aşk köpekliktir

ahmet ümit'in 2004 yılında yayınlanan bir çok öyküden oluşan kitabıdır.

kitap hacim olarak diğer ahmet ümit kitaplarına benzemiyor 190 sayfadan oluşan bu eser bir kaç oturuşta okunabiliyor. hızlı bir okuma sunuyor okuyucuya bunun sebebi ise bazı hikayelerin merak ettiren bir tarafı olması.
bazı hikayeler cidden merak ettirse de bazı hikayeler gerçekten çok kötüydü. amatör ve basit hikayeler gerçekçilikten uzak kurgular insanın canını sıkabiliyor.
okurken ahmet ümit'in 2004 yılında amatör bir yazar olduğunu hissediyorsunuz.
kitapta bulunan öyküler şunlar.

önsöz yerine ya da aşk rüzgarın söylediği bir şarkıdır.
aşk bir mucizedir.
kafi delidir aşk.
aşk çözümsüz bir problemdir.
aşk bir cinayettir.
aşk bir düellodur.
aşk bir yanılsamadır.
aşk bir özentidir.
aşk bir ütopyadır.
aşk köpekliktir.

bazılarına katılıyorum ama en çok kitaba ismini veren aşk köpekliktir söylemine katılıyorum. evet aşk köpekliktir.

yazar sanki aşk köpekliktir hikayesini yazmış ve çok kısa olduğu için yanına bir kaç farklı hikaye ekleyip kitap oluşturmak istemiş. hatta bir okuyucu olarak bunun böyle olduğuna eminim.
en uzun ve en detaylı ve en güzel hikaye aşk köpekliktir hikayesiydi , diğer hikayeler bana biraz zorlama ve basit geldi. yazar bunu daha aşkımız eski bir roman kitabında da yapmıştı.
sağlam bir hikaye ve yanına özenilmemiş basit hikayeler. bu bence kötü bir şey keşke bu tarz bir yaklaşım sergilemeseydi. okurken keyif aldım o ayrı.

mesela bazı hikayelerde yazar ters köşe yapmak için baya saçmalamış. okurken ya hadi abicim falan diyorsunuz. bazı hikayelerde ise ımm güzelmiş diye söyleniyorsunuz.
şimdi bazı hikayeleri güzel yazan bazı hikayeleri berbat yazıyorsa sorun yazdığı hikayeye özenme mevzusudur. bazılarının üstüne düşmüş bazılarına özenmemiş.
ben okurken öyle hissettim. tavsiye ederim. tabi okumazsanız bir şey kaybetmezsiniz.

geçen yıl bir mağazadan aldığım ve yazarın meşhur olmasına dayanarak okunabilir olacığını düşündüğüm kitabımsı varlık. okumayı denedim ancak başaramadım. çünkü olayların kurgusu çok zorlama ve basit. hiç bir tat yok keyif vermiyor. yazar sanki her hikaye de nasıl başlığı tutturacak bir ironi yaparım diye düşünmüş ortaya saçma sapan kurgular çıkmış.
--------- spoiler ----------
örneğin psikoloji bölümü bir öğrenci staj görmek için bir hastane de şizofreni hastası olan bir adamla konuşur. adamın elleri aynı sevgilisine benzer ve adam katildir. hastaneden çıkınca sevgilisini ve ellerini görünce kusası gelir ve adamı sevmediğini anlar.
yohhh a......... daha neler.

tam olarak böyledir. aşk her şeyden birazdır ama en çok köpekliktir. bazen basit sevmek gerekir. ne olursa olsun onun içine bir şekilde kapılırsın. o coşkunun içinde olmaman gerektiğini bilsen de yaşarsın bunu. sonrasında pişman olacağını bile bile.
aşık olduğunuz kişi genelde size benzediği için ona aşık olursunuz. o kişinin en karakteristik özelliği sizden bir parça taşıyor olmasıdır. ahlaki değerlere bakış açısına bakmazsınız mesela veya güzelliğine. kötü biriyseniz o da kötüdür muhtemelen ve esasında kendinizi bulursunuz.
kötü insan demişken, kimse zaten salt iyi olamaz ki. iyilik de zaten göreceli. kime göre iyi? doğruyla yanlış da keza öyle. benim doğrum ile başkasının doğrusu aynı olmak zorunda da değil. matematikçiler düz çizgiyle göstermeleri tamamen işgüzarlık. üstelik herkes hayatında en az bir kere yaptığı yanlıştan o an derin bir haz duymuştur. isyan etmenin hazzı. karşı durmanın mutluluğu.
yine de sevdasına düşülen kişi mutlu eder, kalbinin hızla çarpmasına vesile olur. böbrek üstü bezleri çalışır, adrenalin hormonu vücudun her yerine dağılır. sevilenin tadı, kokusu, dokunuşu, sesi başkadır da bakışı bambaşka eder adamı...