anne ve babanın yaşlandığını fark etmek

(bkz: hayata dair iç burkan detaylar)a bir örnektir.
birkaç gün önce, annemin yemek yaparken, yakın gözlüğünü taktığını görünce farkettim. garip bir histi gerçekten. bunun olacağını biliyoruz ama gün olup, gerçekleşince insan bir tuhaf oluyormuş.

kabullenmesi kesinlikle çok zor bir durumdur. dağları deviren babanın, oradan oraya koşturan annenin yavaşladığını, gücünü yitirdiğini, eskiden yapabildiklerini artık yapamadıklarını fark etmek ağırdır.

üzüyor beni. ama bir gerçek maalesef.

beni üzen bir gerçek. küçükken hep büyüdüğümde şöyle bir mesleğim olur ailemle şunları yaparız diye hayaller kurardım. benim bir işim olduğunda ailem en az 50-60 yaşlarında olacak. benim ne güzel tatil planlarım, gideceğimiz yerlerle ilgili hayallerim vardı. o hayallerde hep gençler. yaşlanacakları gerçeğini kabul etmek istemiyorum.

beni üzmeyen gerçektir.

annesi babasını görmemiş, annesi babasının yaşlandığını görmemiş neçe insan var.

onlara bakınca, şükür diyorum. en azından yaşlanıyorlar lakin gözümün önündeler halen ve sağlıklılar görece.

ana babayla yaşanmış şeyleri olmak güzel.

anne ve babanın gençliklerinde ne kadar otoriter olduğunu bilip, yaşlılıkta ise bir o kadar çocuklaştıklarını farketmektir.
allah uzun ömürler versin

60 yaşına da gelsen hala anne ve babaya ihtiyaç duyarsın. yaşlı hallerine kızmamak ve bağırıp çağırarak değil şefkatle dediğini yaptırmak gerekir.

küçükken inanmayız genelde sonsuza kadar hep beraber yaşayacağız gibi gelir.

hayatta en çok ağrıma giden şey bu olabilir. çocukken onlar seninle ilgilenirken; bu zamanlar geldiğinde siz onlarla çocuk gibi ilgilenirsiniz. gocunmuyorum yanlış anlama olmasın. sadece her farklı olabilirdi.

ben doğduğumda annemle babam pek gençmiş. yıllar içinde onların benim büyümemi izlemesi gibi ben de onların önce birer yetişkine dönüşmelerini izleme fırsatı buldum. çocukken anlamak zordu ama gördüğümü, duyduğumu hafızama atmayı becermişim en azından. sonradan döne döne inceleme fırsatım oldu. gençliklerinin kapanışını kapsayan aksaklıklar, acemilikler vardı ilk, sonra da bir anda yetişkin oldular. ben tabii bu arada ailenin çocuğu gibi değil, aile bireylerinin ufak kardeşi gibi büyüdüm. garip, mesela çok genç yaşında vefat eden dedemle adaş olmamdan ötürü babam bana "oğlum," değil de "baba" derdi hep. gerçekten anne baba olduklarını kardeşim doğduğunda fark etmiştim. ama bu defa da ben kardeşime, büyük kardeş gibi değil ebeveyn gibi yaklaştım hep. hiç evlat olmazsan böyle oluyormuş demek ki.
yaşlılık meselesine böyle geleyim, dedim. böylece yaşlılığa geçişlerini daha kolay anlayabildim.
gittikçe dinginleşiyorlar, gittikçe değişiyorlar. ancak bu son güçlü değişim, herhalde bir başka aşama daha olmayacak. babam artık daha az asabi. annemse en meşhur ve bana en çok geçen özelliği ketumluğunu üzerinden atıyor, gülüyor, kahkahalar atıyor, yerli yersiz öfkeleniyor filan. babam saçlarını daha kısa kestiriyor, annemse saçlarını boyamayı bırakıyor. falan feşmekan. bunlar ne ağrıma gidiyor ne de üzülüyorum. iki insanın birbirini büyütüp, sonra da köşelerine çekilmelerini izliyorum o kadar. güzel şey, daha da uzun yıllar yanınızda oldukça ikisi de.

çok tat kaçıran bir durum.
babamı hep hafif kırlaşmış saçlarıyla akşam 5’te işten çıkmış ve yorgun argın kapıyı açarken hatırlardım. şimdi emekli evde oturuyor, bazen çay bardağını tutan elleri çok titriyor. içime bir sızı düşüyor sanki.

annem ise hep gür saçlı ve her yere koşturan haliyle aklımdadır. gerçi saçları hala öyle ama eskisi gibi koşturamıyor artık. dizleri çok ağrıyor.

mesela ikisi de gözlüksüz bir yere bakamıyorlar bu bile benim tadımı kaçıran bir detay.

zordur yani. gözünün önünde eriyip gitmeleri insana sıkıntı ve korku yükler.

annemin yaşlanması, günden güne solması beni üzüyor da babamın böyle bir gayretinin olmaması da üzüyor. anladım ki babam annemin gençliğini çalıyor, annem çöküyor babam daha da gençleşiyor. babam tam bir deli olup dünyaya kahır çektiren cinsten.

