anne ve babanın yaşlandığını fark etmek

onlardan uzak bir mesafeye taşındığımdan beri sürekli olarak düşünüp kafamda türlü senaryolar kurmama sebep olan durum.

ölüm gerçekliği beni bu aralar fazla zorluyor sanırım, başlarına bir şey geldiğini düşündükçe ayrı yanlarında olamayabileceğimi düşündükçe ayrı daralıyorum,

allah hayırlı uzun ömür versin büyüklerimize.

anne babası çok genç olanları şanslı bulmaktır. ailenin en küçük evladına düşen yaslardan biridir. 60 oldular, diri ve sağlıklılar çok şükür ama 17 yaşında ayrıldım yanlarından. istanbul'a yeniden taşınınca ayrı bir eve çıkmayı istemedim, ailemi çok özlemiştim çünkü. onların yanında kalmak bana huzur veriyor. ara sıra vakit geçirmek, ihtiyaç duyduklarında yardım edebilmek, hayatlarını kolaylaştırabilmek iyi hissettiriyor. hayat bu, belki otuzlarımda yanımda olmayacaklar, yalnızlık bir gün mecburiyet olacak ve ben onu şimdiden tercih etmek istemiyorum.

boğazında bir yumrukla beraber yaşamayı insana bir şekilde de olsa öğreten durumdur. dağ gibi adam dediğin adamın iki büklüm olması ,yıkılmaz sandığın annenin de sen ne kadar kabullenmesen de yavaş yavaş sendelediğini görmektir .dünyanın da bana göre en acımasız gerçeğidir maalesef. allah eksikliklerini göstermesin hiçbir evlada.

onlara olan merhameti büyütüyor. o merhamet de sizi büyütüyor...

ne hissettiğinizi anlıyorum ve ben de yaşadım. lakin gün geliyor ve diyorsun ki keşke yaşlı olsalardı da hâlâ onları görebilseydim. yani yaşlanmaları bir sonraki evreden daha kötü değil.

yapabileceğiniz tek şey var, onların gönlünü hoş etmek gerisi takdir-i ilahi.