aldatılmanın acısını bir sonraki sevgiliden çıkarmak

kadınlarda şüphecilik, paranoya, şizofren manyaklıklar olarak görülen şey. her seferinde kadını alıp şöyle iki omzundan sarsarak, "aşkom ben aldatmadım seni, o ben değildim çiçeem" diye sallamak zorunda kalıyoruz. geçmişin acısını benim gibi masumlardan çok çıkardılar açıkçası. en sonunda, "madem bu kadar şüpheleniyor, aldatayım bari boşa şüphelenmesin" noktasına geliyor insan. suçlu biz değiliz. suçlu eskiden aldatan acımasız erkek müsveddeleri. sonra yengeler loop'a giriyor. bir sonrakinin suçlusu ben olmuş oluyorum mesela. yengem döngüde o ara. karmaşık bir konu bu aslında.

ezikliktir büzüklüktür iki duvara dizikliktir

bu biz çektik siz de çekin diyen üst kuşaklarımız değil mi şimdi. alt kuşağının suçu ne kardeşim?
o mu seni berbat bir geleceğe sürükledi, o mu çaldı yeşilini, toprağını o mu sattı?

yok kardeşim her daim söylerim, bir insan görece yanlış kişilerle karşılaştı diye herkesi aynı kefeye koyamaz, koymamalı.
bu adaletsizliğin önde gidedir. herkes kendini iyi bilir ancak gerçekten iyi olduğumuzu varsayalım, ben varsam başkaları da var ve kimsenin bana adaletsizce yaklaşmasını, başkalarından gördüğü nankörlükleri bana yansıtmasını kabul edemem.
bir süre hadi travmaları vardır, yok hadi özünde iyidir diye bazı duygular eşliğinde idare ederiz ancak bizim de özümüze yazıktır.

zarar vermeyiz. özellikle algı operasyonlarına hiç girmeyiz ama uzaklaşır yolumuza bakarız bu bencillik değil. normal, olağan, hayatın akışıdır.

#1475277

bir şey demek istemiyorum.

bilin ki, sizden de çıkar. allah'a inanın inanmayın. sizden de çıkar...

(bkz: kaygılı bağlanma stili)
yani hiç şüphesiz ki dangalaklıktır, hemfikiriz ama bu işler çok karışık ya gerçekten.

uzun uzun psikoloji parçalayamam şimdi. psikologlar yazsın her naneyi ben yazamam. *

hayattaki tecrübelerimiz davranışlarımızı etkiliyor. bunun olmamasını bekleyemeyiz. ama şunu kendimize sormak durumundayız arkadaşlar: benim sektiriboktan travmalarımı bana değer vermeye uğraşan insanların yüzüne gözüne sıvamaya hakkım var mı?
yok çünkü.

ayrıca insanlar arasındaki her ilişki çıkar ilişkisidir. anne & çocuk arasında dahi vardır bu çıkar. şunu da kendinize bir zahmet sorun: ebemin dikildiği bir ilişkiden çıkmayı reddediyorsam, burada çıkarım ne? kimse mağdur falan değil ya, var bi çıkarınız. bi çoğumuzu eve kitleyip demirle döven kocalar söz konusu değil çünkü, boktan boktan kendi seçtiğimiz ucuz dramalarda savruluyoruz. kendinize fedakarlık diye yutturduğunuz şey neye hizmet ediyor bir zahmet bi bakın. biyolojik canlılar faydacıdır. fedakârlık yapıyorsa, orada da fayda vardır. yok bizim karşılıksız hiçbir şeyimiz.

bir kere terapide annemi konuşuyorduk ve ben kendimi çok kaptırmıştım o konuştuğumuz anındaki his ve düşüncelere, yardırıyordum. terapist dedi ki sisi hanım siz 5 yaşındaki küçük çocuk değilsiniz, yetişkinsiniz. müthiş bir hatırlatma, çok teşekkür ediyorum kendisine. var herkesin ıbık zıbık travmaları zattirik zottirik. yav tamam acı da yarıştırmayalım da, abi benim için çok kallavi travma nedenleri var, aşılması güç. mesela tecavüz, yaş farketmez bu konuda, mesela savaş, mesela işkence vb. yav geri kalan babam dövdü, annem kızdı, yok araba çarpmıştı da ölmedim, yok ilkokulda arkadaşlarım dövdü... abi bunlar hangimizde yok ya, mal mısınız siz? bunlar insan ruhuna etki etmez ve etmesin demiyorum, bunlar aşılamaz değil diyorum. allah için, bir zahmet, herkes hem kendi selameti adına hem etrafındaki insanların huzuru ve akıl sağlığı adına biraz ılıkgötlüğü bırakıp kendine baksın lütfen.

sekko sekko kişilik bozukluklarına da herkes bi kılıf bulmuş, yardırıyor. bi videoda diyordu ya kimse götün tekiyim demiyor da travmalarım var diyor diye.

bakın insanların varlığınızdan keyif aldığı ilişkiler ve hayatlar inşa etmeye uğraşmak gerekir. insanların sizi yaka silkerek idare ettiği değil.