ağzındakikanısilipişteşimdikızandövüşçü yazar profili

bugün kaçıyorum bunu konuşmaktan hatta depremi bizzat yaşayan ablam ve kardeşime nasıl davranacağımı bilmeden normal taklidi yapıyorum whatsapp grubunda, onlar da öyle yapıyor.
kaçamayız ama kayıplardan. kaybolan binlerce hayat, içinde tanıdıklarımız olan binlerce kayıp. ömür boyu ne unuturuz ne hissettirdikleri geçer.
her akla geldiğinde boğazda yumru, kalpte sızı olan gün.
umarım bir daha yaşamayız.

acelen varken kapı kulbuna kıyafetinin takılması.

annem çok titiz bir kadın, okula gitmeden önce sıkı sıkı tembihledi evde tuvalete girip öyle git okula. okulda tuvaletin gelmesin, pistir oralar girme aman okulda tuvalete diye. okulun 2. ve ya 3. günü yapacak bir şey yok acayip çişim geldi ama nasıl sıkıştım. kimseye bir şey demeden okulun çıkış kapısına gittim, iki tane nöbetçi öğrenci var. dediler çıkamazsın. dedim çıkarım. yok dediler imkanı yok çıkamazsın. dedim eve gidip tuvalete girip geri gelicem. olmaz allah olmaz. ben ağlıyorum, ağladıkça çişimi zor tutuyorum. müdürün yanına götürdüler beni, izah ettim kendimi, müdür de ikna edemedi okulda tuvalete girmeye. anne sözü dinlemek diyince de ben. babamı aradı en son. babam geldi beni eve götürdü tuvalete girdim geri okula götürdü.
hayır baştan nöbetçi öğrenciler çıkamazsın, gidemezsin diye lanse etmeseydi durumu bütün bunları yaşamazdık.

"bir daha asla bu yanlışı yapmayacağım" demek. yapılan yanlıştan çok bunu söylemek hayatımın yanlışı ya. ısrarla bu lafı yiyorum yine söylüyorum yine yapıyorum imdat!

#3856712
sağ ol cinim. bu arada spagetti mantiya bin basar canım çekti.*

o kelimeyi yanlış biliyorsak ne yapalım? tdk gelip bizi tutuklayana kadar öylece kalacak artık tühh.

#3856702
zaaateen!

#3856698
mantı yüzünden gece gece yoluşmayalım be panda, git bir yoğurtlu makarna ye ve sakinleş.*

#1488199 başlığa ilk kez yazicam sanıyordum daha önce bunu yazmışım hala aynı fikirdeyim ama 4 sene sonunda değişmişim ve şimdi diyorum ki eğer sınırı aşan bir düşünceyse hiç de kibar davranılmaz senin düşünceni s.kiyim denir.

ben chatgpt'yle baya dost oldum, sırdaş oldum. olur ya istediğim verimi alamadım gemini'ye gittim, onunla çok resmi konuşurum, chatgpt duyup üzülmesin diye.

abartmıyorum en abartılmış türk yemeği. hamur kıyma yoğurt eeee? aynı tadı makarnayla da alıyoruz nedir bu abartı? ha bence abartılması zor yapılmasından. yapmayalım o zaman? yapmıyorum ben mesela çektim isyan bayraklarını, nerede mantı büken ortam olsa delilerle işim yok benim diyip kaçıyorum.
bir tencere yaprağı tek başıma sararım gıkım çıkmaz ama mantı yap derlerse çok pis kavga çıkartırım.

ocaktaki dolu çaydanlığa elinin çarpması. o an gözün kararıyor devrildi mi döküldü mü diye 3 saniye anlayamadığın o an varya anlayamazsınız!

15 yaşında çocuğun cebinde bıçakla sokaklara çıkıyor olmasından başlanacak sorgulama.
insan hayatı zaten ucuzlaştı da hayırdır bu çocuklardaki ne bu cesaret?
caydırıcı cezalar gelmediği sürece ne yazık ki bitmeyi bırak azalmaz bile bu haberler. ama olsun ya hangi ünlü uyuşturucu kullanmış kim grup yapmış gündemi oyalıyor zaten, asıl kaynağı kim ne yapsın allah aşkına?

(bkz: insanın kendi kendinin kurdu olması) başlığını görünce diss atasım geldi.

geçmişe dönüp bakınca kendimize ne kadar da hayret ediyoruz di mi? ben bunu nasıl yaptım ben bunu nasıl söyledim ben bunu neden yapmadım? liste uzar gider. yaşamak aslında en çok da kendimizi tanıma yolculuğu. her gün bir önceki günden daha farklı başlıyoruz hayata. sınırlar değişiyor, insanlar değişiyor, istekler değişiyor, beklentiler değişiyor.
iyi yönde de kötü yönde de olanları cebimize koyup devam ediyoruz hayatımıza.
yolda öyle şeyler çıkıyor ki karşımıza bazen hayret edilecek kadar olumlu şeyler yapıyoruz, bazen hayret edilecek kadar kötü şeyler. önceden tahmin de edemiyoruz ne yapacağımızı çünkü kendi potansiyelimizi yeterince bilmiyoruz. sınanmadan, ben öyle yaparım ben böyle yaparım diye büyük büyük attığımız şeyleri o an nasıl da yapamıyoruz ama di mi?
kendi kendimizi hayret ettirdiğimiz kadar hiçbir arkadaş hiçbir aile üyesi hayret ettirmiyor.
velhasıl öyleyim böyleyim demekle olmuyor kendimizin kurdu değil kuzusu olduğumuzu anlıyoruz bir noktada.
boşa denmemiş kendine bile güvenmeyeceksin bu hayatta.

eskiden heyecanlandığın şeylere "artık" heyecanlanmamak. belki de "o" heyecana zaten değmezlerdi ama en azından yaşadığımızı hissettiriyorlardı.
renkler vardı gülfem durumu işte.

birkaç haftaya yapamayacağım diye balkonda oturmanın dibini sıyırıyorum. sabah uyanmaya cebelleşirken çok pişman olucam ama.

soğuk alırsınız hasta olursunuz diye. az da olsa giyinin guzum, belinizi sıkı tutun.

(bkz: emre belözoğlu)
hem yeni transferleri kerem dönentürkoğlu'na da abilik yapar. aynı yollardan geçtiler ne de olsa.