annenin zayıflaması ve yaş aldıkça ellerinin üzerinde güneş lekeleri gibi lekeler çıkması insanın çok zoruna gidiyor. gözlerinin iyi göremez oluşu, unutkanlaşması, tek başına yürürken zorlanması.

hakezâ babanın da öyle. ama anne olunca daha zor oluyor.
seni büyütenler olmadan yola devam etmek çok zor bir şey.

annenin 30 yaşını hatırlarken şimdi 55 olması, can yakıcı.

kötü.

farklı mekanlarda, farklı zamanlarda, ama illa ki bir şekilde gelen ve bununla beraber can acıtan andır. o çocukluk zamanında üzerinde otorite kurması gereken baba ve seni babana karşı korumak isteyen melek anne. kişilerin yok oluşlarına şahit olmak belki de en acımasız duygu.

bir zamanlar o atletik vücudu, çevik duruşu gitmiş; yerine göbek ve gözlük gelmiş. ara arada olsa bir söylediğini tekrar etme zorunluluğundasın. kulakları eskisi gibi işitmiyordur. işte o an kızabilirsin.
-ya bu adam beni anlamıyor artık! anlamaz tabii ki, çünkü o yaşlandı.

eve geldiğinde sürekli tebessüm eden bir varlık vardır sana karşı. o da annedir. anneler yaşlılığı biraz daha hisseder sanki. gideceğini ve son yıllarını evlatlarıyla mutlu geçirmesi gerektiğini bilir. ne denli hatalı olursan ol seni savunur, hatalı olduğunu bildiğin halde. anlam veremezsin, çünkü o yaşlandı. farkındasındır, yine de ölümlerini düşünmeye cesaret edemezsin. onları tabutta düşünemezsin, arkalarından ağlamayı. yalnızca yaşlandıklarını içten içe hissedersin.

kaç yaşına gelirseniz gelin yaşlandıklarını görmek adama o kadar çok koyuyor ki... her anınızın değerli olduğunu anlamaya başlıyorsunuz bir yerden sonra. hadi şu anıyı da biriktirelim diyorsunuz.
bir zaman sonra hele hastane ziyaretleriniz sıklaşıyorsa içiniz bir tuhaf oluyor. asla bizim başımıza gelmez diyeceğiniz ama etraftan sürekli duyduğunuz hastalıkları anne babanız size çaktırmadan yaşayınca ve siz bunu çakozladığınız halde elinizden de bir şey gelmeyince bir bok olmadığınızı ve evet o hastanedeki x doktordan medet ummak zorunda olduğunuzu da kabulleniyorsunuz.

eğer gerçek bir bahaneniz yoksa onlara asla saygısızlık yapmayın.
pişman olursunuz.

çalıştığınız iş yerinde bulunan genç çalışanların, dede ve ninelerinin yaşı, sizin anne ve babanızın yaşına yakınsa eğer anne ve babanız yaşlanmıştır.
ekstra bilgi, siz de baya yaşlanmış olursunuz tam bu durumda…*

yaklaşık 25 yıldır gurbetlerde yaşıyorum. yanlarında olunca bunu çok geç fark ediyor ya da hiç etmiyorsunuz. ama benim gibi senede 1-2 kere gidebilen biriyseniz bu o kadar net bir şekilde görülüyor ki!
her gidişimde yaşlılık halinin daha fazla işlediğini görüyorum üzerlerine. bu, büyük bir üzüntü ve korku da getiriyor elbet peşinden.
ayrılma vakti geldiğinde acaba bir daha ki gelişimde yine birlikte görürmüyüm ki? diye korku dolu sorular da sormaya başladığımı fark ettim.
ben iş güç peşinde koşarken, istediğim gibi bir hayat yaşarken onların geçen hayatlarına şahit olma şansımı katletmişim meğerse. sağlıklı, mutlu, hep beraber birlikte olunan o anların çoğunu da bir daha asla göremeyecek şekilde es geçmişim. benim anne tarafı da, baba tarafı da kalabalıktı ya hu.
şimdi baktığımda ise anne tarafımın yarısı, baba tarafımın da neredeyse %75'i artık hayatta değil. ve bu öyle korkunç görünüyor ki! ben fiziksel ve ruhsal olarak çok korktuğumu hissetmiyorum artık.
bunu resmen görüyorum!
ne yaparım sorusu aklımdan çıkmıyor. saçma sapan kurgular, planlar felan geçiyor kafamdan ve üstelik hiçbirinin bir halta yaramayacağını bilerek.
olabildiğince çaresizce!
ne diyeyim....gerçekten elinizde imkanınız var ise ayrılmayın yanlarından. araya mesafe koyup, senede birkaç kere görmeyi normalleştirmeyin.
bunu sakın yapmayın!

bu gece, bir kez daha yaşadığım ve çok üzüldüğüm bir durumdur. annemin dizi iltihap kapmış, canı çok yanıyor. kıyamadım öyle görünce. insanın vücudu zamana her şeyiyle yeniliyor. allah herkesin ailesine uzun ve sağlıklı ömür + güzel bir çizgi ötesi hayatı nasip etsin.

görmediğim için
farketmiyorum da