini dağıtmadan para verip geçmek olabilir. dükkanın önünü kapatmayın.